முதல் பிரிவு

டைரி.... பக்கம் ஒன்று

2012-02-09T16:34:00.002+05:30

டைரி.... விருப்பமில்லாதவர்கள் தொடர வேண்டாம்.

எனக்கு சில பழக்க வழக்கங்கள் இருக்கின்றது. மிக்க மகிழ்ச்சியாக இருந்தாலோ இல்லை துக்கம் தொண்டையை அடைத்தாலோ நான் சிலவற்றைத் தவறாமல் செய்வேன்.

1. தனிமையில் சில மணித் துளிகள் செலவிடுவேன். கொஞ்ச தூரம் நடந்து செல்வேன் என்னுடன் பேசிக் கொண்டே.

2. தொலைக்காட்சி ஓடிக் கொண்டிருந்தாலும் என் மடிக்கணினியில் பாடல்கள் கேட்டுக் கொண்டிருப்பேன்.

3. கல்லூரி விடுதியில் சேர்ந்த நாள் முதல் எனக்கு பிடிக்காத ஒன்று துவைப்பது. ஆனால், என் ஆடைகளைத் துவைக்க ஆரம்பிப்பேன்.

4. ஐஸ் க்ரீம் சாப்பிடுவேன் தனியாக அமர்ந்து.

5. நிலவை ரொம்ப நேரம் வேடிக்கை பார்ப்பேன்.

6. பைக்கில் வெகு தூரம் செல்வேன்.

7. அலுவலகத்தில் எவ்வளவு வேலை இருந்தாலும் பதிவு எழுதுவேன்.

இந்த வாரம் முழுக்க இவை எல்லாவற்றையும் செய்து கொண்டு இருக்கின்றேன். இப்பொழுதெல்லாம் மகிழ்ச்சியான தருணங்களில் இவற்றை செய்ய எனக்கு சந்தர்ப்பம் அமைவது இல்லை.

என் நண்பர்களிடமும் டைரியிடமுமே இவ்வாறான புலம்பல்களை புலம்புவது வழக்கம். சில வருடங்களாக டைரி எழுதுவதுமில்லை. புலம்பல்களை கேட்கும் நிலையில் நண்பர்களும் தற்போது இல்லை.

வாழ்க்கையைப் பற்றி யோசித்து யோசித்தே எப்படி வாழப் போகிறேன் என்ற பயம் நிறைய வந்துவிட்டது. என்னுடன் நன்றாக பழகிய சில நாட்களிலேயே என்னைப் பற்றி கூறிவிடுவர் என் நண்பர்கள் நான் ஒரு Sentimental Idiot என்று. அந்த குணத்தால் பல நெருங்கிய நண்பர்களை அடைந்திருக்கின்றேன். அடைந்த அதே நண்பர்களையும் இழந்திருக்கிறேன்.

என்னால் இன்னும் புரிந்து கொள்ள முடியாத ஒன்று ஏன் சில மனிதர்களை நான் சந்திக்கிறேன். நன்றாக பழகுகிறேன். என்னைப் பற்றி நன்றாகத் தெரிந்தும் ஏன் திடீரென்று அவர்கள் காணாமல் போய் விடுகிறார்கள் என்று. இப்படி ஒவ்வொரு நபரும் என்னை விட்டுப் பிரிந்து செல்லும் போது நான் எடுக்கும் ஒரே முடிவு அடுத்து யாரிடமும் senti, emotional லா இருக்கக் கூடாதென்று. ஆனால், தொட்டில் பழக்கம் சுடுகாடு வரை அல்லவா. மீண்டும் பழகி என்னை நானே வருத்திக் கொள்கிறேன். என்னால் பிறரை சாராமல் வாழவே முடியாதா என்ற பயம் தான் என்னை சில நாட்களாக வாட்டிக் கொண்டிருக்கிறது. இப்பொழுது கூட இவற்றை எல்லாம் என் மனதினுள் அடைத்து வைக்க முடியவில்லையே :-(

என்னை நான் மாற்றிக் கொள்ள ஆரம்பித்துவிட்டால் என் சுயத்தை நான் இழந்து விடுவேனோ என்று தோன்றுகிறது. அதன் பின் எனக்கென்று இருந்த எல்லா அடையாளங்களும் காணாமல் போய் விடுமே. ரொம்ப யோசிக்க வேண்டி இருக்கின்றது. பிறரைச் சாராமல் வாழக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும்.

சரி போதும் என் சோகக் கதை. சமீபத்தில் இரண்டு புத்தகங்கள் வாங்கினேன். அவற்றை படித்து முடிக்க வேண்டும்.

1. நான் எல்லாம் ஆங்கில புத்தகங்கள் படிப்பேன் என்று என் கனவிலும் நினைக்கவில்லை. ஆங்கில புத்தகங்களை படிக்காதமைக்கு இரண்டு காரணங்கள் உண்டு. ஒன்று, புக் ஸைஸ் பார்த்தாலே ஒரு அலர்ஜி. இரண்டு, தமிழில் படிக்கும் போது கிடைக்கும் ஒரு ஃபீல் மிஸ் ஆகும். ஆனால், இவர் எழுதிய புத்தகங்கள் அப்படி இல்லை. படம் பார்த்து மட்டும் தான் நான் அழுகிற டைப் என்று நினைத்தேன். ஆனால், இவர் புத்தகங்கள் படித்து முதல் முறை கண் கலங்கினேன். இவர் இது வரை எழுதிய நான்கு புத்தகங்களை படித்து விட்டேன். இவரது சமீபத்திய புத்தகத்தை வாங்கி இருக்கிறேன். விரைவில் படிக்க வேண்டும். நான் சொல்லும் எழுத்தாளர் Chetan Bhagat.

அவரது புத்தகங்கள்,

Five Point Someone (2004)
One Night @ the Call Center (2005),
The 3 Mistakes Of My Life (2008)
2 States (2009).
Revolution 2020(2011)

2. காதல் புத்தகங்கள் மட்டும் தான் மிக விரும்பிப் படிப்பேன். தத்துவ புத்தகங்கள் படிக்கும் அளவு எனக்கு பொறுமை இல்லை. அதான், தினம் தினம் வாழ்க்கையே பல தத்துவங்களை அள்ளித் தெளித்துக் கொண்டிருக்கின்றதே :-) இவர்(Ravinder Singh) எழுதிய முதல் புத்தகத்தின் தலைப்பு தான் என்னை மிகவும் கவர்ந்தது, "I TOO HAD A Love Story". நேரம் கிடைத்தால் இப்புத்தகத்தை நீங்களும் படித்துப் பாருங்கள். காதலை இவரை விட யாரும் கண்டிப்பாக அழகாகச் சொல்ல முடியாது. இவரது இரண்டாவது புத்தகம் "Can Love Happen Twice". இம்முறையும் தலைப்பு தான் என்னை வாங்கத் தூண்டியது. முதல் புத்தகத்தைப் போல இதுவும் அட்டகாசமாய் இருக்கும் என்று நம்புகிறேன்.

இந்த இரண்டு புத்தகங்களும் எப்பொழுது விற்பனைக்கு வந்தன என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. Odyssey, Landmark அடிக்கடி போகும் பழக்கம் இல்லாததால். சமீபத்தில் Royal Meenakshi Mall சென்றேன். பார்த்ததும் வாங்கிவிட்டேன் இரண்டையும். "Can Love Happen Twice" படிக்க ஆரம்பித்து இருக்கிறேன். ஒரே நாளில் படித்து அதன் சுவாரஸ்யத்தை மிஸ் பண்ண விருப்பமில்லை. அதனால் ஆமை வேகத்தில் போய்க் கொண்டிருக்கின்றேன் :-)

அடுத்த பக்கத்தில் சந்திப்போம்....

ஆயுள் தண்டனை

2012-01-03T11:57:00.000+05:30

உன்னை
காதலித்தது
என் இதயம்.
என் கண்ணீருக்கு
ஏன் விதித்தாய்
ஆயுள் தண்டனை!

ஏதாச்சும் எழுதனும்ல - 2!

2011-12-22T11:57:00.000+05:30

நடந்தது என்ன:
ஒரு கதை எழுத வேண்டும் என்று கடந்த ஒரு மாதமாகவே மனதில் தோன்றிக் கொண்டே இருக்கின்றது. நேரம் இல்லை என்றெல்லாம் பொய் சொல்ல மாட்டேன். உலகத்தில் இருக்கும் எல்லா நேரமும் என்னிடம் தான் இருக்கின்றது. ஆனால், அதை எல்லாம் உறங்கியே கழிக்கின்றேன். பெங்களூரில் அப்படி ஒரு குளிர். இரவு 11 மணிக்கு உறங்கச் செல்கின்றேன். காலை பத்து மணிக்குத் தான் எழுகிறேன். யாரும் கண்ணு போடாதீங்க :-) நான் எப்பொழுது ஆபீஸ் வருகிறேன், எப்பொழுது கிளம்புகிறேன் என்ற விவரங்கள் மேனேஜருக்கு தெரியாத வரை எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லை :-)

சனி, ஞாயிறு என்றால் கிரிக்கெட் தான். இப்பொழுது ஆபீஸ் கிரிக்கெட் டீமில் வேறு இருப்பதால் ரொம்ப பிஸி. எல்லா மேட்ச்சிலும் ஓரளவு பந்து வீசியவன் கடைசியாக ஆடிய போட்டியில் 4 ஓவருக்கு 42 ரன்கள் வாரிக் கொடுத்துவிட்டேன். இதை நினைத்து நினைத்தே ஒரு வாரம் என் மேலே எனக்கு கடுப்பாக இருக்கிறது. அடுத்த போட்டியில் (இப்படி கேவலமா பந்து வீசிட்டு நீ அடுத்த போட்டியில் இருப்பன்னு கனவு வேற காண்கிறாயான்னு உங்க Mind வாய்ஸ் எனக்கு கேட்குது!!) எப்படியாது நல்லா ஆடனும். மனசுல ஏதோ ஒரு வெறி இருக்கு. Dec 31st அடுத்த மேட்ச். பார்ப்போம் கலக்கப் போறேன்னா இல்லை கிழிக்கப் போறாங்களான்னு :-)

அரையாண்டு விடுமுறை :
ஹைய்யா! எங்களுக்கும் அரையாண்டு விடுமுறை இருக்கு இப்ப. 12th வரை ஸ்கூலில் இருந்தது. காலேஜ் ல செமஸ்டர் லீவ். வேலைக்கு சேர்ந்த பின் இப்படி தொடர்ச்சியாக விடுமுறை கிடைத்ததே இல்லை. இப்பொழுது வேலை பார்க்கும் கம்பெனியில் 26 முதல் 30 வரை விடுமுறை. இரண்டு சனி ஞாயிறையும் சேர்த்து மொத்தம் ஒன்பது நாட்கள் விடுமுறை இருக்கிறது. ஆனால், இதில் என்ன கொடுமை என்றால் ஐந்து நாட்களை எனக்கான விடுப்பு கணக்கிலிருந்து கழித்துக் கொள்வார்களாம். இருந்தாலும் இப்படி ஒரு பெரிய பிரேக் கிடைப்பது நல்லது தானே! எப்பொழுது நாளை மாலை வரும் என்று காத்திருக்கிறேன் அரையாண்டு லீவிர்க்காக காத்திருக்கும் மழலை போல. நீ குழந்தையான்னு யாரும் கேட்கப் புடாது :-)

இந்த விடுமுறைக்கு வீட்டிற்குப் போகிறேன். செப்டம்பர் முதல் வாரம் சென்ற பின் இப்பொழுது தான் செல்கிறேன். விருந்தெல்லாம் தடல் புடலா இருக்கும்ன்னு எதிர்பார்க்கிறேன் :-) ஊரில் தினமும் நான்கு மணி நேரம் பவர் இருப்பதில்லையாம். அந்த நேரம் என்ன பண்ணலாம்னு யோசிச்சிட்டு இருக்கேன் இப்பவே. Suggestions are most welcome :-)

தங்கைக்கு ஒரு டூ வீலர் வாங்கித் தரப் போகிறேன். அப்பொழுது தான் நான் ஊருக்குச் செல்கின்ற வேளையில் வண்டியை எடுத்துக் கொண்டு ஊர் சுற்ற முடியும் :-)

மிக வருந்துவது :-(
இம்மாதம் ஐந்தாம் தேதி என் முன்னாள் அறை நண்பன் கவின் திருமணம் நடை பெற்றது. என்னால் போக முடியவில்லை ஐந்து நாட்கள் காய்ச்சலில் படுத்து விட்டதால். அவன் கல்யாணத்துக்கு போக முடியாமல் போனதிற்கு மிகவும் வருந்துகிறேன். Wish you a happy married life Kavin :-)

கடைசியாக பட்ட அவமானம் : :-)
என் நண்பர் ஒருவரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தேன் கடந்த வாரம், மதிய உணவிற்குப் பிறகு,

'மச்சி நாம Jan 1st ஆடுற மேட்ச்ல எப்படியாது ஜெயிக்கணும்' என்றேன்.

"ஏன் டா?" என்றார்.

'புது வருஷத்தோட முதல் மேட்ச் ல'.

"ஹ்ம்ம்" - அவர்.

அதோடு நான் நிறுத்திக் கொள்ளாமல் மேலும் தொடர்ந்தேன், 'அடுத்த வருஷம் நாம ஒரு மேட்ச்ல கூட தோற்கக் கூடாது. அதுக்கு என்ன பண்ணலாம்?' என்றேன்.

"அதுக்கு நீ கிரிக்கெட் ஆடவே கூடாது டா" என்று அசிங்கப்படுத்திட்டார். :-(

சந்திப்போம் விரைவில் ....

விடியல்

2011-11-17T23:57:00.000+05:30

ஆதவன்

எழும் போது

விடியல்

இவ்வுலகிற்கு....

எனக்கு மட்டும்

என் காதல் நிலா

எழும் போது....

விடிந்த பின்னும்

இருளில்

காத்திருக்கிறேன்

என் நிலவே

உனக்காக....

ஏதாச்சும் எழுதனும்ல!

2011-10-27T17:34:00.002+05:30

பதிவு எழுதி ரொம்ப நாள் ஆயிடுச்சு. நானும் ஏதாச்சும் எழுதலாம்னு யோசிச்சு யோசிச்சு பார்க்கிறேன் வெறும் காத்து தான் வருது. சரி நம்மள பத்தி ஏதாச்சும் எழுதலாம்னு பார்த்தா இப்படி மொக்கையா வந்து நிக்குது. அப்ப மத்த பதிவெல்லாம் மொக்கை இல்லையான்னு யாரும் கேட்கப்புடாது :-)

பாட்டு, பைக், ஆபீஸ் :
முன்பு போல இப்பொழுது பாடல்கள் கேட்பதில் எந்த ஆர்வமும் இல்லை. முன்பெல்லாம் வேலை பார்க்கும் போதோ, பயணம் செய்யும் போதோ இல்லை வீட்டில் வெட்டியாக இருக்கும் போதோ பாடல்கள் கேட்டுக் கொண்டே இருப்பேன். இப்பொழுது சும்மா இருந்தாலும் பாடல்கள் கேட்கும் ஆர்வம் இல்லை. ஏன் இப்படி மாறிப் போனேன் என்று தெரியவில்லை. இருந்தாலும் தற்போது இரண்டு பாடல்களை மட்டும் திரும்ப திரும்ப கேட்டுக் கொண்டே இருக்கிறேன்.

1. யம்மா யம்மா காதல் பொன்னம்மா - ஏழாம் அறிவு. முன்பு உறக்கம் வரவில்லை என்றால் தென்றலே தென்றலே(காதல் தேசம்) பாட்டை கேட்டுக் கொண்டே தான் உறங்குவேன். இப்பொழுது இந்தப் பாடல் தான். Addicted to SPB sir's voice.

2. உன் பேரே தெரியாது - எங்கேயும் எப்போதும். இந்தப் பாடல் என்னைக் கவர்ந்த காரணம். எனக்கு தெரியல. இப்பொழுதெல்லாம் எனக்கே தெரியாம தான் எல்லாமே நடக்குது! இந்த வருடம் என்னை மிகவும் கவர்ந்த படம் இதுவாகத் தான் இருக்கும். படம் பார்க்கும் போதே கண்டிப்பாக இரண்டாவது முறை பார்க்க வேண்டும் என்று முடிவெடுத்தேன். அதுவும் சென்னையில் தான் பார்க்கணும் என்று. ஆனால், சென்னை போக வாய்ப்பு அமையவில்லை. அதனால் இதுவரை பார்கவில்லை ஒரு முறைக்கு மேல் :-(

நான் ஆபீஸ் போகும் போது மட்டும் தான் இப்படி எல்லாம் நடக்கும் போல. Infosys இல் வேலை பார்க்கும் போது Hosur ரோட்டில் 9 கி.மீ நீண்ட flyover க்காக ரோட்டை பெயர்த்து வைத்து இருந்தனர். 2 வருடங்கள் ஆபீஸ் சென்று வருவதே செம கடியாக இருந்தது. நான் பேப்பர் போட்ட நேரமும் flyover திறந்த நேரமும் சரியாக இருந்தது. இப்பொழுது என் ஆபீஸ் வேறு இடத்தில் அமைந்துள்ளது. flyover construction, kaveri water pipeline என்று இந்த ரோட்டையும் ஒரு வருடமாக தோண்டிப் போட்டிருக்கின்றனர். மழை வந்துவிட்டால் சேறும் சகதியுமாக வண்டி ஓட்டுவதே மிக சிரமமாக இருக்கின்றது. அநேகமாக நான் இந்த ஆபீசில் பேப்பர் போட்டால் தான் இந்த flyover திறக்கப்படும் என்று நினைக்கிறேன். வேற ஆபீஸ் போய் அந்த ரோட்டையும் தோண்டிட்டா???? என்ன கொடுமை சரவணன் இது!

Infosys ல் ஆபீஸ் பஸ்ஸில் சென்று வந்தேன். ஏதாவது பாட்டு கேட்டுக் கொண்டே சென்றதால் ரொம்ப நேரம் பயணித்தது போல இருக்காது. இப்பொழுது பைக்கில் சென்று வருவதால் பாட்டு கேட்காமல் சென்று கொண்டிருந்தேன். ஆனால், சில நாட்களாக இந்த இரண்டு பாடல்களை கேட்டுக் கொண்டே பைக்கில் பயணிக்கிறேன். இந்தப் பாடல்களை கேட்காமல் இருக்க முடியவில்லை.

நான் பட்ட அவமானங்கள் : :-)
1. சில நாட்களுக்கு முன்பு நான் காய்ச்சலில் படுத்திருந்தேன். என் கல்லூரி நண்பனும், அவன் மேனேஜரும் தண்ணி அடிக்க வந்திருந்தனர். அவரை அண்ணா என்று தான் அழைப்போம் என் கல்லூரி நண்பன் அங்கே இருந்த plain cake ஐ எடுத்து சாப்பிட ஆரம்பித்தான். அதைப் பார்த்த அண்ணா,

அண்ணா : 'டேய் அவனே உடம்பு சரி இல்லைன்னு சாப்பிட வாங்கி வச்சு இருக்கான். அதைப் போய் நீ சாப்பிட்டுட்டு இருக்க. வை டா' என்று திட்டினார்.

நண்பன் : அண்ணா, நீங்க வேற அவன் காய்ச்சல்ல படுத்து இருக்கிறதுனால தான் சாப்பிட முடியாம மிச்சம் வச்சு இருக்கான். இல்லை எப்போவோ சாப்பிட்டு முடிச்சி இருப்பான்.

காய்ச்சலில் என்னால் பதிலுக்கு எந்த counter உம் தர முடியவில்லை.

2. கிரிக்கெட் ஆடி முடித்து விட்டு எல்லாரும் பேக்கரியில் ஜூஸ் குடித்துக் கொண்டிருந்தோம். மிகவும் களைப்பாக இருந்ததால் நான் 3 ஜூஸ் குடித்து முடித்து விட்டேன். அப்பொழுதும் தாகம் அடங்கிய பாடில்லை. நண்பன் ஒருவனிடம் இன்னொன்னு டா என்றேன். எத்தனை டா குடிப்ப, சரி என்ன ஜூஸ் வேணும் என்று கேட்டான்.

நான் பதிலுக்கு விலை ரொம்ப கம்மியா இருக்கணும், குடிக்க குடிக்க வந்துட்டே இருக்கணும், தீரவே கூடாது. அப்படி எதாச்சும் சொல்லு டா என்றேன்.

அவன் பதிலுக்கு 'அப்ப நீ வீட்டில போய் தண்ணி தான் குடிக்கணும்' என்றான்.

எல்லாரும் சிரிக்க ஆரம்பித்து விட்டோம். படம் பார்த்து நிறைய அசிங்கப் படுத்துறாங்கப்பா!

தீபாவளி :
இந்த முறை வீட்டிற்கு போகவில்லை. பெங்களூரில் தான் இருந்தேன். இரண்டு மாதத்திற்கு முன்பு எடுத்த சட்டை ஒன்று அணியாமல் வைத்து இருந்தேன் அதை மட்டும் போட்டுக் கொண்டேன். பட்டாசு போட சுத்தமா விருப்பமில்லை. சிறுவயதில் பக்கத்து வீட்டினர் பல வகையான பட்டாசு போடும் போது நான் பெரியவனாகி இந்த மாதிரி பட்டாசு வாங்கணும் என்று நிறைய கனவு காண்பேன். இப்பொழுது வாங்க பணம் இருந்தும், மனம் இல்லை தீபாவளியைக் கொண்டாட. பேசாமல் சின்னப் பையனாவே இருந்து இருக்கலாம் என்று இப்பொழுதெல்லாம் நிறைய முறை யோசிக்கிறேன்.

சரி இதோட என் மொக்கையை நிறுத்திக்கிறேன். அப்புறம் என் blog பக்கம் வர்ற ரெண்டு மூணு பேரும் வராம போய்டுவீங்க:-)

சந்திப்போம் விரைவில் ....

வாசகி

2011-09-26T21:57:00.000+05:30

நீ மட்டும்
என் எழுத்துக்களை
வாசிப்பது இல்லை
என்று புலம்பிக்
கொண்டிருக்கின்றேன்....
நீ மட்டுமே
என் எழுத்துக்களில்
வசிப்பதை
உணராமல்....

ஹைக்கூ

2011-09-20T21:57:00.000+05:30

வெள்ளை இரவில்
கருப்பு நிலா
அவள் கண்கள்.

முரண்

2011-09-19T21:57:00.000+05:30

அவனைப் பற்றிய
நினைவுகள் ஏதும்
இல்லை என்னிடம்.
இருந்தாலும் அழுகிறேன்.
காதலாய் இருந்தவன்
கண்ணீராய்
மாறிவிட்டானோ?

களவாணி

2011-09-13T21:05:00.000+05:30

கனவுகளை மட்டுமே
களவாடி வந்தவள்
நினைவுகளாய் ஆன பின்
உறக்கத்தையே திருட
ஆரம்பித்து விடடாள்....

பயணம் 3 : பெங்களூர் - வயநாடு - பெங்களூர்(கிறுக்கல்கள்)

2011-08-22T19:57:00.002+05:30

12.08.2011
ஏப்ரலில் சேலம் சென்ற பின்பு நெடுதூரப் பயணம் ஏதும் செல்லவில்லை. எங்கேயாவது செல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணம் மட்டும் மனதில் இருந்து கொண்டே இருந்தது. ஆனால், அதற்கான சந்தர்ப்பம் சரியாக அமையவில்லை. விக்னேஷும் இரண்டு மாதத்திற்கு முன்பு தான் புது Unicorn எடுத்து இருந்தான். அவனும் எங்கேயாவது போகலாம் என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தான். 13, 14, 15 விடுமுறை என்பதால் ஒரு ட்ரிப் போடலாம் என்று முடிவெடுத்தோம். எங்கே போகலாம் என்று தான் தெரியவில்லை. விக்னேஷ் வேறு சென்னையில் இருந்து பைக்கில் கிளம்பிவிட்டான் பெங்களூருக்கு. ஷங்கர் மூன்று இடங்களைத் தேர்ந்தெடுத்து வைத்து இருந்தான் - சிக்மகளூர், கூர்க், வயநாடு. கூர்க் போகலாம் என்று எனக்கு ஒரு யோசனை வந்தது. எனினும் வயநாடு போகலாம் என்று பொதுக்குழு முடிவெடுத்தது இரண்டு பைக்கில் - நான் விக்னேஷ், ஷங்கர், பிரபு. விக்னேஷ் ஷங்கர் வீட்டை அடைந்திருந்தான் இரவு 8 மணிக்கு. நாளை(13.08.2011) காலை 6 மணிக்கு ஷங்கர் வீட்டில் இருந்து புறப்படுவாதாக தீர்மானித்தோம்.

13.08.2011
எழும் போது மணி 5.45!!!! வீட்டில் இருந்து புறப்பட்டு 6.30 க்கு ஷங்கர் வீட்டை அடைந்தேன். பிரபு வர லேட் ஆகவே 7 மணிக்கு தான் புறப்பட்டோம். Nice ரோட்டைத் தான் அடைந்து இருப்போம் பசி எடுக்க ஆரம்பித்து விட்டது அனைவருக்கும். மைசூர் ரோட்டில் Kamat ல் breakfast buffet கிடைக்கும் அதுவும் 80 ரூபாய்க்கு. எனவே அங்கு சாப்பிடலாம் என்று வண்டியை செலுத்தினோம். 50 கி.மீ ல் Kamat வர கூட்டம் அதிகமாக இருந்தது. எங்களைப் போல நிறைய மக்கள்ஸ் பிளான் பண்ணி இருக்காங்கையா! லேட் ஆகும் என்பதால் வேற இடத்தில் சாப்பிடலாம் என்று தோன்றியது. விக்னேஷ் முகத்தில் ஒரே கவலை ரேகைகள்! அதிஹாசில் சாப்பிடலாம் என்று முடிவு செய்தோம். நானும், ஷங்கரும் அதிஹாசை அடைந்து விக்னேஷிற்கு கால் செய்தால் அவன் அந்த இடத்தை தாண்டி இருந்தான். கேட்டதற்கு இடது பக்கத்தில் வரவே இல்லை என்றான். 'நாங்க எப்ப டா இடது பக்கம் வரும் என்று சொன்னோம்' என்றோம். இங்கே நிறுத்தலாம் அங்கே நிறுத்தலாம் என்று ஒரு வழியாக Mandya வை அடைந்தோம். அங்கே சிற்றுண்டியை முடித்துவிட்டு பயணத்தை தொடர்ந்தோம்.

மைசூரை அடையும் போது மணி 10.30. அங்கே ஒரு குட்டி பிரேக் - இளநீர். விக்னேஷிற்கு அவன் அம்மாவிடம் இருந்து அழைப்பு வந்தது. KPN ல் பெங்களூருக்கு 5.30 க்கு வந்து சேர்ந்ததாகவும் விளையாடிவிட்டு ஷங்கர் வீட்டிற்குப் போய்க் கொண்டிருப்பதகாவும் அம்மாவிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தான். அடப்பாவி என்று மற்ற மூவரும் வாயைப் பிளந்தோம்.
ஊட்டி செல்லும் ரோட்டை எடுத்தோம். இரு புறமும் டபுள் லேனாக இருந்த ரோடு சிங்கிள் லேன் ஆக மாறியது. நடுவில் divider ம் இல்லை. எனவே, 90 KMPH ஆக இருந்த வேகம் 60 - 70 KMPH ஆக மாறியது. Nanjangudu தாண்டியதும் டிராபிக் கம்மியாக இருக்கவே மீண்டும் வேகமெடுத்தோம். தொடர்ந்து 150 கி.மீ ஓட்டியதால் சற்று அசதியாக இருந்தது. எனவே, மீண்டும் ஒரு ஸ்டாப் Begur ல். பேக்கரி ஒன்றில் அடித்து நொறுக்கினோம். இவங்க ஊர் சுத்தப் போனாங்களா இல்லை சாப்பிடப் போனாங்களான்னு எல்லாம் கேட்கப்புடாது :-)
ஷங்கரை வண்டியை ஓட்ட விட்டு நான் பின்னால் உட்கார்ந்து ஒய்வெடுக்க ஆரம்பித்தேன். ஊட்டி ரோட்டில் இருந்து Gundlupet ல் கட் எடுத்தோம். ரோட்டின் இருபுறமும் சாமந்திப் பூக்கள் தோட்டம் இருந்தது. கொள்ளை அழகாய் கண்ணை மிகவும் கவர்ந்தது. தர்பூசணிப் பழங்களும் விற்றுக் கொண்டிருந்தார்கள். திரும்பி வரும் போது பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்று மனதில் நினைத்துக் கொண்டேன்.
Bandipur காட்டு வழி ஆரம்பித்தது. இந்த வழியைப் பற்றி நான் சொல்வதை விட அவ்வழியே பயணித்துப் பார்த்தால் எனக்குள் ஏற்பட்ட உணர்வை நீங்களும் உணர்வீர்கள். இருபுறமும் காடு. எந்த வண்டியும் நிற்க அனுமதி இல்லை. சத்தம் எழுப்பக் கூடாது காட்டு விலங்குகளுக்கு இடையுறு இல்லாமல் இருக்க. சூரியன் சுட்டெரித்தாலும் அது நம்மேல் விழாத வண்ணம் மரங்களின் நிழல். நானும் ஏதாவது வன விலங்கைப் பார்த்து விட மாட்டேனா என்று சாலையின் இருபுறமும் மிக ஆவலோடு பார்த்துக் கொண்டே வந்தேன். என்னைப் போலவே காரில் பயணித்துக் கொண்டிருந்த பல தலைகள் எட்டிப் பார்த்துக் கொண்டே வந்தன. நான்கு எருமைகளைத் தவிர வேறு எந்த விலங்கும் இல்லை. அந்த நான்கு எருமைகளும் பைக்கில் சென்று கொண்டிருந்தன ;-)
கேரளா பார்டரை அடைந்தோம் 2. மணிக்கு. வண்டியை நான் ஓட்ட ஆரம்பித்தேன். 2.45 மணிக்கு Sultan Bathery. கேரளா வந்தால் டி சாப்பிடாமல் இருக்கக் கூடாது என்று விக்னேஷ் கூறினான். டீ குடிக்க இப்படி ஒரு காரணமா! டீ சாப்பிட்டுக் கொண்டே பதினைந்து நிமிடங்கள் மொக்கை போட்டுக் கொண்டிருந்தோம். Kalpetta(Wayanad) நோக்கிச் சென்றோம் இருட்டும் முன் falls ஒன்றைப் பார்க்கப் போகலாம் என்று. முன்பு திருவனந்தபுரத்தில் வேலை பார்த்ததால் தனக்கு மலையாளம் தெரியும் என்று விக்னேஷ் மலையாளத்தில் வழி விசாரித்தான் ஒருவரிடம். அவர் பதிலுக்கு ஆங்கிலத்தில் பதில் கூறினார். பின்ன அவன் பேசியதில் ஒரு வார்த்தை கூட மலையாளம் இல்லை. falls போய்விட்டு திரும்பினால் மிகவும் இருட்டி விடும் என்பதால் அந்த திட்டத்தை விட்டுவிட்டோம். என்ன பண்ணலாம் என்று யோசிக்க ஆரம்பித்தனர் விக்னேஷும் ஷங்கரும். மதியச் சாப்பாடு வேற சாப்பிடாமல் இருந்ததால் பசி எடுக்க ஆரம்பித்து இருந்தது. சாப்பிட்டுக் கொண்டே பேசலாம் என்று kalpetta ல் 'Affas' என்றொரு ஓட்டலுக்கு சென்றோம் 4.30 மணிக்கு.

அந்த இடத்தைப் பார்த்ததும் எனக்கு இரண்டு வருடங்கள் முன்பு நான் சென்ற மூணாறு ஞாபகம் தான் வந்தது. எந்த Hill Station சென்றாலும் எனக்கு மூணாறு ஞாபகமே வரப் போகிறது. ரொம்ப புதிர் போடுறேனா மூணாரைப் பற்றிப் பேச ஆரம்பித்தால் நான் பேசிக் கொண்டே இருப்பேன். எனவே, மூணாரைப் பற்றி அப்புறம் கூறுகிறேன்.

எங்கடா தங்கப் போறோம் என்று ஷங்கரிடம் கேட்டேன். அவன் தான் கடந்த முறை வயநாடு வந்த போது தங்கிய Resort ல் தங்கலாம் என்றான். சாப்பிட்டுக் கொண்டே கால் செய்தோம். 15 ஆம் தேதி வரை இடம் காலி இல்லை என்ற பதில் வந்தது. என் மனதில் ஒரு சின்ன பயம் தங்க எங்கேயும் இடம் கிடைக்காமல் போய் விடுமோ என்று. Pookot Lake அருகில் resorts நிறைய இருக்கும் என்று அந்த lake நோக்கிச் சென்றோம். செல்லும் வழியில் நிறைய resorts விளம்பரங்கள் இருந்தன. ஒன்று விடாமல் கால் செய்து விசாரித்தால் எல்லா இடங்களிலும் காலி இல்லை என்பதே பதில். தங்கும் இடத்தைப் பற்றி அப்புறம் கவலைப் பட்டுக் கொள்ளலாம் என்று நாங்கள் Pookot Lake உள்ளே சென்றோம்.
நாங்கள் உள்ளே செல்லும் போது மணி 5.15 என்பதால் Boating செல்ல அனுமதி இல்லை. ஏமாற்றமாக அமைந்தது. இருந்தாலும் அங்கே சிறிது நேரத்தைக் கழித்தோம். கொடைக்கானல், மூணாறு மாதிரி பெரிதாய் இல்லை என்றாலும் மிக அழகாக இருந்தது. இரண்டு கல்லூரிகளில் இருந்து மாணவர்கள் கூட்டம் வேறு. Lake இன்னும் இளமையாய் காட்சி அளித்தது.

ஒரு கல்லூரி - வெறும் மாணவர்கள் கூட்டம் மட்டும். இன்னொரு கல்லூரி மாணவ மாணவியர் இருபாலரும். முதலில் அந்த மாணவர் கல்லூரிப் பேருந்து புறப்பட்டுச் சென்றது. மாணவியர் கூட்டம் நிற்கவே அவர்களைப் பார்த்து பயங்கரமாக கூச்சலிட்டுக் கொண்டு ஆரவாரம் செய்து கொண்டே சென்றனர். அடுத்தது மற்றொரு கல்லூரிப் பேருந்தும் புறப்பட்டுச்சு சென்று விட்டது. அவர்களும் பேருந்தினுள் ஆட்டம் பாட்டம் என்று இருந்தனர். என் கல்லூரி நாட்கள் - ஹ்ம்ம் திரும்பக் கிடைக்கப் போறது இல்லை....

பள்ளியில் 12 ஆம் வகுப்பு படிக்கும் மாணவன் ஒருவன் பார்ட் டைம் ஆக சுற்றுலாப் பயணிகளுக்கு ரூம் புக் செய்து தரும் வேலை செய்து கொண்டிருந்தான். நல்ல வேலை அவனை அந்த lake ல் பிடித்தனர் ஷங்கரும் விக்னேஷும். அவன் அவனுக்குத் தெரிந்த ஓட்டல்களில் விசாரிக்க ஆரம்பித்தான்.

நான் வீட்டிற்கு போன் செய்தேன். அவர்கள் போன் செய்து நான் எடுக்காமல் விட்டு விட்டால் போன் மலையாளத்தில் பேசி என்னைக் காட்டிக் கொடுத்து விடுமே! இரண்டு மூன்று முறை அழைத்துப் பார்த்தேன் யாரும் எடுக்கவில்லை. மனதில் ஒரு சின்ன பயம் மாட்டிக் கொள்வேனோ என்று. இந்தப் பக்கம் ஷங்கர் அவன் அம்மாவிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தான். Indica வில் வந்ததாகவும் டிரைவர் பொறுமையாகத் தான் ஓட்டுகிறார் என்று. யாருமே வீட்டில் சொல்லவில்லை பைக்கில் வந்ததை.

அந்தப் பையன் மூலம் ஒரு ஓட்டலில் ரூம் கிடைத்தது ஒரு வழியாக. Thalipuzha வில் உள்ள Green View. இரண்டு ரூம்கள் இருந்தும் நாங்கள் ஒரு ரூம் மட்டுமே எடுத்துக் கொண்டோம். ரூம் வந்து சேரும் பொழுது மணி 6.30. காலை 7 மணி முதல் மாலை வரை பைக் ஓட்டிக் கொண்டே இருந்தோம். அறையில் இங்கிலாந்திடம் இந்தியா கேவலமாக மூன்றாவது டெஸ்டில் தோற்றத்தைப் பார்த்தோம். பின் 9 மணி அளவில் வெளியே சாப்பிடப் புறப்பட்டோம். வீட்டிற்கு கால் செய்தேன். நல்ல வேளை இந்த முறை அம்மா எடுத்தார்கள். என்ன செய்கிறாய் என்று கேட்டதற்கு சாப்பிட போய்க் கொண்டிருக்கிறேன் என்று மட்டும் கூறினேன். பிரபுவும் இதையே தான் கூறினான் அவன் வீட்டிலும்.

பக்கத்தில் ஓட்டல் எங்கே இருக்கிறது என்று விசாரித்தால் 200 மீ தூரத்தில் இருக்கிறது என்று கூறினர். ஆனால் அவர்கள் குறிப்பிட்ட தூரத்தில் ஓட்டல் ஏதும் இல்லை. இப்படி200 மீ 200 மீ ஆக நடந்து நடந்து 2 கி.மீ நடந்து இருப்போம். நடந்தது கூட ஒன்றும் தோனவில்லை. இரவு நேரம் சாலை விளக்குகள் இல்லை. மலைப் பாதை வேறு. வாகனங்கள் வேகமாக வருவதும் போவதுமாக இருந்தன. ஓரமாக நடந்தும் செல்ல முடியவில்லை. த்ரில்லிங் ஆக இருந்தது உண்மையாகவே. இன்னைக்கு பட்டினியோட தான் உறங்கப் போகிறோம் என்று நினைத்த போது ஒரு ஓட்டல் வந்தது. கேரளா பரோட்டா சாப்பிட்டேன். என் நண்பர்கள் Fried rice, சப்பாத்தி என்று கட்டினர்.

அறை நோக்கி திரும்ப நடக்க ஆரம்பித்தோம். பிரபு மொபைலில் சிக்னல் இல்லை என்று புலம்பிக் கொண்டே வந்தான். விக்னேஷ் 'டேய் யாருட்ட பேச இப்படி துடிச்சிட்டு இருக்க' என்றான் பிரபுவிடம். ஷங்கர் "மூணாறு ல உன்னை மாதிரி இப்படித் தான் ஒருத்தன் airtel சிக்னலுக்காக ரொம்ப அட்டூழியம் செய்தான்" என்று சொன்னான் என்னைப் பார்த்துக் கொண்டே. 'அவன் என்ன எல்லாம் பண்ணான் என்று எனக்கும் தெரியுமே' என்றான் விக்னேஷ். அவர்கள் இருவருக்கும் மௌனத்தைத் தவிர வேறு எதையும் பதிலாய்த் தர இயலவில்லை என்னால்.

அந்த இருட்டு என் மனதிற்கு ஏதோ ஒரு வித இன்பத்தைத் தந்தது. தனிமையில் சிறிது நேரம் இருக்க வேண்டும் எண்டு இருந்தது. எனவே நான் முன்னாள் தனியாய் நடந்து போக ஆரம்பித்தேன். தூரத்தில் தண்ணீர் ஓடுகின்ற சத்தமும் கேட்டுக் கொண்டே இருந்தது. எனக்கு மிகவும் பிடித்த பாடல்களைக் கேட்டுக் கொண்டே நடக்க ஆரம்பித்தேன். அந்த 30 நிமிடத் தனிமை என்னை ஏதோ ஒரு புது உலகத்திற்கே அழைத்துச் சென்றது. வாழ்க்கையில் இந்த மாதிரி உணர்வுகள் எப்பொழுதாவது தான் கிடைக்கின்றது. போகும் போது வெகு தூரம் நடந்தது போல இருந்தது. ஆனால், அத்தனிமையில் வந்த போது அந்த தூரத்தை மிக விரைவில் கடந்து விட்டது போல இருந்தது.

அறை வந்து சேர்ந்ததும் அவர்கள் மூவரும் உறங்க ஆரம்பித்தனர். ஆனால், என் மனமோ மூணாறு நினைவுகளை அசை போட்டுக் கொண்டிருந்தது. என் கண்களுக்கு உறங்க விருப்பமில்லை. சிறிது நேரம் யாருமே இல்லாத இருள் நிறைந்த அச் சாலையைப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தேன். கொஞ்ச நேரம் கழித்து நானும் உறங்கச் சென்றேன்.

14.08.2011
காலை 6 மணிக்கு அனைவரும் எழுந்தோம். வேகமாக அனைவரும் புறப்பட ஆரம்பித்தோம். 7.30 மணிக்கு மீண்டும் எங்கள் பயணத்தை தொடர்ந்தோம். முதலில் soochipara falls செல்லலாம் என்று முடிவெடுத்தோம். 20 கி.மீ தொலைவில் தான் இருந்தது. ஆனாலும், அங்கே செல்வதற்கு ஒரு மணி நேரம் ஆகிவிட்டது. Hills ல் நான் பைக் ஓட்டுவது அதுவே முதல் முறை. மிக வித்தியாசமாகவும் த்ரில்லிங்காகவும் இருந்தது. ஏனென்றால் சாலை நேராக இல்லை. நிறைய வளைவுகள் இருந்தன. அதுவும் அடுத்து வரப் போகும் வளைவு எப்படி இருக்கும் என்று கணிக்க முடியவில்லை. ஒவ்வொரு திருப்பமும் ஒவ்வொரு திசையில் இருந்தது. தேயிலைத் தோட்டங்கள் மேலும் அழகைச் சேர்த்தது அச்சாலைகளுக்கு. 8.30 மணிக்கு soochipara falls சென்று அடைந்தோம்.
நான் குளிக்கக் கூடாது என்று தீர்மானித்தேன். பைக்கை பார்க் செய்து விட்டு நுழைவுச் சீட்டு வாங்கினோம். ஒரு கி.மீ நடந்தால் தான் அருவியை அடைய முடியும். காலை நேரம் என்பதால் சுற்றுலாப் பயணிகள் வரத்து சற்று கம்மியாகவே இருந்தது. அருவியைப் பார்த்ததும் என் மனம் முடிவை மாற்றிக் கொண்டது. நான் தான் முதலில் குளிக்கத் தயாராகி இருந்தேன். அதைப் பார்த்ததும் என் நண்பர்கள் அனைவரும் கிண்டல் செய்ய ஆரம்பித்து விட்டனர். நான் தான் அவர்களிடம் தண்ணீரில் இறங்க மாட்டேன் என்று சொல்லி இருந்தேனே!
என்ன ஒரு குளிர், நீரில் இறங்கியதும்!!!! ஏதோ ஐஸ் கட்டி மேல் இருப்பது போல இருந்தது. ஆனால் ஒரு இரண்டு நிமிடங்களில் அக்குளிரும் போய் விட்டது. அருவியில் குளிக்க இயலவில்லை. அவ்வளவு வேகமாக அருவி பாய்ந்து கொண்டிருந்தது. அருவிக்கு வலப்பக்கம் Swimming Pool போல நீர் தேங்கி இருந்தது. நாங்கள் அதில் தான் ஆட்டம் போட்டுக் கொண்டிருந்தோம். அதன் பின் ஒரு பாறை மேல் ஏறி அருவியைப் பார்த்து உட்கார்ந்தோம். தண்ணீர் கீழே விழும் வேகத்தில் எங்கள் மீது சாரலைத் தூவியது. மழையில் நனைவதை விட அச்சாரலில் நனைந்து கொண்டிருந்தது மனதுக்கு ஒரு இனம் புரியாத சந்தோசத்தை தந்தது. இன்னும் சிறிது நேரம் இருக்க வேண்டும் போல இருந்தது ஆனால் வேறு இடங்களையும் சுற்றிப் பார்க்க வேண்டி இருந்ததால் பிரிய மனமின்றி soochipara வை விட்டுப் பிரிந்தோம். மோர், noodles, omlette என்று எங்கள் வயிற்றை நிரப்பினோம்.
அடுத்து எங்கள் destination meenmutty falls. அங்கு இருந்து 30 கி.மீ செல்ல வேண்டும். மலைப் பாதைகளில் ஓட்டி சிறிது அனுபவம் கிடைத்து விட்டதால் இப்பொழுது கொஞ்சம் வேகமாக வண்டியை ஓட்ட ஆரம்பித்தேன். மிக அழகான சாலையில் இருந்து ஒரு திருப்பத்துக்குள் நுழைந்தோம். 2 கி.மீ உள்ளே செல்ல வேண்டும். சிறிது நேரம் சென்றதும் பாதை மறைந்து விட்டது, மிகவும் ஏற்றமான பாதையாக இருந்தது. ஜீப் மட்டுமே அது போன்ற பாதையில் எளிதாக செல்ல முடியும். பைக் ஏறுமோ ஏறாதோ என்று ஒரு சந்தேகம் இருந்தாலும் அந்த கரடு முரடான பாதையில் எங்கள் பைக் கொஞ்சம் எளிதாகவே ஏறியது.

Meenmutty falls ஐ நெருங்கினோம் 12 மணிக்கு. நுழைவுச் சீட்டு எடுத்தோம். இங்கு Guide இல்லாமல் உள்ளே அனுமதிக்க மாட்டார்கள். 10 நபர்கள் அடங்கிய குழுக்கு 300 ரூபாய் கட்டணம். அதற்கு மேல் ஒவ்வொரு எக்ஸ்ட்ரா நபருக்கும் 30 ரூபாய். நாங்களோ நான்கு நபர்கள் தான். இருந்தாலும் 300 ரூபாய் கட்டினோம். எங்களைப் போல இன்னொரு தமிழ் நண்பர்கள் கூட்டும் இருந்தது. அவர்களுடன் சேர்ந்து டிக்கெட் எடுக்கலாம் என்று பேசிக் கொண்டிருக்கையில் பிரபு டிக்கெட் உடன் நின்று கொண்டிருந்தான். இதை சொல்லக் காரணம் எங்களைப் போல நீங்களும் ஏமாந்து விடக் கூடாதல்லவா.

Guide முன்னே செல்ல நாங்கள் அவரைப் பின் தொடர்ந்தோம். எங்களுக்கு எதிரே வந்தவர்கள் தொப்பலாக நனைந்து இருந்தார்கள். சிறிது நேரம் சென்றதுமே அனைவருக்கும் அசதி ஆகி விட்டது. நின்றோம். Guide இன்னும் 1.5 கி.மீ போகணும் என்று சொல்ல அய்யய்யோ என்று நடக்க ஆரம்பித்தோம். நான் இது வரை trekking சென்றதில்லை. இதை trekking என்று சொல்ல முடியாது. Adventure என்று தான் சொல்ல வேண்டும். முழுதும் ஒற்றையடிப் பாதை. சில இடங்களில் கயிறின் உதவி இன்றி கீழே இறங்க முடியாது. மிகவும் வழுக்கவும் செய்தது. வழுக்கி விழுந்தால் எங்கே சென்று சேருவோம் என்று யாருக்கும் தெரியாது! இப்படிப்பட்ட பாதையில் நடந்து தவழ்ந்து உருண்டு ஒரு வழியாக அருவியை அடைந்தோம்.
அங்கே சென்றால் யாருக்கும் குளிக்க அனுமதி இல்லை. அருவி அருகே செல்லக் கூட முடியாது. Soochipara வை விட அரக்கத்தனத்துடனும் பயங்கர ஒலி எழுப்பிக் கொண்டும் நீர் வீழ்ந்து கொண்டிருந்தது. புகைப்படம் மட்டும் எடுத்துக்கொண்டோம். திரும்பி ஏற ஆரம்பித்தோம். வரும் போதாவது இறக்கம். இப்பொழுது!! கொஞ்ச தூரம் ஏறியதுமே மூச்சு வாங்க ஆரம்பித்தது. கயிறைப் பிடித்து தொங்கிக் கொண்டே ஏற ஆரம்பித்தேன். கடைசி ஒரு கி.மீ ல் என் கைகளும் கால்களாக மாறி இருந்தது. நான்கு கால்களைக் கொண்டு விலங்குகளைப் போல ஏற ஆரம்பித்தேன். ஏறி முடிந்தவுடன் நானும் முழுதும் தொப்பலாக நனைந்து இருந்தேன் மற்றவர்களைப் போல வியர்வையில். நாங்கள் அருவியில் குளிக்க வில்லை வியர்வையில் தான் குளித்தோம் என்பது தெரியாமல் அருவியைப் பார்க்கும் ஆர்வத்தில் மக்கள் இறங்கிக் கொண்டிருந்தனர். அவர்களுக்கெல்லாம் ஆல் தி பெஸ்ட் சொன்னோம். மோர் ஒரு லிட்டர் வாட்டர் பாட்டிலில் விற்றுக் கொண்டிருந்தனர். தலா இரண்டு லிட்டர் குடித்தோம் ஒவ்வொருவரும்.
1.30 மணிக்கு பெங்களூர் நோக்கி எங்கள் பயணத்தை தொடர்ந்தோம். Kalpetta செல்லாமல் 2.30 மணிக்கு Sultan Bathery யை அடைந்தோம். அங்கே ஒரு ஓட்டலில் சாப்பிட்டோம். நான் மட்டும் தான் அசைவம் என்பதால் தனியே வெளுத்துக் கட்டினேன். சிப்ஸ், கேக் வாங்கிக் கொண்டு 3 மணிக்கு கிளம்பினோம். எனக்கு சிறிது ஓய்வு தேவைப்பட்டது. கேரளா பார்டரைத் தாண்டி Bandipur காட்டுப் பகுதி வந்ததும் ஷங்கரை ஓட்டச் சொல்லிவிட்டு நான் பின்னால் உட்கார்ந்து கொண்டேன். வரும் போது பார்த்து ரசித்த எல்லாவற்றையும் மீண்டும் ஒரு முறை கண்டு களிக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது.

Begur தாண்டியதும் வண்டியை நிறுத்தி ஓய்வெடுத்தோம் தர்பூசணி சாப்பிட்டு கொண்டே. நாங்க ஒரு தடவ சாப்பிடனும் ன்னு முடிவு பண்ணிட்டா சாப்பிடாம விட மாட்டோம் ல :-) பெரிய பழம் ஒன்று இருபது ரூபாய் தான். அங்க இருந்து பெங்களூருக்கு கொண்டு வர்றது கஷ்டம் இல்லைன்னா ஒரு பத்து பழங்கள் வாங்கி இருக்கலாம்!!!!
நான் வண்டியை ஓட்ட ஆரம்பித்தேன். Mysore வந்து சேரும் போது மணி 6 சரியாக. ஒரு குட்டி பிரேக். பயப்படாதீங்க எதுவும் சாப்பிடலை :-) பெங்களூர் ரிங் ரோடு எடுப்பதற்கு பதிலாக தவறான பாதையில் 7 கி.மீ சென்று விட்டோம். திரும்ப 7 கி.மீ பின்னால் வந்து ரிங் ரோடை அடைந்தோம். மணி 7.15. இனி டபுள் லேன் தான் என்றாலும் இருட்டி விட்டது. ரொம்ப வேகத்தில் செல்ல முடியவில்லை. எதிரே வரும் வாகனங்களின் விளக்குகள் கண்ணை மிகவும் உறுத்தின. ரொம்ப நேரம் ஒட்டியது போல இருந்தது இருந்தாலும் 50 கி.மீ தான் கடந்திருந்தோம். 8.30 மணிக்கு Maddur ல் ஒரு சின்ன பிரேக். இளநீர் குடித்து விட்டு இருபது நிமிடங்கள் வெட்டி போட்டோம். இதற்கப்புறம் எனக்கு என்ன ஆனது என்றே தெரியவில்லை. அந்த இருட்டிலும் எதிரே வாரும் வாகனங்களின் ஒளியையும் பொருட்படுத்தாமல் 80 - 90 KMPH காரின் வேகத்திற்கு வண்டியை ஓட்டினேன். இந்த ட்ரிப்பில் நான் ஓட்டியதில் என்னை மிகவும் கவர்ந்தது Maddur ல் இருந்து Nice ரோடு பயணம் தான். 70 கி.மீ தூரம். மனதில் ஒரே எண்ணத்தைத் தவிர வேற எதுவும் இல்லை. நினைவுகள் இனிமையாய் இருக்கும் பொழுது பயணமும் இனிது தானே :-)

பெங்களூரு Royal Meenakshi Mall ஐ அடைந்தோம் 10.15 மணிக்கு. ஷங்கர் McDonalds சாப்பிட ஏதாவது வாங்கச் சென்றான். நாங்கள் மூவரும் வெளியே நின்று கொண்டு இந்த பயணத்தின் இனிமையான நினைவுகளைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். இம்முறை ஷங்கர் வீட்டுக்குச் செல்லாமல் நேரே என் வீட்டுக்கு வந்துவிட்டோம். காலை 7 மணி முதல் இரவு 11 மணி வரை பைக்கில் தான் சுற்றி இருக்கிறோம் :-) சாப்பிட்டு விட்டு உறங்க ஆரம்பித்தோம்.

பின் குறிப்பு : 15 ஆம் தேதி விக்னேஷ் சென்னை புறப்பட்டுச் சென்றான். எனக்கும் சென்னை செல்ல வேண்டும் போல இருந்தது. Missing Chennai a LOT!!!!

பயணம்

2011-08-15T18:57:00.005+05:30

"நம் வாழ்க்கை பயணத்திற்கும் மற்ற பயணங்களுக்கும் ஒரே ஒரு வித்தியாசம் தான். வாழ்க்கை பயணத்தில் எப்பொழுது ஏற்றம் இறக்கம் வளைவு நெளிவுகள் வரும் என்று நமக்கு தெரியாது. நாம் அனைவரும் வெவ்வேறு பாதையில் பயணிக்கிறோம். சில நேரங்களில் நம் பாதை மற்றவர் பாதையோடு இணைகின்றது. அப்படி இணையும் தருணங்களில் ஒன்றாக பயணிக்கிறோம். இப்படி பயணிப்பது தான் வாழ்க்கை. எப்படி பயணித்தாலும் அனைவரின் பயணமும் இறுதியில் சென்று முடிவது கல்லறையில்."

இப்படி என் டைரியில் எதையோ கிறுக்கிக் கொண்டிருந்தேன். எப்பொழுது உறங்கினேன் என்று எனக்கே தெரியவில்லை. காலை 5 மணிக்கே முழிப்பு வந்துவிட்டது. குளித்து விட்டு வீட்டை விட்டு கிளம்பினேன். ஆதவன் உதிக்கத் தொடங்கி இருந்தான். ஐந்து நிமிடங்கள் நடக்க பேருந்து நிறுத்தம் வந்தது. பேருந்து எண் 34 எனக்காகவே காத்துக் கொண்டு இருப்பது போல இருந்தது. ஏறினேன். எங்க சார் போனும் என்று நடத்துனர் கேட்க 'கல்லறை' என்றேன். டிக்கெட் வாங்கிக் கொன்று ஜன்னலோரம் சென்று அமர்ந்தேன்.

காலை நேரம் என்பதால் பேருந்தில் ஒரு சிலர் தான் இருந்தனர். பகலில் இருக்கும் ஆரவாரம் எதுவுமின்றி மிக அமைதியாக இருந்தது அக்கணம். ரசிக்கத் தொடங்கினேன் அமைதியை.

வாழ்க்கை என்பது ஒரு பயணம் என்பதை அவள் என் வாழ்வில் வரும் வரை நான் நம்பவில்லை. அவளை முதல் முதலில் சந்தித்தது ஒரு பேருந்து பயணத்தில் தான்.

'சிங்கநல்லூர் சிக்னல் ' என்று நடத்துனர் விசிலடிக்க என் மனம் நினைவுகளோடு வாழத் தொடங்கியது.

சிங்கநல்லூர் சிக்னல் :
நான் கார்த்திக். ஏழு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு CHL Technologies இல் Software Engineer ஆக வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

எப்பொழுதும் பைக்கில் ஆபீஸ் செல்லும் நான் பைக்கை சர்வீஸ் கொடுத்து இருந்ததால் பேருந்தில் செல்ல வேண்டிய நிலை. என் நண்பன் ஷங்கருக்கு கால் செய்து என்னை பிக் அப் பண்ண சொன்னேன். என் நேரம் அவன் இன்று சீக்கிரமே ஆபீஸ் சென்று விட்டான்.

'சிக்னல் வந்ததும் சொல்லு வர்றேன். மறக்காம ரெண்டு தம் வாங்கி வச்சுடு' என்றான்.

'டேய் சிக்னல் ல இருந்து ஷேர் ஆட்டோ ல நம்ம ஆபீஸ் வந்தாலே அஞ்சு ரூபாய் தான் டா' என்றேன்.

'டேய் இங்க சிக்னல் கம்மியா இருக்கு நீ வந்துட்டு கால் பண்ணு' வைத்து விட்டான்.

'அடப்பாவி' நானும் போனை வைத்தேன்.

வெயிலை சமாளிக்க குளிர் சாதனப் பேருந்தில் ஏறினேன். 'அழகிய திமிருடன் இரு விழிப் புயல் எனைத் தாக்குதே' ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது. 'மாதவனுக்கு தான் அப்படி எல்லாம் நடக்கும்' ஏதோ ஒரு குரல் கேட்டது என்னுள்ளே. அக்குரலுக்கு பதில் ஏதும் கூறாமல் பாடலை ரசிக்க ஆரம்பித்தேன். திடீரென்று அதே குரல் மீண்டும் ஒலித்தது மச்சி அங்க பாரு என்று. பார்த்தேன். 'நல்ல வேளை மாதவன் கண்ணுல இந்தப் பொண்ணு படலை' அக்குரலுக்கு பதில் அளித்தேன். அவளையே கண்ணிமைக்காமல் பார்க்க ஆரம்பித்தேன். நான் பெண்களை ஏறெடுத்து பார்க்காதவன் என்றெல்லாம் பொய் சொல்ல மாட்டேன். எந்தப் பெண்ணிலும் ஏற்படாத ஒரு உணர்வு இவளைப் பார்த்ததும் மனதினுள் உருவானது. சிக்னல் வர ஐந்து நிமிடங்கள் இருக்க ஷங்கருக்கு கால் செய்து அவனை வரச் சொன்னேன். என்னுடைய ஸ்டாப் வந்தது. இறங்கினேன். அவள் என்னை பேருந்தில் இருந்து பார்ப்பாள் என்று நினைக்க மீண்டும் அதே குரல் ஒலித்தது 'படம் பார்த்து ரொம்ப கேட்டுப் போய் இருக்க. ஒழுங்கா ஆபீஸ் கிளம்பு டா' என்று. இருந்தாலும் நான் பேருந்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். ஆனால், அவளைக் காணவில்லை உள்ளே.

என் பின்னால் நின்று கொண்டிருந்தாள். எங்கள் கம்பெனி ID CARD ஐ போட்டுக் கொண்டாள்.

'நம்ம ஆபீசா!!!! இவளை இது வரை பார்த்ததே இல்லையே' என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கையில் அவள் அங்கு நின்று கொண்டிருந்த ஒரு வயதான பெண்மணியிடம் CHL Technologies எப்படி போகணும் என்று கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள். அப்பெண்மணி பதில் ஏதும் கூறவில்லை. இன்னொரு பெண்ணிடம் அவள் கேட்க தெரியாதும்மா என்ற பதில் வந்தது. அவள் அடுத்து யாரிடம் கேட்கலாம் என்று யோசித்துக் கொண்டிருக்கையில் நான் என்னுடைய ID ஐ எடுத்து போட்டுக் கொண்டேன். அவள் என்னருகில் வந்தாள்.

'Excuse me CHL Technologies எப்படி போனும்?' என்று கேட்டாள்.

'இங்க இருந்து ஷேர் ஆட்டோ ல போகணும். நானும் அதுக்கு தான் வெயிட் பண்ணிட்டு இருக்கேன்' என்றேன். நாங்கள் எப்பொழுதும் டீ குடிக்கும் பேக்கரி வாசலில் ஷங்கர் Pulsar ஐ நிறுத்திக் கொண்டிருந்தான்!

நான் அவளிடம் பேச்சுக் கொடுக்க ஆரம்பித்தேன். ஷங்கர் எனக்கு கால் பண்ணினான். போனை silent இல் போட்டேன்.

"நீங்க இன்னைக்கு தான் இந்த ஆபீஸ் ல ரிப்போர்ட் பண்றீங்களா?"

'ஆமா சார், நான் Fresher' என்றாள்.

"ஓ. எந்த காலேஜ் ல படிச்சீங்க?"

'அமிர்தா ல'

"Computer Science ?"

'இல்ல. IT'

வேற என்ன பேசலாம் என்று யோசித்துக் கொண்டிருக்கையில் ஆட்டோ வந்தது. உள்ளே ஏறினாள். நான் ஏறுவதை ஷங்கர் பார்த்து விட்டான். அந்த டிராபிக்கிலும் என் பெயரை உரக்கச் சொல்லி அழைக்க ஆரம்பித்தான். ஆனால், என் காதில் மட்டும் அது விழவில்லை.

"அண்ணா வண்டியை எடுங்க. டைம் ஆச்சு" என்றேன்.

'சார், இன்னொரு டிக்கெட் ஏறலாம். ஒரு நிமிஷம் சார்' என்று சொல்லிவிட்டு அவர் டீ குடிக்கச் சென்றார்.

எங்கள் கம்பெனி ID உடன் இன்னொருவன் ஏறினான். உள்ளே ஏறியவன் அவளுடன் பேச ஆரம்பித்தான். 'ஹே பூர்ணிமா. நீயும் இந்த ODC தானா? What a Surprise' என்றான்.

'ஆமா, ப்ரவீன்' அவள் வேறு ஏதும் பேசவில்லை.

'என்கிட்ட சொல்லி இருந்தா நாம ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து வந்திருக்கலாம்ல. எப்படி வழியை கண்டுபிடிச்சு வந்த?'

'பஸ் ல சிக்னல் வரை வந்துட்டேன். அப்புறம் தான் வழி தெரியல. இவர் நம்ம ஆபீஸ் தான் டா. இவர் தான் ஹெல்ப் பண்ணாரு' என்று அவள் சொல்ல அவன் என்னைப் பார்த்தன். என் கண்களில் இருந்த அதே கோபத்தை அவன் கண்களிலும் கண்டேன்.

அவன் மேலும் அவளிடம் பேச ஆரம்பிக்க எனக்கு கோபம் அதிகரிக்க ஆரம்பித்தது எந்த காரணமும் இன்றி. ஆட்டோ டிரைவர் வண்டியை எடுக்க ஆரம்பிக்க நான் இறங்கிக் கொண்டேன்.

'தம்பி ரொம்ப லேட் பண்ணலைல. உட்காருங்க' என்றார்.

"இல்லைன்னா என் பிரண்டை இப்ப தான் பார்த்தேன். எனக்காக வெயிட் பண்றான். அவனோட போறேன்" என்று பதிலளித்தேன். அவளை ஒரு முறை பார்த்து விட்டு இறங்கினேன்.

'ஏன்டா நான் கூப்பிட கூப்பிட கண்டுக்காம போயிட்டு இருக்க?' என்றான் ஷங்கர்.

"உன்னை பார்க்கலை மச்சி"

'டேய் என்கிட்டவேவா... யாரு மச்சி அந்த பொண்ணு?'

"எந்தப் பொண்ணு டா?"

'நடிச்சது போதும்.. சொல்லு டா'

"fresher ஆக நம்ம கம்பெனி ல சேருறா டா"

'அது ஏன் மச்சி இன்னொரு பையன் ஏறுனதும் இறங்கிட்ட?'

அடப்பாவி அப்ப எல்லாத்தையும் பார்த்துட்டு தான் இருந்திருக்கான்.

"நீ எனக்காக வெயிட் பண்ணிட்டு இருந்ததை பார்த்தேன் மச்சி. அதான் இறங்கிட்டேன்"

'தம்பி நீங்க போனை silent ல போட்டதுல இருந்து உங்களை வாட்ச் பண்ணிட்டு இருக்கேன்' என்றான் ஷங்கர்.

அவனிடம் மேலும் பொய் சொல்ல விருப்பமில்லை. "தெரியலை டா அவளை முதல் முறை பார்க்கிற மாதிரி இல்லை. ஏதோ ஒரு பீல் மச்சி. சரியா சொல்ல தெரியலை"

'மச்சி இப்ப எல்லாம் ஸ்கூல் லையே பொண்ணுங்களை புக் பண்ணிடுறாங்க. நீ ரொம்ப லேட் டா'

"அவளைப் பார்த்தா அப்படி இருக்கும்னு தோனலை டா"

'சரி நீ என்ன சொன்னாலும் நம்ப மாட்ட. அவா பின்னால சுத்திட்டு உனக்கு இல்லன்னு தெரிஞ்ச பிறகு கம்பெனிக்கு என்னை தண்ணி அடிக்க கூப்பிட கூடாது டா....'

"டேய் என் லவ் success ஆனதுக்கு உனக்கு தண்ணி வாங்கித் தர்றேன் டா"

'பார்க்கலாம் மச்சி.... எப்படியோ எனக்கு தண்ணி confirmed'

"டேய் நம்ம மணி நம்பர் என்ன?"

'எதுக்கு டா. திடீர்னு மணி நம்பர்'

"பூர்ணிமாவை நம்ம டீம் ல சேர்க்க"

மணி - எங்கள் ப்ராஜெக்ட் மேனேஜர்!

'சார் ஜங்ஷன் வந்தா கொஞ்சம் சொல்றீங்களா' என்று ஒரு குரல் கேட்க நினைவுக்கு வந்தேன். குரல் வந்தது என் பக்கத்து இருக்கையில் இருந்து. முதியவர் ஒருவர் அமர்ந்திருந்தார்.

"சொல்றேன் சார்" அவரிடம் சொல்லிவிட்டு இது என்ன ஸ்டாப் என்று பார்த்தேன்.

திருவான்சேரி :
பூர்ணிமா என் டீமில் சேர்ந்தாள். சேர்ந்தாள் என்பதை விட சேர்க்கப்பட்டாள் என்று சொல்வதே சரி. மணி செய்த இன்னொரு நல்ல காரியம் என்னை அவளுக்கு Mentor ஆக போட்டது. படு புத்திசாலியாக இருந்தாள் பூர்ணிமா. அழகும் அறிவும் ஒரே இடத்துல சேராதுன்னு எப்படி சொல்லலாம் இவளைப் பார்க்காமல்? அவள் கேட்கும் doubt களுக்கு பதில் சொல்லவே நானும் நிறைய படிக்க வேண்டி இருந்தது. அவளுக்கு சொல்லிக் கொடுக்கும் நேரங்களில் தான் அவளுடன் தனியாக இருக்க முடிந்தது. அதற்காகவே தினமும் இரண்டு மணி நேரங்கள் அவளுக்கு training எடுத்தேன். அழகில் மட்டுமன்றி புத்தி கூர்மையிலும் என்னை கவர்ந்திருந்தாள். நான் அவள் மேல் காட்டும் கூடுதல் அக்கறை வெட்ட வெளிச்சமாகிப் போனது எங்கள் டீமில் இருந்த அனைவருக்கும். அதற்கு காரணம் எங்கள் டீமில் செயல்படும் உளவுத்துறை.

ஒரு நாள் உளவுத்துறையில் இருந்து எனக்கு தகவல் வந்தது. பூர்ணிமா சூர்யா என்ற பையனுடன் திருவான்சேரியில் இருக்கும் Baskin Robbins க்கு ஏழு மணிக்கு செல்வதாக அதில் குறிப்பிட்டிருந்தது.

ஷங்கரிடம் அதைப் பற்றிக் கூறினேன். அவனோ 'நான் தான் அன்னைக்கே சொன்னேன்ல டா இந்தக் காலத்துல எல்லாம்...' என்று ஆரம்பித்தான்.

"உன் வாயில இருந்து நல்லது எதுமே வராதா டா"

'அப்ப இன்னைக்கு நைட்டே தண்ணியா????'

"உன்னைய. நான் அங்க போயிட்டு வந்து கவனிச்சுக்கிறேன்" திருவான்சேரி கிளம்பினேன்.

இரவு மணி 7.௧0
Baskin Robbins இல் ஆஜர் ஆகி இருந்தேன். பூர்ணிமாவைத் தேடினேன். அவள் தனியாக உட்கார்ந்து இருந்தாள். அவளுக்குத் தெரியாதவாறு நானும் ஒரு டேபிளில் அமர்ந்தேன். யார் அந்த சூர்யா? மிக ஆவலாடு அவள் டேபிளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

நான் அவளைப் பார்ப்பதை மறைத்துக் கொண்டிருந்த டேபிள் காலியாக பூர்ணிமா என்னைப் பார்த்து விட்டாள். என்னருகில் வந்தாள்.

'Mentor சார், இங்க என்ன பண்ணிட்டு இருக்கீங்க? தனியாவா வந்தீங்க?' என்று கேட்டாள் பூர்ணிமா.

"பிரண்ட் ஒருத்தரை திருவான்சேரியில் பார்க்க வந்தேன். அவர் வர இன்னும் 30 நிமிடங்கள் ஆகும். அதான் இங்க உள்ள நுழைஞ்சிட்டேன். நீங்க?"

'ஐஸ் கிரீம்னா ரொம்ப ரொம்ப பிடிக்கும். வாரத்துக்கு நாலு தடவையாவது சாப்டிடுவேன். சூர்யா கூட எப்பவும் வருவேன். உங்களுக்கு தெரியுமா இன்னைக்கு சூர்யா ட்ரீட்'

'எவன்டா அந்த சூர்யா' மனதினுள் திட்டினேன்.

"ஓ.. சூர்யா எங்க?"

'ஐஸ் கிரீம் வாங்க' என்றாள்.

இன்னும் பேசிட்டு இருக்க பூர்ணிமா என்று அவள் டேபிளில் இருந்து ஒரு குரல் கேட்டது 'ஐஸ் கிரீம் உருகிடப் போகுது. சாப்பிட வா' என்று.

என்னையும் அழைத்தாள். நான் மறுத்தும் அவள் என்னை விடுவதாய் இல்லை. நானும் அவளுடன் சேர்ந்து கொண்டேன்.

'இவா தான் என் ரூம்மேட்' என்று எங்கள் டேபிளில் இருந்த ஒரு பெண்ணை அறிமுகம் செய்தாள்.

இருவரும் ஹாய் சொல்லி கொண்டோம்.

'எனக்கு சாக்லேட் flavor ரொம்ப பிடிக்கும். அதனால உங்களுக்கும் சாக்லேட் தான் என்று' Chocolate Fudge ஐ எனக்கு கொடுத்தாள் பூர்ணிமா.

'யாரை தேடிட்டு இருக்கீங்க சாப்பிடாம?' என்று சுவைத்துக் கொண்டே கேட்டாள் பூர்ணிமா.

"சூர்யா வந்ததும் சாப்பிடலாம்னு தான்"

'இவா தான் சூர்யா. நான் தான் சூர்யா ஐஸ் கிரீம் வாங்க போயிருக்கான்னு சொன்னேன்ல' சிரிக்க ஆரம்பித்தாள்.

சூர்யாவோ முறைத்துக் கொண்டிருந்தாள் எங்கள் இருவரையும்.

"சூர்யா ன்னு சொன்னதும் நான் ஒரு பையனா இருக்கும்னு நினைச்சேன். சாரி சூர்யா" வளிந்தேன்.

'பரவா இல்லை. ஆனால், சூர்யா பொண்ணுன்னு தெரிஞ்சதும் உங்க முகத்துல முன்ன இருந்ததை விட சந்தோஷம் நிறைய தெரியுதே' என்று என் காலை வாரினாள் சூர்யா.

'என்னடி பேசுற? சும்மா இரு டி' என்று அதட்டினாள் பூர்ணிமா.

அந்நேரத்தில் எனக்கு என்ன பேசுவது என்று தெரியவில்லை...."கொடுத்த Hands On எல்லாத்தையும் முடிச்சிட்டியா பூர்ணிமா" என்றேன்.

'ஆபீஸ்ல தான் ரொம்ப வேலை வாங்குறீங்கன்னு புலம்பினா. ஐஸ் கிரீம் ஷாப்லயுமா??' என்றாள் சூர்யா.

'நீ ரொம்ப பேசுற டி. முடிச்சிட்டேன் கார்த்திக்' என்றாள் பூர்ணிமா.

இன்னும் கொஞ்ச நேரம் இருந்தால் என் நிலைமை நாறிப் போய் விடும் என்று 'டைம் ஆச்சு பூர்ணிமா. கிளம்புறேன்' என்று விடைபெற்றேன்.

உளவுத்துறைக்கு கால் பண்ணினேன். "சூர்யாங்கிறது ஒரு பொண்ணு" என்றேன் கோபத்துடன்.

'Information கலெக்ட் பண்றப்போ எங்கயோ தப்பு நடந்திருக்கு. இனிமேல் இப்படி தப்பு நடக்காம பார்த்துக்கிறோம்'

"ஒரு மண்ணும் தேவை இல்லை. இனிமேல் பூர்ணிமா பத்தி உங்ககிட்ட இருந்து எந்த தகவலும் வரக் கூடாது. நானே எல்லாத்தையும் பார்த்துக்கிறேன்" போனை வைத்தேன்.

ஆனால் உள்மனதில் ஒரு இனம் புரியாத ஒரு இன்பம் சூர்யா பெண்ணாகிப் போனதில். ஷங்கருக்கு போன் செய்தேன் நடந்ததை பற்றிச் சொல்ல.

கமல் தியேட்டர் :
டீம் மீட்டிங் சென்று கொண்டிருந்தது. வழக்கம் போல மணி மட்டும் பேசிக் கொண்டிருந்தார். இப்படி ஒருத்தர் பேச மற்ற அனைவரும் அதை கவனிக்க ஆரம்பித்தாலே எனக்கு காலேஜ் lecture ஞாபகத்துக்கு வந்துவிடும் நானும் உறங்கிவிடுவேன். அன்றும் அப்படியே நடந்தது. திடீரென்று ஷங்கர் என்னை உலுப்பினான். மீட்டிங் முடிந்து விட்டது என்று நான் எழுந்தேன். மணி என்னிடம் Team outing எங்க போலாம் என்று கேட்டார். ஷங்கர் Team outing பத்தி மணி பேச ஆரம்பிச்சார் டா அதான் உன்னை எழுப்பிவிட்டேன் என்று கிசுகிசுத்தான். Resort ஏதாச்சும் போகலாம் மணி, ஒரு நாள் புல்லா கழிக்க அதான் கரெக்டா இருக்கும் என்றேன். 'என்னது ஒரு நாளா? வேலை பார்க்கிற ஐடியா இல்லையா? வெள்ளிகிழமை லஞ்ச்க்கு அப்புறமா தான் கிளம்ப முடியும்' என்றார் மணி. "அப்ப ஏதாச்சும் படத்துக்கு தான் போக முடியும் மணி. படம் முடிச்சிட்டு டின்னர் போகலாம்' என்றேன். பூர்ணிமா குறுக்கிட்டாள் 'எங்க PG ல லேட்டா போனா திட்டு விழும் அந்த வார்டன்ட்ட' என்னைப் பார்த்தாள். 'அப்ப படத்துக்கு மட்டும் போலாம் மணி. வேற என்னைக்காவது ஒரு நாள் வேணா டீம் லஞ்ச் போயிடுவோம்' என்றேன். 'Team outing போறோமா இல்லை நீ Dating போறியா டா' முணு முணுத்தான் ஷங்கர். "உனக்கும் இப்படி ஒரு நிலைமை வராமலா போயிடப் போகுது" என்றேன் பதிலுக்கு.

'சரி என்ன படத்துக்கு போகலாம்?' என்றார் மணி. 'கஜினி' இந்த வெள்ளி தான் ரிலீஸ் ஆகுது அதுக்குப் போகலாம் என்றான் ஷங்கர். நான் பூர்ணிமாவைப் பார்த்தேன். அவள் முக பாவனை கஜினி க்கு இஷ்டம் இல்லை எனக் காட்டியது. வேற என்ன படம் இப்ப ஓடிட்டு இருக்கு என்று யோசித்தேன். "தொட்டி ஜெயா" போகலாம் என்றேன். அவள் முகம் மலர்ந்தது. அந்த படம் பார்த்தாச்சு கஜினி க்கு போகலாம் என்று சில குரல்கள் எழுந்தன. இன்னொரு டீம் உள்ளே நுழைந்து இந்த மீட்டிங் ரூமை புக் பண்ணியிருப்பதாக சொல்ல 'சரி என்ன படத்துக்கு போறோம் என்று நீங்களே பேசி முடிவு பண்ணி சொல்லுங்க. ஒரு முடிவுக்கு வரலைன்னா இன்னைக்கு எவனிங் vote பண்ணி முடிவெடுப்போம்' என்றார் மணி.

"எந்த படத்துக்கு போலாம்னு எல்லாரும் சொல்றாங்க? உளவுத்துறை என்னடா சொல்லுது" என்றேன் ஷங்கரிடம்.

'உன்னையும் பூர்ணிமாவையும் தவிர எல்லாருமே கஜினி டா. இதான் உளவுத்துறை அறிக்கை'

"நீயுமா டா"

'நீ பூர்ணிமாக்காக தொட்டி ஜெயா ன்னு சொல்ற. நான் என் அசினுக்காக கஜினி டா'

"சரி இப்ப என்ன பண்ணா இந்த முடிவு மாறும்?"

'எங்களை கொஞ்சம் கவனிச்சா போதும் டா'

"நான் பூர்ணிமாவை மட்டும் தனியா கூட்டிட்டு தொட்டி ஜெயா பார்த்துட்டு வந்தா கூட 200 ரூபாய் தான் டா ஆகும். உங்களை கவனிச்சா 2000 த்தை தாண்டிடுமே!!!!"

'அப்படியா ராசா. சரி நீ அவளை தனியா கூட்டிட்டு அந்த படத்துக்கு போ. இப்ப நாம எல்லாரும் கஜினி போவோம்'

"டேய் எப்படி டா என் கூட தனியா வருவா?"

'தெரியுதுல்ல. சரி முடிவா என்ன சொல்ற?'

"உங்களை கவனிக்கிறதை தவிர வேற என்ன வழி இருக்கு?"

'அப்படி வா டா வழிக்கு'

மணியிடம் கடன் வாங்கி அவருக்கும் சேர்த்தே கவனித்தேன். கமல் தியேட்டரில் தொட்டி ஜெயா புக் செய்தோம். நான் எதிர்பார்த்த வெள்ளியும் வந்தது.

கிளம்பும் நேரத்தில் உளவுத்துறையிடம் இருந்து ஒரு செய்தி 'பூர்ணிமாவிற்கு அடுத்த சீட்டை எனக்கு ரிசர்வ் செய்து தருவதாக'. 'ஒரு விளக்கெண்ணையும் தேவை இல்லை' என்றேன்.

பூர்ணிமாவிற்கு இரண்டு சீட் தள்ளியே அமர்ந்தேன். படம் ஆரம்பித்தது முதல் முடியும் வரை நான் ஒரு காட்சி கூட பார்க்கவில்லை. என் தேவதை படத்தை ரசிக்கும் அழகை நான் என் கண்களால் ஒரு படம் எடுத்துக் கொண்டிருந்தேன். சிரிப்பது, ஹீரோ ஹீரோயினுக்கு கஷ்டம் என்றால் கோபப்படுவது, அவளுக்கு பிடித்த பாடல் வரும் பொழுது மென்மையான குரலில் பாடுவது, சென்டிமென்ட் காட்சிகளில் கண்களில் நீர் தேங்குவது என்று அவள் செய்யும் ஒவ்வொன்றையும் ரசித்தேன். எல்லாரும் இப்படித் தான் படம் பார்ப்பார்கள் என்றாலும் அவள் என்ன செய்தாலும் எனக்கு புதிதாகவே இருந்தது.

முருகன் கோவில் ஸ்டாப் :
ஒரு வியாழக்கிழமை. அம்மாவிடம் இருந்து போன் வந்தது. 'டேய் கார்த்திக் இன்னைக்கு உன்னோட ராசிக்கு தக்ஷனா மூர்த்தியா கும்பிட்டா ரொம்ப நல்லது. மறக்காம கோவிலுக்குப் போடா'

"இங்க தக்ஷனா மூர்த்தி கோவில் எங்க இருக்குன்னு தெரியலம்மா"

'போன டைம் நான் வந்தப்ப என்னைய முருகன் கோவிலுக்கு கூட்டிட்டு போனல்ல அந்த கோவில்ல இருக்காரு. கண்டிப்பா போகணும் டா'

அடுத்த டைம் வரும் போது எந்த கோவிலுக்கும் கூட்டிட்டு போயிடக் கூடாது மனதினுள் நினைத்துக் கொண்டேன். "சரிம்மா இன்னைக்கு சாயந்திரம் போறேன்" என்றேன்.

'சாமி பேருக்கு ஒரு அர்ச்சனை பண்ணிடு டா' என்று சொல்லிவிட்டு வைத்துவிட்டார்.

மாலை 6 மணிக்கு முருகன் கோவில் சென்றேன். விநாயகரை வழிபட்டு விட்டு என் எதிரில் பார்த்தால் பூர்ணிமா நின்று கொண்டிருந்தாள். முதல் முறை அவளை சேலையில் பார்த்தேன். இப்ப தான் பசங்க ஏன் கோவில் குளமா சுத்துறாங்க என்று எனக்கு அர்த்தம் புரிந்தது.

அவள் இன்னும் முணு முணு என்று சாமி கும்பிட்டுக் கொண்டிருந்தாள். 'எல்லாமே நீ அழகாய் தான் பண்ணுவியா இல்ல நீ பண்றதுனால எல்லாமே அழகா இருக்கா?? ஏன் டி என்னை இப்படி கொல்ற' அவள் அருகில் சென்றேன்.

"உங்க அம்மாவும் உங்களை தக்ஷனா மூர்த்தியை கும்பிட்டு வரச் சொன்னாங்களா?" என்றேன்.

சிரித்தாள்.

'நான் வாரா வாரம் கண்டிப்பா கோவில் வந்திடுவேன் கார்த்திக்' என்றாள்.

சொல்ல மறந்துவிட்டேன் mentor sir கார்த்திக்காக மாறிவிட்டது இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பு.

"நிறைய நல்ல பழக்கம் உங்ககிட்ட இருக்கும் போலையே"

அதற்கும் சிரிப்பே பதிலாய் வந்தது முதலில்.

"என்ன பூர்ணிமா நீ மட்டும் தனியாவா வந்த. எங்க சூர்யாவைக் காணோம்?"

'அவளுக்கு ஆபீஸ் ல நிறைய வேலை இருக்கு. அதனால அவளால வர முடியலை. நீங்க தனியாவா வந்தீங்க'

"நான் கோவிலுக்குத் தனியா வர்றதா? சான்ஸே இல்லை. என் காலேஜ் பிரண்ட் கவிதா கூட வந்தேன். நீயும் எங்களோட join பண்ணிக்கிறியா?" கண்டிப்பா ஒத்துக்க மாட்டாள் என்ற நம்பிக்கையில் கேட்டேன்.

'சரி கார்த்திக்' என்றாள்.

அய்யய்யோ என மனதில் நினைத்துக் கொண்டு மொபைலை எடுத்து புதிய மெசேஜ் வந்திருப்பது போல காட்டிக் கொண்டேன்.

"கவிதா டிராபிக் ல மாட்டிக்கிட்டாளாம்"

'நான் வெயிட் பண்றேன் கார்த்திக்'

"அவா வர லேட் ஆகும் போல. நீ சாமி கும்பிட்டு கிளம்பு இல்லைன்னா உனக்கு லேட் ஆகிடும். PG க்கு எப்படி போற? அந்த ரோடு safe தான?"

'ஒன்னும் பயம் இல்லை கார்த்திக். பிரவீன் தெரியும் ல அவன் என்னை ட்ராப் பண்றேன்னு சொல்லிருக்கான்' என்றாள்.

"நான் பொய் தான் டி சொன்னேன்" மனதுக்குள் மட்டும் தான் சொல்ல முடிந்தது. "டேய் பிரவீன் நீ மட்டும் என கையில மாட்டின" மனதில் நினைத்துக் கொண்டேன்.

"நான் கவி வர்ற வரை வெயிட் பண்றேன். பூர்ணிமா, நீ சாமி கும்பிட்டு சீக்கிரம் கிளம்பு. நாளைக்கு ஆபீஸ் ல பார்க்கலாம்" என்றேன்.

அவள் ஒவ்வொரு தெய்வமாய் சுற்றி வழிபட என மனம் அவளை சுற்ற ஆரம்பித்தது.

அம்மாவிற்கு போன் செய்தேன்.

"அம்மா தக்ஷனா மூர்த்தியை தான் கும்பிடனுமா? நான் மகாலக்ஷ்மியை கும்பிட்டேன்" என்றேன்.

'என்னைக்கும் இல்லாத அதிசயமா இன்னைக்கு நீ கோவிலுக்குப் போனதே உன் ராசிக்கு ரொம்ப நல்லது' என்றார்.

சிரித்தேன் மகாலக்ஷ்மியைப் பார்த்துக் கொண்டே.

ஜெயாநகர் - Coffee Day
ஆபீசில் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். பூர்ணிமா வந்தாள்.

'கார்த்திக் உன்கிட்ட கொஞ்சம் தனியா பேசவேண்டி இருக்கு'

"Official or personal?" என்றேன்.

'ரெண்டுமே'

"மீட்டிங் ரூம் புக் பண்றேன். 4 மணிக்கு நாம பேசலாம்"

'கார்த்திக் வெளிய எங்கயாச்சும் மீட் பண்ணலாமா? ஒருத்தரை உனக்கு intro தர வேண்டி இருக்கு'

"எனக்கா? யாரு?"

'எவனிங் வரை பொறு. நேர்லயே பார்க்கப் போறியே'

மனதினுள் ஒரு கலக்கம். யாரா இருக்கும்? சரி நேரிலேயே போய் பார்த்திடலாம் என்று தோன்றியது.

"எங்க மீட் பண்ணலாம்?"

'நீயே சொல்லு'

"ஜெயாநகர் - Coffee Day ஓகே வா?"

'ஓகே. 7 மணிக்கு வந்திடு'

"ஓகே"

மாலை ஏழு மணிக்கு ஆஜர் ஆனேன். அவள் வருகைக்காக காத்துக் கொண்டிருந்தேன். 'A lot can happen over coffee' எப்பொழுதும் இதை வாசிக்கும் போது ரொமான்டிக்காக தோன்றும் எனக்கு இன்னைக்கு ஏதோ வித்தியாசமாக இருந்தது மனதினுள் உள்ள பதற்றத்தால். வரப்போறது யாரா இருக்கும்?

பூர்ணிமா வந்து கொண்டிருந்தாள். வெள்ளை நிறச் சுடிதார் அணிந்து இருந்தாள். Coffee Day மிக அழகாய் மாறியது அவள் வருகைக்கு பின்பு. அங்கே இருந்த எல்லா ஆண்களின் பார்வையும் பூர்ணிமா மீது விழுந்தது. "அதான் எல்லாரும் உங்க ஆளு கூட தான் டா வந்திருக்கீங்க. அப்புறம் என்ன டா இங்க பார்வை?" மனதிற்குள் திட்டிக்கொண்டேன் சரமாரியாக.

'வந்து ரொம்ப நேரம் ஆச்சா?'

"இல்லை அஞ்சு நிமிஷத்துக்கு முன்னால தான் வந்தேன். யாரோ வருவாங்கன்னு சொன்ன? எங்க?"

'டிராபிக் ல மாட்டிட்டாங்க. வருவாங்க இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல'

'என்ன இவ்வளவு மரியாதை கொடுத்து பேசுறா' மனதிற்குள் ஒரு சின்ன பயம்.

'நாம ஏதாச்சும் சாப்பிடலாமா கார்த்திக்? ரொம்ப பசிக்குது'

"என்ன சாப்பிடுற?"

'நான் coffee day வர்றது இதான் முதல் முறை. எனக்கு எதுவும் தெரியாது. அதனால நீயே ஆர்டர் பண்ணு'

இரண்டு Mochachillo ஆர்டர் செய்தேன்.

"சொல்லு பூர்ணிமா" ஆரம்பித்தேன் நான்.

'கார்த்திக் எங்க வீட்டுல ஒரு பையன் பார்த்து இருக்காங்க' என்னை பார்த்துக் கொண்டே சொன்னாள்.

"ஹ்ம்ம்"

'அவரு பெங்களூருல வேலை பார்க்கிறாரு' அவள் முடிப்பதற்குள் குறுக்கிட்டேன்.

"உனக்கு பெங்களூருக்கு transfer வேணுமா" என்றேன். என் குரலில் இருந்த கோபத்தை அவள் கண்டிப்பாக உணர்ந்திருப்பாள்.

'நான் அப்படி சொன்னேனா? வீட்டுல என்ன சொல்லட்டும்?'

"என்கிட்ட ஏன் கேட்கிற?"

'உளவுத்துறைல இருந்து நிறைய கேள்விப்பட்டேன் கார்த்திக். என்னைய ஒரு பையன் உயிருக்கு உயிரா நேசிக்கிறானாம்'

"அவன் நேசிச்சு என்ன பண்ண? இப்ப தான் எல்லாமே முடிஞ்சு போச்சே" என் குரல் தளுதளுத்தது.

'என்ன முடிஞ்சு போச்சு இப்ப?'

நான் பதில் ஏதும் சொல்லவில்லை.

'அவனை வேற எவளோ ஒருத்திக்கு விட்டுத் தர மனசில்ல. அதனால தான் அவன்கிட்ட ஒரு பொய் சொன்னேன் வீட்ல பையன் பார்த்திருக்கிறதா. அப்படியாது எல்லார்கிட்டயும் சொன்ன என் காதலை என்கிட்ட சொல்லுவான்னு'

என் கண்களில் இருந்த அதே காதலை பார்த்தேன் அவள் கண்களிலும்.

இதுக்கு மேலையும் சொல்லலைன்னா என்னை திட்ட ஆரம்பிச்சுடுவா...

"எப்ப பூர்ணிமா நாம கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம்?"

'ஒரு காதலியா உன்னை இம்சை பண்ண வேண்டியது ரொம்ப இருக்கு டா. அதுக்கப்புறம் தான் உன் மனைவியா. ஓகே வா?'

சிரித்தேன்.

"சரி யாரோ வருவாங்கன்னு சொன்ன? எங்க ஆளைக் காணோம்?"

'நான் என்ன உன்னைய மாதிரி பொய் சொல்லுவேன்னு நினைச்சியா? வேற யாரு சூர்யா தான் வர்றா. சரி அன்னைக்கு ஏன் பொய் சொன்ன?'

"சும்மா தான்"

'அதுவும். கவிதாவை கவின்னு கூப்பிடுற? என்ன தைரியம் உனக்கு?'

சிரித்தேன்.

'இனிமேல் எவா பேரையாச்சும் சொல்லு. கவனிச்சுக்கிறேன்' அவள் சொல்லி முடிக்க சூர்யா வந்தாள்.

'நான் தான் அன்னைக்கே சொன்னேன்ல டி.. இவரு உன்னை பார்க்க தான் ஐஸ் கிரீம் ஷாப் வந்தாருன்னு' என்றாள் சூர்யா.

"உங்க பிரண்ட் மட்டும் என்னவாம். என்னைப் பார்க்கிறதுக்கு கோவிலுக்கு வரலை? அன்னைக்கு உங்களுக்கு ஆபீஸ் ல வேலை அதிகம்னு இவா மட்டும் தனியா வந்தா"

'எனக்கு வேலை அதிகமா? நான் 5 மணிக்கெல்லாம் ஹாஸ்டல் வந்திடுவேன். எப்படி இது நடந்துச்சு?' என்றாள் சூர்யா.

"அன்னைக்கு அண்ணனைப் பார்க்கப் போறேன்னு சொன்னேன்ல"

'ஏன்டி பொய் சொன்ன என்கிட்ட?' - சூர்யா.

'நான் எங்க டி பொய் சொன்னேன். உங்க அண்ணன் கார்த்திக்கைத் தான் பார்க்கப் போனேன்'

'ரெண்டு தடவ பார்த்து பேசுனதுக்கு எனக்கு அண்ணன் ஆக்கிட்டியா? கார்த்திக் நீங்க ரொம்ப பாவம். ஒருத்திய பார்க்க விட மாட்டா. ஆனாலும், நான் ஒரு லூசு டி. அண்ணனைப் பார்க்க எதுக்கு சேலை கட்டிட்டுப் போறான்னு எனக்கு தோனவே இல்லை பார்த்தியா?' என்றாள் சூர்யா.

மூவரும் சிரிக்க ஆரம்பித்தோம்.

'A lot can happen over coffee' அர்த்தம் புரிந்தது அவளால்.

Cluny Convent Stop :
Cluny Convent ஐ பார்த்தாலே ஏழு வருடங்களுக்கு முன்பு நான் தங்கி இருந்த வீட்டின் பக்கத்தில் இருந்த 'Johnathan(Johny)' ஞாபகம் தான் வரும்.

அன்று ஒரு நாள்,
பூர்ணிமாவுடன் போன் பேசிக் கொண்டிருந்தேன். ஜானி எங்கள் வீட்டில் விளையாடிக் கொண்டிருந்தான்.

'என்ன டா குழந்தை சத்தம் கேட்குது?'

"ஹே லூசு பக்கத்து வீட்டு பையன் டி. weekend இங்க வந்து விளையாடிட்டு இருப்பான்"

'ஹ்ம்ம்'

"Johny say Hi to aunty" ஜானியிடம் போனை கொடுத்தேன்.

'hi aunty'

'....' - பூர்ணிமா

'My name is Johnathan'

'....' - பூர்ணிமா

'I am studying LKG at Cluny Convent'

"Johny Give a Kiss to aunty"

....

"Johny You talk to aunty later" அவனிடம் இருந்து போனை வாங்கினேன்.

"சொல்லு டி"

அவள் ஏதும் பேசாமல் அமைதியாகவே இருந்தாள்.

"என்ன டி ஏதும் பேச மாட்டேன்கிற?"

'டேய் fraud'

"என்னடி திடீர்னு"

'போடா எனக்கு வெட்க வெட்கமா வருது'

"எதுக்கு டி"

'எப்படி டா பண்றது எல்லாம் பண்ணிட்டு ஒன்னுமே தெரியாத மாதிரி நடிக்கிற?'

"என்னடி சொல்ற?"

'அடப்பாவி இன்னுமா. ச்சி போ எனக்கு ரொம்ப வெட்கமா வருது' என்றாள்.போனில் கூட வெட்கப்பட முடியுமா அழகியே!

"எனக்கு ஒன்னும் புரியலை டி. என்னன்னு சொல்லு"

'குழந்தையை முத்தம் கொடுக்க சொல்லிட்டு நீ தான கொடுத்த. உன்னோட முதல் முத்தம்... போடா நான் அப்புறம் கால் பண்றேன்' வெட்கத்துடனே வைத்து விட்டாள்.

ஒவ்வொரு முதல் முத்தத்திற்கும் ஒரு வரலாறு இருக்குமோ!

தோகா பீச் ஸ்டாப் :
நாங்கள் இருவரும் கடல் அலையை வெறித்து பார்த்த படி உட்கார்ந்து இருந்தோம். இரண்டு வருடங்கள் எங்களுக்குள் எந்த பிரச்சனையும் இல்லாமல் தான் சென்று கொண்டிருந்தது எங்கள் காதல். எதிர்பார்த்த ரூபத்தில் பூகம்பம் வெடித்தது.

நானும் பூர்ணிமாவும் வெவ்வேறு இனத்தை சேர்ந்தவர்கள். எங்கள் இருவரின் பெற்றோருமே எங்கள் காதலை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை.

எத்தனையோ போராட்டங்கள், உண்ணாவிரதங்கள் இருந்தும் எங்கள் முயற்சிகள் அனைத்தும் தோல்வியில் தான் முடிந்தன. அடுத்து என்ன செய்வது என்றே தெரியவில்லை இருவருக்கும்.

"எதாச்சும் பேசு பூர்ணிமா"

'நாம பிரிஞ்சிடலாம் கார்த்திக்'

"நல்லா யோயசிச்சு தான் சொல்றியா பூர்ணிமா? நான் இல்லாத உன்னை என்னால நினைச்சு பார்க்க முடியலை"

'யோசிச்சு இருந்தா நான் இப்படி ஒரு முடிவை சொல்லி இருக்க மாட்டேன் கார்த்திக். நான் இனிமேல் எதுமே யோசிக்கப் போறது இல்லை. யோசிச்சு எதாச்சும் பேசுனா படிச்ச திமிருல பேசுறான்னு வீட்ல சொல்றாங்க' அழுதாள்.

நான் எதுவும் பேசவில்லை. அவளை சமாதானப் படுத்த முயன்று தோற்றுக் கொண்டிருந்தேன்.

'காதலிச்சது தப்பா கார்த்திக்?'

அதற்கு மேலும் என்னால் என் கண்ணீரை அடக்க முடியவில்லை.

அசோக் நகர் :
"பூர்ணிமா இன்னைக்கு தான் என்னோடைய கடைசி நாள் நம்ம ஆபீஸ் ல. பெங்களூருல ஒரு வேலை பார்த்திருக்கேன். இன்னைக்கு நைட் இந்த ஊரை விட்டு போயிடுவேன்"

'!!!!' அதிர்ச்சியுடன் என்னைப் பார்த்தாள்.

"நீ சொன்ன மாதிரி நாம பிரிஞ்சிடலாம் பூர்ணிமா. என்னால உனக்கு எந்த பிரச்சனையும் வரக் கூடாது. எனக்கு வேற வழி தெரியலை இந்த ஊரை விட்டு போறதைத் தவிர"

அவள் எதுவுமே பேசவில்லை.

"கடைசியா எதாச்சும் பேசு பூர்ணிமா? உன்னோட குரலை கேட்கணும் போல இருக்கு"

'எத்தனை மணிக்கு ட்ரெயின்?'

"நைட் 11 மணிக்கு"

அவள் அப்படி கேட்ட போது கூட அவள் மேல் கோபப்பட முடியவில்லை. மூன்று வார்த்தையாவது பேசினாளே என்று சந்தோஷப் படவே தெரிந்தது.

இரவு 10 மணி,
ஜங்ஷனுக்கு இரண்டு டிக்கெட்டுகள் எடுத்தேன். பூர்ணிமாவும் வந்தாள் என்னை இறுதியாக வழி அனுப்ப. என் தேவதையைப் பார்ப்பது இன்றே கடைசி. இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டே வந்தோம். ஒரு வார்த்தை கூட பேசவில்லை. 'இன்னும் ஒரு மணி நேரம் தான் என் தேவதை என்னுடன் இருப்பாள்' இதை யோசிக்க யோசிக்க என்னால் அழுகையை அடக்க முடியவில்லை.

'கார்த்திக் என்னால சுத்தமா முடியலை. நீ என்னை விட்டுட்டு போறதை என்னால பார்க்க முடியாது. நான் இங்கயே இறங்கிக்கிறேன். Miss You Karthik' அழுதுகொண்டே இறங்கிவிட்டாள் அசோக் நகர் சிக்னலில்.

"இந்தப் பேருந்து பயணத்தில் கூட அவள் என்னுடன் முழுதும் இருக்க என் விதியில் இல்லை" என் விதியை நொந்து கொண்டேன்.

"என் பக்கத்தில் இருந்த பெரியவர் சற்று கண் அயர்ந்து இருந்தார். அய்யா ஜங்ஷன் வந்திடுச்சு. இறங்கி ரோட்டை கிராஸ் பண்ணிக்கோங்க"

'ரொம்ப நன்றி தம்பி' இறங்கினார் பெரியவர்.

ஜங்ஷன் என்னை கடந்து செல்வதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

ஜங்ஷன் :
கண்ணீரும காதலுமாய் ஜங்ஷனை அடைந்தேன்.

Platform 4 இல் பெங்களூர் வண்டி நின்று கொண்டிருந்தது. என்னுடைய இருக்கையில் யாரோ அமர்ந்திருக்க "excuse me, இது என்னோட சீட்" என்றேன்.

'எவ்வளவு தைரியம் டா உனக்கு? என்னைய தனியா விட்டுட்டு போயிடலாம்ன்னு எப்படி உனக்கு தோனுச்சு?'

"பூர்ணிமா"

'என்னையும் உன்கூட கூட்டிட்டு போ டா"

"பூர்ணிமா"

'நீ இல்லாம ஒரு வாழ்க்கையை என்னால நினைச்சு பார்க்க முடியலை கார்த்திக். நீ, நான், நம்ம காதல் போதும் கார்த்திக்'

அவள் பேசுவதையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

'ரொம்ப சுயநலமா இருக்கேன் ல கார்த்திக். அம்மா அப்பா ஒரு நாள் நம்மள புரிஞ்சுப்பாங்க'

பச்சை விளக்கு எரிய எங்கள் இருவரின் பயணமும் தொடங்கியது.

'கல்லறை வந்திடுச்சு.. இறங்குங்க இதான் கடைசி ஸ்டாப்' என்றார் நடத்துனர்.

இறங்கினேன்.

"ஒவ்வொரு மனிதனின் பயணமும் இறுதியில் சென்று முடிவது கல்லறையில். நாம் இருவரும் ஒன்றாகத் தான் வாழ்க்கை என்னும் பயணத்தை தொடங்கினோம். ஆனால், நீ மட்டும் ஏன் வேறு பாதையில் சென்றாய் பாதியில்?"

என்னையும் அறியாமல் கண்ணீர் வர ஆரம்பித்தது. வீட்டிலிருந்து அழைப்பு வர கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டு பேச ஆரம்பித்தேன்.

"ஹலோ, சொல்லு டா"

'கார்த்திக் எங்க போன என்னைத் தனியா விட்டுட்டு, சீக்கிரமா வா கார்த்திக்' என்றாள் வைஷ்ணவி.

"இன்னும் 30 நிமிஷத்துல வந்திடுவேன். சரியா?"

'ஓகே கார்த்திக். I am waiting for you. Come soon' முத்தம் கொடுத்து விட்டு போனை வைத்தாள் வைஷ்ணவி.

இருவரும் ஒன்றாகத் தான் பயணத்தை ஆரம்பித்தோம். ஆனால், அவள் சேரும் இடம் மட்டும் சீக்கிரம் வந்துவிட்டது. நான் பாதைகளை தொலைத்துவிட்டு நின்று கொண்டிருந்தேன். என் பயணம் நின்று விடக் கூடாது என எனக்கான பாதையை காண்பித்து விட்டுத் தான் சென்றாள். வைஷ்ணவி உடன் இப்பொழுது பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

வைஷ்ணவி - எங்கள் இருவரின் நான்கு வயது குட்டி தேவதை.

எனக்கான பயணம் முடியும் வரை அவள் எனக்காக காத்துக் கொண்டிருக்கின்றாள் கல்லறையில்.

காதல் பரிசுகள்

2011-08-02T00:00:00.002+05:30

நீ
காதல் பரிசுகள்
பல அளித்திருந்தாலும்
நம் காதலுக்கு
கொடுத்த ஒரே பரிசு....
பிரிவு!

ஈரம்

2011-07-12T23:57:00.002+05:30

நீ பிரிந்து
சென்றதிலிருந்து
கண்கள் உறங்க
மறுக்கின்றன....
கனவுகளும்
ஈரமாவதால்....

இருபத்தி ஏழு

2011-07-05T00:00:00.004+05:30

"கார்த்திக், சார் பார்க்கிறாரு. எழுந்திரு டா" என்றான் சிவா.

நான் முழிப்பதற்குள் அவர் என்னை கவனித்து விட, "Tell me the Second law of Thermodynamics" என்றார்.

"ஒன்னும் ஒன்னும் எத்தனை ன்னு கேட்டாலே இந்த நிலைமைல சொல்ல மாட்டான். இவன்கிட்ட போய் Second law of Thermodynamics கேட்கிறாரு பாரு" என்றான் அருள்.

"Two சார்" என்றேன்.

"What!!! 27 times imposition எழுதிட்டு வா" என்றார்.

"தேங்க்ஸ் சார்" அமர்ந்தேன் என்னிடத்தில். "அருள் தூங்கினாலும் ஒரு கேள்விக்கு சரியா பதில் சொல்லிட்டேன் பார்த்தியா" என்றேன்.

"இந்த கேள்விக்கு பதில் சொல்ல நீ எதுக்கு காலேஜ் ல வந்து உறங்கணும். LKG போ. போய் ஆயா மடியில படுத்து உறங்கு" என்றான் அருள். அனைவரும் சிரிக்க ஆரம்பிக்க என் உறக்கம் முழுதும் கலைந்தது.

"அருள் என்னடா ஸ்கூல் பசங்களுக்கு தர்ற மாதிரி imposition எழுத சொல்றாரு. அது என்னடா இருபத்தி ஏழு தடவை. அதான் எனக்கு புரியலை" என்றேன்.

அருளும் யோசித்துப் பார்த்தான். நாங்கள் இருவர் மட்டுமல்ல எல்லோரும் யோசிக்க ஆரம்பித்தோம். யாருக்கும் பதில் கிடைக்கவில்லை.

ஹாஸ்டல் வந்தேன். ஹிந்து பேப்பரை புரட்ட ஆரம்பித்தேன்.

ஜூலை 5, முதல் ஆங்கில எழுத்துக்கள் இருபத்தி ஏழாக கூட்டப் படுகின்றது என்று ஒரு செய்தி இருந்தது. இருபத்தி ஏழாம் எழுத்தாக Heart Sybmol வரையப் பட்டிருந்தது.

எனக்கு பயங்கர ஆச்சரியம். ஒரு வேளை இந்த இருபத்தி ஏழுக்கும் சார் சொன்ன 27 times imposition க்கும் சம்பந்தம் இருக்குமோ? இருக்கலாம் என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

நாளை என் அக்கா மகள் கௌசல்யாவிற்கு இங்கிலீஷ் எக்ஸாம். ஒன்றாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருக்கிறாள். அவளுக்கு இந்த கேள்வி வந்தால் அவள் தவறாக விடை தந்து விடக் கூடாது என்று அக்காவை அழைத்தேன்.

"அக்கா, கௌசல்யா எக்ஸாமுக்கு படிச்சிட்டாளா? இன்னைக்கு ஹிந்து பார்த்தியா. இங்கிலீஷ் ல" சொல்லி முடிக்கும் முன் அக்கா குறுக்கிட்டாள்.

"மாமா இப்ப தான் டா பேப்பர் பார்த்துட்டு சொன்னாரு. நானும் மாமாவும் அவளுக்கு சொல்லி கொடுத்திட்டு இருக்கோம்" என்றாள்.

"சரிக்கா. நான் அப்புறம் கால் பண்றேன்" என்றேன்.

விளையாட்டுச் செய்திகள் பக்கம் சென்றேன். இருபது ஓவர் கிரிக்கெட் போட்டிகளை இருபத்தி ஏழு ஓவர்கள் போட்டிகளாக மாற்ற ICC முடிவு என்று இருந்தது.

என்ன எல்லாமே இருபத்தி ஏழு மயமா இருக்கே!! ஒன்றும் புரியாதவனாய் டிவி ஹால் பக்கம் சென்றேன். எல்லா சேனலிலும் மொக்கை நிகழ்ச்சிகளே ஓடிக் கொண்டிருந்தன. நட்சத்திர பலன் ஒரு சேனலில் ஓடிக் கொண்டிருக்க சரி நம்ம நட்சத்திரத்திற்கு என்னன்னு பார்ப்போம் என்று பார்க்க ஆரம்பித்தேன். ஜோதிட சிகாமணி ஒருவர் எதற்கு மொத்தம் இருபத்தி ஏழு நட்சத்திரங்கள் இருக்கின்றது என்று பேசிக் கொண்டிருந்தார். அடுத்த சேனல் சென்றேன். வானிலை அறிக்கை வாசித்துக் கொண்டிருந்தார் ஒரு பெண்மணி. இன்று இரவு பன்னிரண்டு மணி தொடங்கி அடுத்த இருபத்தி ஏழு மணி நேரம் தொடர்ந்து மழை பெய்யும் என்றார். இன்னைக்கு என்ன வானிலை அறிக்கை கூட வித்தியாசமா இருக்கே ஆச்சரியப் பட்டுக்கொண்டே ஹாஸ்டலை விட்டு வெளியே வந்தேன்.

வானில் அழகான வானவில் ஒன்று வரையப் பட்டிருக்க அதன் அழகை ரசித்துக் கொண்டே நடக்க ஆரம்பித்தேன். எப்பொழுதும் வானவில்லில் ஏழு வண்ணங்கள் மட்டும் இருக்கும் ஆனால் இன்று அதை விட அதிகமாக இருந்தது. எண்ண ஆரம்பித்தேன். எனக்கு தலை சுற்றியது. நான் சொல்லத் தேவை இல்லை வானவில்லிலும் இருபத்தி ஏழு நிறங்கள்.

செல் போனில் மெசேஜ் டோன் சத்தம் கேட்க மொபைலை எடுத்து மெசேஜை படிக்க ஆரம்பித்தேன். எனக்கு மயக்கமே வந்து விடும் போல இருந்தது. Special offer on tomorrow. Speak for 27 minutes and get 27 minutes free என்று இருந்தது.

சூரியன் மறையத் தொடங்கியது. நிலா அல்ல நிலாக்கள் உலா வர ஆரம்பித்தன இன்று. எதிரில் வந்து கொண்டிருந்த என் நண்பன் பிரேம் மச்சி என்னடா இன்னைக்கு நிறைய நிலா இருக்கு என்றான். இருபத்தி ஏழு இருக்கும் என்றேன். எண்ணிப் பார்த்தவன் எப்படி டா எண்ணாமலே கரெக்டா சொன்ன என்றான். எல்லாம் அப்படித் தான் என்றேன். வானைப் பார்த்து வியந்து கொண்டே சென்றான். வியந்தது அவன் மட்டுமல்ல நானும் தான்.

என் கல்லூரி மாணவர்கள் அனைவரும் அங்கும் இங்கும் பயத்தில் தலை தெறிக்க ஓடி கொண்டிருந்தனர். ஒருவனை நிறுத்தி என்ன ஆச்சு என்றேன். நம்ம காலேஜ் லைப்ரரில bomb வச்சுட்டாங்க யாரோ முழுதாக சொல்லி முடிக்கும் முன் ஓட ஆரம்பித்தான். இவன மாதிரி நாம பயந்து ஓடக் கூடாது. மனுசனா பிறந்தா எதையாவது சாதிக்கணும். bomb diffuse பண்ற வழியைப் பார்ப்போம் என்று முடிவெடுத்தேன். லைப்ரரி நோக்கி ஓட ஆரம்பித்தேன்.

bomb பற்றிய பயத்தில் இருபத்தி ஏழு மாணவர்கள் மயங்கி உள்ளே மாட்டிக் கொண்டதாக librarian கூறினார். இன்னும் இருபத்தி ஏழு நொடிகளே இருந்தன வெடிப்பதற்கு. என் ஒரு உயிரா அல்லது இருபத்தி ஏழு உயிரா!! யோசித்துப் பார்க்க கூட இது சரியான நேரம் இல்லை. bomb diffuse பண்ணுவதைத் தவிர வேறு வழி இப்போது இல்லை. அலாரம் ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தது. அதன் ஒலி அதிகமாகிக் கொண்டே இருந்தது. bomb ஐ கையில் எடுத்தேன். snooze, off இரண்டு options இருந்தது.

அப்ப எல்லாமே கனவா!! அலாரத்தை ஆப் செய்தேன். எப்பொழுதும் இரண்டு மணிக்கு மேல் உறங்கும் நான் இன்று எப்படி சீக்கிரம் உறங்கினேன் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. மணியைப் பார்த்தேன் பன்னிரண்டாக இன்னும் இருபத்தி ஏழு நொடிகளே இருந்தன. காவ்யாவிற்கு கால் செய்தேன்.

ஒரு ரிங் அடித்து முடிக்கும் முன்னே எடுத்தாள். உன்னை நாளைக்கு திட்டிக்கிறேன் என்றாள்.

மணி சரியாக பன்னிரண்டு.

Happy Birthday Kavya.

வேறு சொல்ல நான் வாய் எடுப்பதற்குள் அவள் குறுக்கிட்டாள்.

எங்க 12 மணிக்கு நீ வாழ்த்து சொல்லாம போயிடுவியோன்னு பயந்துட்டே இருந்தேன் என்றாள். அவள் குரலில் இப்பொழுது மகிழ்ச்சியும் உற்சாகமும் இருந்தது.

நான் எப்படி மறப்பேன்? என்றேன்.

நீ!! இவ்ளோ நேரம் சார் என்ன பண்ணீங்க....? எத்தனை கால் பண்ணேன் தெரியுமா உனக்கு? என்றாள்.

உறங்கிட்டேன் டி என்றேன்.

காதலிக்கிற பொண்ணு பிறந்த நாள் அன்னைக்கு இவ்வளவு சீக்கிரம் உறங்கின ஒரே ஆள் நீ தான் டா. கடிந்து கொண்டாள்.

நான் ஒரு கேள்வி கேட்பேன். சரியா பதில் சொல்லிட்டன்னா நீ தப்பிச்ச. இல்ல செத்த மகனே என்றாள். இருபத்தி ஏழு தடவை உனக்கு கால் பண்ணி நீ எடுக்காம உறங்கின கோபத்துல இருக்கேன். இது என்னோட எத்தனையாவது பிறந்த நாள்? என்றாள்.

இருபத்தி ஆறு என்றேன் வேணுமென்றே.

அடப்பாவி உனக்கு clue கொடுத்ததும் நீ தப்பா சொல்ற. போ என்னோட பேசாத.

உன்னை சீண்டிப் பார்க்கத் தான்டி அப்படி சொன்னேன். எனக்கு வந்த கனவை அவளிடம் சொன்னேன்.

விழுந்து விழுந்து சிரித்தாள். அவளால் சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை. இதுல பெரிய காமெடி நீ bomb diffuse பண்றதுன்னு முடிவு எடுத்தது தான் என்றாள். தெருல நாயைப் பார்த்தாலே பத்து அடி ஒடுவ நீ போய்....

போடி... சிரிக்காத.

கார்த்திக், இன்னைக்கு என் பிறந்த நாள். மத்தவங்க சொல்றதை விட நீ ஏதாச்சும் வித்தியாசமா சொல்லேன்.... என்றாள்.

இனிய பிறந்த நாள் வாழ்த்துக்கள் என்றேன்.

அப்பா சாமி நான் போனை வைக்கிறேன். நீ போய் உன் உறக்கத்தை continue பண்ணு என்றாள் சிறு கோபத்துடன்.

வைக்கப் போறேன்.. போறேன்.. வச்சிடவா என்றேன்.

போடா நான் என்ன கேட்கிறேன்னு உனக்குப் புரியலையா என்றாள் பாவமாக.

என்னது காவ்யா.... தெரியலையே!

ஒன்னும் இல்லை சாமி ஆளை விடு. குட் நைட் என்றாள் கோபத்துடன்.

Happy Birthday to the one who means the whole world to me. love you டி என் புஜ்ஜு குட்டி. என்றேன்.

ஒரு வழியா நான் கேட்கனும்னு ஆசைப்பட்டதை சொல்லிட்ட. இதை முதல்லயே சொல்ல வேண்டியது தான? I love you karthik என்றாள்.

அது எப்படி....? உன்னை சீண்டிப் பார்க்கிறதுல ஒரு சின்ன சந்தோஷம். நீ செல்லமா கோபப்படும் போது எவ்ளோ அழகா இருக்கு தெரியுமா....

இருக்கும்ல. எனக்கு ஒரே ஒரு ஆசை டா. என்னோட அடுத்த பிறந்த நாள்ல உன்னோட காதலியா மட்டும் இல்லாம உன்னோட மனைவியாவும் இருக்கணும். Missing you a lot da என்றாள்.

நானும் தான் டி. கண்டிப்பா உன் ஆசை நிறைவேறும். உன்னோட பிறந்தநாள் ஆசை வேற அதனால கண்டிப்பா அடுத்த பிறந்த நாள் அன்னைக்கு நீ என் பொண்டாட்டியா இருப்ப என்றேன்.

ஹ்ம்ம்.

சரி டி. நீ போய் உறங்கு. நாளைக்கு கூப்பிடுறேன் என்றேன்.

என்ன சார் சொன்னீங்க. உறங்கவா.... இன்னைக்கு புல்லா உறங்கப் போறது இல்ல. அடுத்த இருபத்தி ஏழு மணி நேரம் நீ என் கூட மட்டும் பேசிட்டே இருக்கணும் என்றாள்.

மறுபடியும் இருபத்தி ஏழா.... !!!!

இன்னைக்கு காவ்யா birthday. அவங்க ரெண்டு பேரும் தனியா பேசட்டுமே. நாம இதோட நிறுத்திக்கலாம் :-)

காதல் விவாகரத்து

2011-06-16T21:57:00.001+05:30

நம் காதலுக்கு
நீ தந்த
விவாகரத்து
உன்
திருமண அழைப்பிதழ்!

நினைவஞ்சலி

2011-06-07T00:00:00.001+05:30

என் காதல்

பிறப்பு : உன் மனவறை

இறப்பு : உன் மணவறை

D70

2011-05-09T04:34:00.003+05:30

ஏப்ரல் 19, 2010

வீணாவின் வருகைக்காக காத்துக் கொண்டிருந்தேன் "Nivetha Working Women Hostel" அமைந்து இருக்கும் தெரு முனையில். 15 நிமிடங்கள் ஆகியும் வீணா வராததால் போன் செய்தேன்.

'என்னடி பண்ணிட்டு இருக்க? இன்னும் லேட் ஆகுமா?'

"தலை சீவிட்டு இருக்கேன்டா? பத்து நிமிஷத்துல வர்றேன்"

'ஒன்னும் அவசரம் இல்ல வீணா'

"எப்பவும் லேட் ஆனா கோபப்படுவ? இன்னைக்கு என்னாச்சு சாருக்கு? ஒன்னும் புரியலையே. எங்க ஹாஸ்டல் பொண்ணுங்களை சைட் அடிச்சிட்டு இருக்கியா? எல்லா பொண்ணுங்ககிட்டயும் உன்னை அண்ணன்னு கூப்பிடனும்னு சொல்லி வச்சு இருக்கேன். பார்த்துக்கோ"

சிரித்தேன்.

'சைட் லாம் அடிக்கல மா. நான் ரொம்ப கோபப்படுறேன். உனக்காக என்னை கொஞ்சம் மாத்திக்கலாம்ன்னு தோனுச்சு அதான். உனக்காக காத்து இருக்கிறதும் சுகமா இருக்கு. இந்த சுகத்தை இவ்வளவு நாள் இழந்திட்டேனேன்னு என் மேல கோபமா வருது'

"மறுபடியும் கோபமா!" - சிரித்தாள். "உனக்காக 5 நிமிஷத்துல அங்க இருப்பேன்டா. இனிமேல் கரெக்ட் டைமுக்கு கிளம்ப கத்துக்கிறேன் என் செல்லத்துக்காக" - போனை வைத்தாள் வீணா.

ஒரு சிகரெட்டை எடுத்து பத்த வைத்தேன். வீணா வருவது தெரிந்தது. சந்தோசமாக வருவாள் என்று எதிர்பார்த்தேன் மாறாக கோபத்துடன் வந்து கொண்டிருந்தாள்.

"கார்த்திக் எனக்காக இன்னொன்னு மாத்திப்பியா?"

'Anything for you'

"இதுக்கெல்லாம் ஒன்னும் குறைச்சல் இல்ல. எத்தன முறை சொல்லி இருக்கேன் இனிமேல் நீ எப்பவும் தம் அடிக்கக் கூடாதுன்னு. Please quit smoking Karthik"

'நான் சிகரெட் பிடிக்கிற ஸ்டைல் ரொம்ப பிடிக்கும்ன்னு சொல்லுவ'

"எனக்கு ரொம்ப பயமா இருக்கு கார்த்திக். ப்ளீஸ் புரிஞ்சுக்கோ. அப்படி உன்னால தம் அடிக்கிறதை விட முடியாதுன்னா என்னைய விட்டுடு"

'இனிமேல் தம் அடிக்கமாட்டேன் வீணா. அதுக்காக உன்னைய விட்டுடனும் அது இதுன்னு ஏதும் சொல்லாத. என்னால தாங்கிக்க முடியாது'

"உன்னைய பார்த்தாலும் பாவமா தான் இருக்கு. சரி பரவா இல்லை. சிகரெட் பிடிச்சுக்கோ. ஆனால், ஒரு கண்டிஷன் பத்த வைக்காம பிடிக்கணும்"

'அதான பார்த்தேன். வாரத்துக்கு ஒன்னு வேணா அடிச்சுக்கோன்னு சொல்லப் போறியோன்னு நினைச்சேன். இனிமேல் சிகரெட்டை தொடவே மாட்டேன் தாயி. போதுமா?'

"Thats my boy. ஆமா இன்னைக்கு என்னாச்சு? ரொம்ப பொறுமையா என்ன சொன்னாலும் கேட்டுக்கிற?"

'உனக்காக உன் பாசத்துக்காக. சரி, எங்க போலாம் வீணா?'

"கோவிலுக்கு போய் ரொம்ப நாள் ஆச்சு டா. வடபழனிக்கு போகலாம்"

'சரிடி'

D70 வோல்வோ பஸ். வடபழனிக்கு இரண்டு டிக்கெட் வாங்கினாள் வீணா. "உனக்காகத் தானே இந்த உயிர் உள்ளது" கற்றது தமிழ் பாடல் பாடிக் கொண்டிருந்தது.

பேச்சைத் தொடர்ந்தாள்.

"நான் உனக்காக எதாச்சும் பண்ணனுமே.. என்ன பண்ணலாம்??"

யோசித்தாள்.

"நான் இப்படி எல்லாம் நாம வாழணும்னு நினைச்சு வச்சு இருக்கேன். எனக்கு தோனும் போதெல்லாம் உன்கிட்ட சொல்லுவேன் சரியா?"

'சொல்லு மா. கேட்க ரொம்ப ஆசையா இருக்கு'

சில நிமிடங்களுக்குப் பின்,

"கார்த்திக் நீ கிரிக்கெட் மேட்ச் பார்க்கும் போது நான் வேற சேனல் பார்க்கனும்னு உன்கூட சண்டை போட மாட்டேன். உன்கூட சேர்ந்து நானும் இந்தியாவிற்கு சப்போர்ட் பண்ணுவேன். சரியா?"

சிரித்தேன்.

"அப்புறம் நான் எந்த சீரியலும் பார்க்க மாட்டேன் அதனால உனக்கு எந்த ப்ராப்ளமும் இல்ல. சரியான நேரத்துக்கு சாப்பாடு ரெடி பண்ணிடுவேன். நான் தான் உனக்கு பரிமாறுவேன். நீயே போய் எடுத்து போட்டுக்கோன்னு சொல்ல மாட்டேன். நம்ம வீட்ல நோ சீரியல்ஸ்"

'இதுல ஒரு சின்ன பிரச்சனை இருக்கு டி'

"என்ன டா?"

'நீ என்னை ரெண்டு சீரியல் பார்க்க விடனும்'

"அடப்பாவி! நீயா? இப்ப எல்லாம் பசங்க சீரியல் பார்க்க ஆரம்பிச்சிட்டீங்களா? அம்மா சீரியல் பார்த்தாலே நான் அப்படி சண்டை போடுவேன் அவங்களோட. பாருடி உன்னை கட்டிக்கப் போறவன் சீரியல் பார்க்கப் போறான்னு சொன்னாங்க. அவங்க சொன்னது உண்மை ஆயிடுச்சே!"

'இல்லைடி விஜய் டிவி ல ரெண்டு சீரியல் நல்லா இருக்கும். நீயும் பாரு சரியா?'

"நான் சீரியல் பக்கமே போல சாமி. சரி அப்படி என்னை சீரியல்ஸ் தான் பார்க்கிற?"

'மதுரை, இன்னொன்னு அன்பே வா'

"சொல்றதுக்கு ஒன்னும் இல்ல. சரி இது ரெண்டும் முடிஞ்சதுக்கு அப்புறமா வேற ஏதும் பார்க்க மாட்டல்ல?"

'மாட்டேன் டி. இதுல வர்ற காதல் ரொம்ப அழகா இருக்கும். அதனால தான் எங்க ரூம்ல எல்லாருமே பார்ப்போம்'

"பாலாஜி அண்ணனுமா?"

'அவன் தான்டி எனக்கு இந்த சீரியல் பத்தி சொன்னதே'

"அடப்பாவிங்களா. என்ன கொடுமை இது?"

'வடபழனி சிக்னல்' என்று கண்டக்டர் சொல்ல இருவரும் இறங்கி கோவிலை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தோம்.

"சார் பூ வாங்கிட்டு போங்க சார்"

'ஒரு முழம் எவ்வளவு அக்கா?'

"அஞ்சு ரூபாய் சார்"

'எவ்வளவு டி வாங்க?'

"4 முழம் தாங்க. ஒவ்வொரு முழமா கட் பண்ணி தாங்க" என்றாள் வீணா.

"இந்தாங்கம்மா. சார் அம்மாவுக்கு பூ?"

'ஆறு முழம் கொடுங்கம்மா'

"டேய் ஆறு முழம் எதுக்கு? அதுவும் சாமிக்கு வாங்கியதை விட எனக்கு அதிகமா?"

'கண்ணுக்குத் தெரியாம வரம் தந்துட்டு இருக்கிற சாமிக்கு நாலு முழம் வாங்கும் போது என் கண்ணு முன்னால நின்னுட்டு வரம் தந்திட்டு இருக்கிற தேவதைக்கு ஆறு முழம் வாங்கக் கூடாதா?'

"எப்படி தான் இப்படி எல்லாம் பேசக் கதுக்கிட்டியோ. ஆனால், யாரையும் சாமி கூட ஒப்பிட்டு பேசாத டா. கார்த்திக், ஆறு முழம் பூ வைக்க என் கூந்தல்ல இடம் இல்லை டா" என்று பாவமாய் பார்த்தாள்.

"அம்மா சார் ஆசையா வாங்கிக் கொடுத்து இருக்காரு. சண்டை போடாம வச்சுக்கோங்கம்மா"

'இவனுக்கு நீங்களும் சப்போர்ட்டா' என்று சொல்லிக் கொண்டே பூவை சூடிக் கொண்டாள் வீணா.

ஐம்பது ரூபாய் கொடுத்துவிட்டு இருவரும் கோவிலுக்குள்ளே நடக்க ஆரம்பித்தோம்.

'லூசு ரொம்ப ரொம்ப அழகா இருக்கடி'

சிரித்தாள் வெட்கத்துடன்.

'விநாயகருக்கு என் மேல பயங்கர கோபமா இருக்கும்டி...'

"ஏன்?"

'அவரும் ரொம்ப நாளா ஒரு பொண்ணை தேடிட்டு இருக்காரு. கிடைக்க மாட்டேன்கிறது. ஆனால், தேவதையாய் ஒரு பொண்ணு என் பக்கத்துல நிற்கிறதை பார்த்தா கோபம் வராம இருக்குமா'

"கார்த்திக் சாமி கும்பிடும் போது பேசக் கூடாது" என்று சொல்லிவிட்டு, முணு முணு என்று சாமியிடம் வேண்டிக் கொள்ள ஆரம்பித்தாள். நானோ சாமி கும்பிடாமல் அவள் முணு முணுக்கும் அழகை ரசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

கோவிலை விட்டு வெளியே வந்தோம்.

'பசிக்குது சாப்பிடப் போலாம் டி'

"எங்க?"

'சரவண பவன்'

"கார்த்திக் நான் வெஜ் சாப்பிடப் போலாம்"

'இப்ப தான்டி கோவிலுக்கு போயிட்டு வந்தோம்'

"ஆமால்ல. சரி வா சரவண பவனுக்கே போலாம்" சலித்துக் கொண்டே சொன்னாள்.

'என்னடி இப்படி சலிச்சுக்கிற? எனக்காக இன்னைக்கு வெஜ் சாப்பிடு. இங்க பாரு மா நான் உன்னை நான்-வெஜ் சாப்பிட வேணாம்னு சொல்லல. கொஞ்சம் குறைச்சுக்க ட்ரை பண்ணு. வீட்டில நாங்க எல்லாரும் சுத்த சைவம். அம்மா...' என்று நான் சொல்லி முடிப்பதற்குள்

"கவலையே படாத கார்த்திக். அம்மா வீட்டுக்கு வரும் போது கண்டிப்பா நம்ம வீட்டில வெஜ் தான் இருக்கும். போதுமா? அத்தைக்கு பிடிச்ச மாதிரி நான் நடந்துக்குவேன் டா"

'அப்புறம் இன்னொன்னுடி. அம்மா முன்னால மட்டும் என்னை வாடா, போடான்னு ஏன் பேர் சொல்லிக் கூட கூப்பிடாத'

"இதெல்லாம் கூட எனக்கு சொல்லித் தரனுமாங்க. எனக்கு தெரியுங்க. இப்படி பேசுனா போதுமாங்க?"

எனக்கு சிரிப்பு தான் வந்தது.

'நீ மரியாதையா பேசும் போது எனக்கு சிரிப்பு தான் டி வருது. ஆனால், வேற வழி இல்லை. நீ இப்படி தான் கூப்பிட்டு ஆகனும் அம்மா முன்னால'

"சரிங்க மாமா"

'கடவுளே'

வெயிட்டர் குறுக்கிட்டார். "சார் என்ன சாப்பிடுறீங்க"

'என்ன டி சாப்பிடுற'

"உங்களுக்கு என்ன தோனுதோ ஆர்டர் பண்ணுங்க. ஆனா எல்லாமே ஒரு ப்ளேட் தான். எனக்கு தனியா ஆர்டர் பண்ணாதீங்க'

'சாம்பார் இட்லி, ஒரு ப்ளேட் தயிர் வடை, அப்புறம் ஒரு நெய் ரோஸ்ட்' என்றேன் வெயிட்டரிடம்.

'இங்க பாருடி அம்மா இருக்கும் போது மட்டும் தான் மரியாதை தரச் சொன்னேன். வாடா போடான்னு மத்த நேரம் கூப்பிடு. அதான் எனக்கு பிடிச்சிருக்கு'

'சரி டா'

இருவரும் சாப்பிட்டு முடித்தோம்.

'சார் டீ, காபி?'

வீணா வேண்டாம் என்று தலை அசைக்க 'வேண்டாம்' என்றேன். பில் கட்டி விட்டு இருவரும் வெளியே வந்தோம்.

"கார்த்திக், டீ, காபி ன்னு அவர் சொன்னதும் தான் ஞாபகம் வருது. சனி, ஞாயிறு, லீவ் நாட்கள்ல நீ தான் என்னை காபி போட்டு வந்து எழுப்பி விடனும் சரியா? என்னைய லீவ் அன்னைக்கு நல்லா உறங்க விடனும் டா"

'டீ coffee மட்டும் தானா இல்லை சமையலும் நான் தானா?'

"சமையல் கண்டிப்பா நான் தான். என் புருசனுக்கு ரொம்ப வேலை தர மாட்டேன்"

அவளே தொடர்ந்தாள்.

"ஆனா கார்த்திக், நம்ம குழந்தைங்களுக்கு நீ தான் பாடம் சொல்லித் தரனும். அதுவும் கணக்கு கண்டிப்பா நீ தான் டா. சரியா?"

'என்னடி திடீர்னு பாடம் சொல்லித் தர்றதை பத்தி பேசுற?'

"ஒரு குழந்தை ஸ்கூல் யுனிபார்ம் போட்டு போயிட்டு இருக்கிறதை பார்த்தேன். அதான் திடீர்னு தோனுச்சு"

'ஹ்ம்ம் சரி டி. நானே சொல்லித் தரேன் போதுமா'

அவள் முகத்தில் ஏதோ ஒரு இனம் புரியாத சந்தோஷம் இருந்தது.

இருவரும் மீண்டும் D70 ஏறினோம்.

"கார்த்திக்.. கார்த்திக்"

'சொல்லு மா'

"நமக்கு ரெண்டு குழந்தைங்க சரியா. முதல்ல பையன் ரெண்டாவதா ஒரு பொண்ணு. ஓகே வா?"

'இல்லைடி முதல்ல பொண்ணு தான் அதுவும் உன்னை மாதிரியே'

"போ.. முதல்ல பையன் தான்"

'இல்லை பொண்ணு தான்'

"சரி உனக்கும் வேணாம் எனக்கும் வேணாம். ஒரு பையன் ஒரு பொண்ணு. ஆனால் பொண்ணு உன்னை மாதிரி இருக்கனும் பையன் என்னை மாதிரி இருக்கனும். ஓகே வா?"

'இல்லைடி ரெண்டு பேரும் உன்னை மாதிரி தான் இருக்கனும்'

"போ.. நான் சொன்ன மாதிரி தான்"

நாங்கள் இறங்க வேண்டிய தண்டீஸ்வரம் ஸ்டாப் வந்தது. இறங்கி ஹாஸ்டல் நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தோம்.

'கார்த்திக் என் கூடவே இரு டா'

'உன் ஹாஸ்டல்ல என்னை சேர்த்துக்குவாங்களா?'

"நான் உன்னை என் ஹாஸ்டல்ல இருக்க சொல்லல. சீக்கிரம் என்னை கல்யாணம் பண்ணிக்கோ டா. நான் உன்னோட வாழனும். நமக்குன்னு ஒரு வீடு. குழந்தைங்க. அத்தை மாமா அம்மா அப்பா.. நினைச்சு பார்த்தாலே ரொம்ப சந்தோசமா இருக்கு டா"

'எனக்கும் தான் லூசு. இன்னைக்கு நீ பேசினதை கேட்கும் போதே எனக்கு அவ்வளவு சந்தோசமா இருக்கு.. வாழ்ந்தா எப்படி இருக்கும்?'

"கார்த்திக் இப்ப போய் கல்யாணம் பண்ணிக்கலாமா?"

'உனக்கு ஏதோ ஆயிடுச்சு இன்னைக்கு. ஏன்டி கோவில்ல இருக்கும் போது சொல்லி இருக்க மாட்ட? இப்ப கோவில் திறந்திருக்காதே. நாளைக்கு பண்ணிக்கலாம். சரியா?'

"நாளைக்கு வரை காத்து இருக்கனுமா? போ டா"

சிரித்தேன்.

"சிரிக்காத லூசு. போ. Missing you a lot..."

'என்னடி ஆச்சு. நாளைக்கு உன்னை மறுபடியும் பார்க்கப் போறேன்'

"தெரியலை டா. உன்னை ஒரு நிமிஷம் கூட என்னால பிரிஞ்சு இருக்க முடியலை டா. ஒவ்வொரு நிமிஷமும் நான் உன்னை எவ்வளவு மிஸ் பண்றேன்னு எனக்கு சொல்லத் தெரியலை"

'புரியுது டி எனக்கு. நீ சொல்லிடுற. நான் சொல்ல மாட்டேன்கிறேன். அவ்வளவு தான் வித்தியாசம். அம்மாகிட்ட இன்னைக்கே பேசுறேன் டி நம்ம கல்யாணத்தைப் பத்தி'

"நானும் பேசப் போறேன் டா"

'ஹ்ம்ம் சரி டி. குட் நைட். கிளம்பட்டுமா?'

"இன்னும் ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் பேசிட்டுப் போடா"

அந்த இடத்தை விட்டு நகர எனக்கும் மனசில்லை. இருவரும் பேச ஆரம்பித்தோம்...

09-05-2011

"நல்லா ஆடுனீங்க பாஸ். கடைசியா அடிச்ச சிக்ஸ் சூப்பர் ஷாட். நீங்க ஒன் டவுன் இறங்கி இருந்தா ஜெயிச்சு இருக்கலாம்" எங்கள் எதிர் அணியில் விளையாடிய ஒருவர் வந்து கை குலுக்கினார்.

'தேங்க்ஸ் பாஸ்..' என்றேன்.

"By the way, my name is varun" என்றார்.

'I am karthik. He is Ashwin and he is Ranga' என் நண்பர்களையும் அறிமுகம் செய்தேன்.

நால்வரும் பேசிக் கொண்டே க்ரௌண்டை விட்டு வெளியே வந்தோம்.

தம் என்று அவர் சிகரெட் பாக்கெட்டை நீட்ட ரங்காவும் அஷ்வினும் ஆளுக்கொன்றை எடுத்து பற்ற வைத்தனர்.

'கார்த்திக் நீங்க?'

'நான் ஒரு வருஷமா தம் அடிக்கிறது இல்ல வருண்'

அன்று நடந்த கிரிக்கெட் போட்டியைப் பற்றி பேசிக் கொண்டே நடந்தோம். 26th மெய்ன் வந்ததும் 'இதான் என் வீடு, எல்லாரும் வீட்டுக்குள்ள வாங்களேன். டிபன் சாப்பிட்டு போகலாம்' என்றார் வருண்.

"என்ன பாஸ் டிபன்?" என்றான் ரங்கா.

"தோசை சட்னி தான்" என்றார் வருண்.

"தோசைக்கு சிக்கன் குழம்புன்னா நல்லா இருக்கும் பாஸ். சிக்கன் குழம்பு வச்சுட்டு கூப்பிடுங்க கண்டிப்பா வர்றேன்" என்றான் ரங்கா.

"பாஸ் சும்மா பேச்சுக்கு கூட சாப்பிடக் கூப்பிடாதீங்க. உடனே நுழைஞ்சிடுவோம். பார்த்துக்கோங்க" - அஷ்வின்.

"நிஜமா தான் கூப்பிடுறேன். ஆனா இந்த வாரம் நான்-வெஜ் சமைக்க மாட்டோம் வீட்டில. வைப் சுத்த சைவம். மாமியார் வேற ஊரில இருந்து வந்திருக்காங்க. அடுத்த வாரம் நீங்க சொன்னதை ரெடி பண்ணிடலாம். என்ன ரங்கா ஓகே வா?" - வருண்.

'லவ் மேரேஜா வருண்?' - நான்.

"ஆமா"

'நீங்களும் உங்க மனைவியும் வேற வேற ஜாதியா வருண்?'

"ஆமா பாஸ்"

"இதெல்லாம் நீ ஏன் கேட்டுட்டு இருக்க? சாப்பாடு போட்டா சாப்பிட்டு மட்டும் போக வேண்டியது தான?" - அஷ்வின் கிண்டலடித்தார்.

'உங்க அம்மா அப்பா, அவங்க அம்மா அப்பா எல்லார் சம்மதத்தோட தான் உங்க கல்யாணம் நடந்துச்சா?'

"ஆமா கார்த்திக்" என்றார் வருண்.

'Congrats Varun. My best wishes'

"தேங்க்ஸ் கார்த்திக். கண்டிப்பா நீங்க எல்லாரும் ஒரு நாள் வீட்டுக்கு வரனும்" - வருண்.

'கண்டிப்பா வருண். சரி நான் கிளம்புறேன்' - அனைவரிடமும் விடை பெற்றுக் கொண்டு கிளம்பினேன்.

D70 வந்தது. ஏறி அமர்ந்தேன்.

"நமக்குன்னு ஒரு வீடு. குழந்தைங்க. அத்தை மாமா அம்மா அப்பா.." - என் மனதிற்குள் ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தது.

சில நினைவுகள்
பல உறவுகளை
நினைவு படுத்தும்.
ஆனால், எனக்கு
உறவுகளே உன்
நினைவுகள் தான்.

என்னையும் அறியாமல் என் கண்கள் அழ ஆரம்பித்து இருந்தன எப்பொழுதும் போல....

பயணம் 2 : பெங்களூர் - சேலம் - பெங்களூர்(கிறுக்கல்கள்)

2011-04-25T19:21:00.003+05:30

22.04.2011
புனித வெள்ளி என்பதால் அலுவலகத்தில் மூன்று நாட்கள் விடுமுறை. இரண்டு வாரங்களுக்கு முன்பு தான் பிறந்த ஊருக்குச் சென்று வந்ததால் இந்த விடுமுறைக்கு பைக்கில் எங்கயாவது செல்ல வேண்டும் என்று முடிவு செய்தேன். அருள் புது வீடு கட்டிய பின்பு நான் அவன் வீட்டிற்குச் செல்லவில்லை. அருள்? என் கல்லூரி நண்பன். கல்லூரிக் காலங்களில் கோவையில் இருந்து சேலத்திற்கு பதினைந்து முறை சென்று இருப்போம் நண்பர்கள் பட்டாளத்துடன். எல்லா முறையும் அருள் வீட்டில் தான் தங்குவோம் நாம தான் சோறுன்னா சட்டி தின்கிற கூட்டம் ஆச்சே. நான் நிறைய முறை யோசித்திருக்கிறேன் எப்படி எங்க எல்லாருக்கும் சளைக்காமல் சமைச்சு போடுறாங்கன்னு. இதை விட அருள் வீடு எங்க எல்லோருக்கும் பிடிக்க காரணம் நம் வீட்டில் இருப்பது போன்ற ஒரு உணர்வு இருக்கும். அருள் வீட்டில் நாங்கள் அடித்த கூத்துகள் ஏராளம். அதைப் பற்றி ஒரு தனிப் பதிவே எழுதலாம். எப்படியோ விக்னேஷை சம்மதிக்க வைத்து அவனையும் சேலம் வர வைத்தேன் ஏதாவது ஒரு சின்ன ட்ரிப் போலாம் என்று. அவனுக்கு வெள்ளி விடுமுறை இல்லாததால் சனிக் கிழமை காலை வருவதாய் சொன்னான்.

அம்மாவிற்கு போன் செய்தேன். சேலம் போவதாய் சொன்னேன். பஸ்ஸா, ரயிலா என்று கேட்டார்கள். பஸ் தான் என்று பொய் சொன்னேன். மன உறுத்தலாக இருந்தாலும் வேறு வழி இல்லை. பைக்கில் போகிறேன் என்றால் திட்டு யார் வாங்குறது!

நானும் ஷங்கரும் பெங்களூரில் இருந்து மதியம் 1.30 மணிக்கு கிளம்பினோம். ஓசூரைத் தாண்டி அடையார் ஆனந்த பவனில் ஒரு பிரேக் எடுத்தோம். போகும் வழியில் மழை வருவது போல இருந்தது. ஒரு சில இடங்களில் தூறல் இருந்தது. ஆனால், ஒரு இரண்டு கி மீ சென்றால் நல்ல வெயில். கிருஷணகிரி - சேலம் பாதை எனக்கு மிகவும் பிடித்து இருந்தது. ரோட்டிற்கு இருபுறமும் பச்சைப் பசேல் எனக் காட்சி அளித்தது. 5.30 மணிக்கு ஷங்கர் வீட்டை அடைந்தோம். ஷங்கரின் அக்கா மகனுக்கு ஒரு நான்கு வயது இருக்கும். எங்கள் இருவரையும் பார்த்து வெகுளித் தனமாக ஒரு கேள்வி கேட்டான். எப்படி மாமா பைக்கை பஸ்சில வச்சுட்டு வந்தீங்க? எங்க வச்சீங்க என்று. என்னால் சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை. நல்ல வேளை ஷங்கர் அம்மா நாங்கள் பைக்கில் வந்ததை கவனிக்க வில்லை. பார்த்து இருந்தால் எங்கள் இருவருக்கு அர்ச்சனை தான்.... விக்னேஷ் மெசேஜ் அனுப்பி இருந்தான் "5 மணி ரயில் ஏறிவிட்டதாகவும் 10 மணிக்கு சேலத்தில் இருப்பேன்" என்றும்.

நானும் ஷங்கரும் அருள் வீட்டுக்குப் புறப்பட்டோம். பின், ஊத்துமலை முருகன் கோவிலுக்குச் சென்றோம் அருள் குடும்பத்துடன். ஆனால், நான் கோவிலுக்குள் செல்லவில்லை. நான் தான் இப்பொழுதெல்லாம் சாமி கும்பிடுறது இல்லையே. அருளிடம் "கடவுள் இருந்தா நல்லா இருக்கும்" என்று கமல் வசனங்களைப் பேசி சமாளித்தேன். அந்த மலையில் இருந்து சேலம் முழுவதையும் பார்க்கலாம். அந்த இடத்தைப் பார்த்ததும் எனக்கு திருச்சி மலைகோட்டை தான் நினைவுக்கு வந்தது (அடுத்த ட்ரிப் திருச்சியா :-) !). சேலம் முழுவதையும் பார்க்கும் அக்காட்சி மிக அழகாக இருந்தது. அங்கு இருந்து கிளம்பும் போது லேசாகத் தூறல் விழ ஆரம்பித்தது. அருள் வீடு வந்து சேரும் போது முழுவதும் நனைந்து இருந்தோம் நானும் ஷங்கரும். ஆரம்பித்த மழை நிற்கவே இல்லை. பெங்களுரு மழையில் இருந்து தப்பிக்க சேலம் சென்றால் அங்கும் எங்களை மழை விடவில்லை. இரவு உணவை A2B யில் முடித்தோம். ஷங்கர் அவன் வீட்டிற்குச் சென்றான். மழையின் காரணத்தால் விக்னேஷ் வர மிக தாமதம் ஆனது. தனிஷ்பேட்டையில் இருந்து சேலத்திற்கு 20 நிமிடிங்கள் தான் ஆகும். ஆனால், விக்னேஷ் ட்ரெயின் வர 2.30 மணி நேரம் ஆனது. அவன் வீடு வந்து சேரும் போது மணி 1. "ஏன்டா ட்ரெயின் நகரலன்னா ஆட்டோ பிடிச்சு வரத் தெரியாதா? நீ என்ன சின்னப் பிள்ளையா?" என்று அவனை கடுப்பேத்திக் கொண்டிருந்தேன். அப்படியே அன்று இரவு உறங்கிப் போனோம்.

23.04.2011
காலை எழும் போது மணி 9.30. நாங்கள் எப்பொழுது அருள் வீட்டிற்குச் சென்றாலும் 'காரப் பனியாரம்' சிற்றுண்டியாக இருக்கும். பேருக்குத் தான் சிற்றுண்டி. ஆனால், நாங்கள் சாப்பிடுவதைப் பார்த்தால், சாப்பாடை பார்த்து பல வருடங்கள் ஆகி விட்டதோ என்று எண்ணத் தோன்றும் பார்ப்பவர்களுக்கு. ஒரு கட்டு கட்டினோம் நானும் விக்னேஷும். அருள் வீட்டிலும் இரண்டு வாண்டுகள்.... அவன் அக்கா குழந்தைகள். நொடிக்கு ஒரு முறை எங்களையும் மாமா மாமா என்று அழைத்தது மிக அழகாக இருந்தது. மிகவும் ரசித்தேன். மனதில் ஏதோ ஒரு இனம் புரியாத சந்தோஷம். அவர்களுடன் கேரம் விளையாடினோம். அவர்களை இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் பார்த்தது. ஆனால், எங்களை அந்த பிஞ்சுகள் இரண்டும் மறக்கவில்லை.

12 மணி அளவில் நான், அருள், ஷங்கர், விக்னேஷ் மேட்டூர் புறப்பட்டோம். எங்களுடன் அருளின் அக்கா மகனும் சேர்ந்து கொண்டான். ஜலகண்டபுரம் வழியாக மேட்டூர் சென்றோம். போகும் வழியில் பல கிராமங்களைக் கடந்து சென்றோம். நகரங்களைப் போலில்லாமல் மிக அழகாக அமைதியாக இருந்தது. கடைசிக் காலங்களை இப்படி ஒரு அழகான கிராமத்தில் கடத்த வேண்டும் என்று மனதிற்குள் தோன்றியது. மேட்டூர் சென்று இறங்கியதும் தர்பூசணி, மாங்காய் என்று அடித்து நொறுக்கினோம். அதன் பின் குளிக்கச் சென்றோம். சிறு சிறு படிக்கட்டுகளில் இருந்து நீர் வீழ்ந்து கொண்டு இருந்தது. ஒவ்வொரு படிக்கட்டும் நான்கு அடி இருக்கும். நாங்கள் அப்படியொரு ஒரு நான்கடி நீர் வீழ்ச்சியின் கீழ் ஆட்டம் போட்டுக் கொண்டிருந்தோம். நிறைய குட்டி மீன்கள் அந்த நீரோடு போய்க் கொண்டிருந்தன. அந்தப் படிக்கட்டில் இருந்து நீரோடு கீழே விழும் போது 'நாம் தண்ணீரில் தான் மீண்டும் விழப் போகிறோம்' என்று அறியாமல் ஒவ்வொரு மீனும் தன் உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள மீண்டும் படிக்கட்டின் மேலே தாவ முயன்று தோற்றுக் கொண்டு இருந்தது. அதைப் பார்க்க மிக அழகாக இருந்தது. அப்பொழுது விக்னேஷ் ஒரு தத்துவம் சொன்னான். அப்பொழுது அவனை நாங்கள் கிண்டல் அடித்தாலும் அதில் இருந்த உண்மையை மறைக்க இயலாது. "இந்த சின்ன நீர் வீழ்ச்சி ல இருந்து ஒவ்வொரு மீன் விழும் போது நாம சாகப் போறோம் என்று நினைச்சு தன்னை காப்பாதிக் கொள்ள மறுபடியும் தாவுகின்றன. அந்த மீன்களுக்குத் தெரியாது நாம போய் ஒரு பெரிய நீர்தேக்கத்தை தான் அடையப் போறோம்னு. இது தான் வாழ்க்கை என்று". உண்மையில் ரசித்தேன். நிறைய புகைப்படங்கள் எடுத்துக் கொண்டோம்.

குளித்து முடித்து விட்டு சேலம் புறப்படத் தயாரானோம். சாப்பிட நிறைய மீன் வகைகள் இருந்தது. அருள் என்னை சாப்பிட அழைத்தான். நான் இன்று சைவம் என்றேன். 'ஏன்டா சாமி கும்பிட மாட்ட அப்புறம் என்ன சனிக்கிழமை கறி சாப்பிட மாட்டேன்னு சொல்ற. நீயெல்லாம் இதை பின்பற்றக் கூடாது' என்றான். அவனிடம் என்ன பதில் கூற என்று தெரியவில்லை. அதெல்லாம் அப்படித்தான் என்றேன். "அவளுக்காகத் தான் என்னை மாற்றிக் கொண்டேன்" என்று சொல்ல வேண்டும் போல இருந்தது. அவளுக்காக மாறிய நான் மீண்டும் மாறுவது எனக்குப் பிடிக்கவில்லை.

ஷங்கரும், விக்னேஷும் சைவம். அவர்களுடன் கூட்டணி சேர்ந்து கொண்டு மீண்டும் தர்பூசணி, மாங்காய், கரும்புச் சாறு என்று என் வயிற்ரை நிரப்பிக் கொண்டிருந்தேன் அங்கே எதுவும் எனக்குப் பிடித்த ஹோட்டல் தென்படாததால். சாப்பிட்டு முடித்து விட்டு அனைவரும் சேலம் புறப்பட்டோம். ஜலகண்டபுரம் தாண்டியதும் மழை நன்றாகப் பிடித்துக் கொண்டது. கோடை மழை போல தெரியவில்லை. மழைக் காலம் முன் கூட்டியே ஆரம்பித்தது போல இருந்தது. காரில் சென்றதால் இந்த முறை நனையாமல் தப்பித்தோம். 6 மணி அளவில் அருள் வீட்டை அடைந்தோம். சேலத்தில் வசிக்கும் இன்னொரு கல்லூரி நண்பன் சபரியும் அருள் வீட்டிற்கு வந்தான்.

மழை இன்னும் நின்ற பாடில்லை. மழையில் நனைந்து கொண்டே கணேஷ் மகாலிற்கு சென்றோம். இரவு உணவை அங்கே முடித்தோம். யார் பில் செலுத்துவது என்று ஒரு பட்டி மன்றமே நடந்தது. கடைசியில் நான் தான் பலிகடா ஆனேன். ஆனால், எப்பொழுது செய்த புண்ணியமோ "only cash" என்றார்கள் ஹோட்டல் நிர்வாகத்தினர். விக்னேஷ் அவன் அம்மாவோடு தன் கல்யாணத்தைப் பற்றி பேசிக் கொண்டே wallet யைத் தந்தான். பலி ஆடு மாறியது :-)

வெளியில் மழை இன்னும் பெய்ந்து கொண்டிருந்தது. நாங்கள் ARRS multiplex சென்றோம். 'கோ' படம் பார்த்தோம். Housefull. படம் நன்றாகப் போனது. ஜீவா அருமையாக நடித்து இருந்தார். பியா கதாப்பாத்திரம் என் மனதை தொட்ட அளவிற்கு கார்த்திகா கதாப்பாத்திரம் இல்லை என்று தான் சொல்லுவேன். படம் முடிந்து வீடு வந்து சேரும் போது மணி இரண்டு. நாங்கள் ஒய்வெடுக்க ஆரம்பித்தோம் ஆனால் மழை ஒயவில்லை.

25.04.2011
காலை 10 மணிக்குத் தான் எழுந்தோம். அருள் வீட்டில் டிபன். சிக்கன், மட்டன் குழம்போடு இட்லி, தோசை, சப்பாத்தி. பாவம் விக்னேஷ் அவனுக்கு மட்டும் தக்காளி சாப்ஸ். வெளுத்துக் கட்டினேன். அதன் பின் வாண்டுகளுடன் மீண்டும் கேரம். அதற்குப் பிறகு கிரிக்கெட் விளையாடினோம் பிளாஸ்டிக் பாலில் தான். ஒவ்வொரு முறை அருள் வீடிற்கு போகும் போதும் ஏதாச்சும் உடைப்பது எங்கள் வழக்கம் என்றாகி விட்டது போல. இந்த முறை நொறுக்கியது ட்யூப்லைட்.

மதியம் பசிக்கவே இல்லை. காலைல அப்படி சாப்பிட்டா எப்படி பசிக்கும்னு நீங்க கேட்குறது எனக்கு கேட்குது :-) நானும் ஷங்கரும் பெங்களுரு புறப்படத் தயாரானோம் இருட்டுவதற்குள் வந்து சேர்ந்து விட வேண்டும் என்று. சரவணாவில் ஐஸ் கிரீம் மட்டும் சாப்பிட்டு விட்டு அருள், விக்னேஷிடம் இருந்து 3.10 க்கு விடை பெற்றோம். அவர்கள் இருவரும் சென்னைக்கு இரவு 10 மணிக்கு கிளம்புகின்றனர். ஓசூரை நெருங்கும் போது நன்றாக மழை வீசியது. முழுவதும் நனைந்து விட்டோம். மழையில் நடந்து இருக்கிறேன். நனைந்து கொண்டு பைக் ஓட்டியதும் நன்றாக தான் இருந்தது. ஓசூரைத் தாண்டினால் மழை சுத்தமாக இல்லை. பெங்களூரை நெருங்கும் போது எங்கள் உடை காய்ந்து இருந்தது.

மாலை 6.20 அம்மாவிற்குப் போன் செய்தேன். பெங்களுரு அடைந்து விட்டேன் என்றேன். அவர்களே பைக்கை ஷங்கர் வீட்டில் நிறுத்தி இருக்கியா என்றார்கள். ஆமாம், என்றேன். சிறிது நேரம் ஷங்கர் வீட்டில் இருந்து விட்டு 9 மணிக்கு என் ரூமிற்குப் புறப்பட்டேன்.

பயணம் ஆரம்பித்த நொடி முதல் இப்பொழுது வரை மனதில் இந்த வரிகள் ஒலித்துக் கொண்டே இருக்கின்றது,

மேலும் மேலும் உருகி உருகி
உனை எண்ணி ஏங்கும் இதயத்தை
என்ன செய்வேன்....

கல்லுக்குள் ஈரம்

2011-04-18T13:15:00.001+05:30

கல்லுக்குள் ஈரத்தை
அறிந்தவளு(னு)க்கு
என் கண்ணீரின்
ஈரத்தை உணர
முடியவில்லை.
அதனால்,
என் மனதை
கல்லாக்கி விட்டேன்.
அப்படியாவது
என் மனம்
அவளு(னு)க்கு
புரியட்டும் என்று!

என் உயிர் நீயல்லவா

2011-04-01T14:44:00.005+05:30

"வைஷு அப்பாவை எங்கடி?" என்றாள் வீணா.

'தெரியாதும்மா' என்று மேரியோ விளையாடிக் கொண்டே பதில் அளித்தாள் 6 வயது நிரம்பிய வைஷ்ணவி.

"ஏன்டி பொய் சொல்ற. அப்பா போனதுக்கப்புறம் நீ தான் கதவை லாக் பண்ணிருக்க"

வைஷ்ணவி கையில் டைரி மில்க் இருந்தது. அம்மா கேட்டா சொல்லக் கூடாதுன்னு வசந்த் தான் வாங்கி கொடுத்து இருப்பான். இந்த அப்பாவும் பொண்ணும் சேர்ந்துட்டு பண்ற அட்டூழியம் தாங்க முடியலை என்று மனதுக்குள் நினைத்துக் கொண்டாள்.

"என்னடி காலைலேயே உனக்கு கம்ப்யூட்டர் கேம். போய் படிக்கிற வழியைப் பாரு"

'நீ போய் முதல்ல அப்பாவை கண்டு பிடிக்கிற வழியைப் பாரு'

"அப்படியே அப்பா மாதிரியே வந்திருக்கா. எதை சொன்னாலும் பதிலுக்கு பதில் பேசிக்கிட்டு. இருடி உங்க ரெண்டு பேருக்கும் சேர்த்து ஒரு நாள் அர்ச்சனை இருக்கு"

'நீ எப்ப மா அர்ச்சனை பண்ண எல்லாம் கத்துக்கிட்ட?'

"பண்ணும் போது சொல்றேன் டி எங்க கத்துக்கிட்டேன்னு.

'சரிம்மா'

"அப்பா எங்கன்னு சொல்லு டி? அவர் போய் கறி எடுத்துட்டு வந்தா தான் சமைக்க முடியும். இல்லைன்னா பட்டினி தான் நீ"

'நானும் அப்பாவும் KFC ல போய் சாப்பிடுவோம்மா'

இவகிட்ட பேசிட்டு இருந்தா வேலைக்கு ஆகாது என்று வசந்தின் நண்பன் ஷங்கருக்கு போன் செய்தாள் வீணா.

"ஷங்கர் அண்ணா, வசந்த் எங்க? நீங்க எல்லாரும் விளையாடிட்டு இருக்கீங்களா?"

'விளையாட தான் வந்தான் தங்கச்சி. இப்ப தான் கிளம்பினான். இன்னும் ஒரு 10 நிமிஷத்துல வீட்டுல இருப்பான்னு நினைக்கிறேன்' என்றான் ஷங்கர்.

'சரின்னா வச்சிடுறேன்' என்றாள் வீணா. அரை மணி நேரம் ஆகியும் வசந்த் வரவில்லை.

எனக்கு பிறந்தது, வாய்ச்சது மட்டும் இல்ல. என்னைச் சுத்தி எல்லாமே புழுகினி கூட்டமா தான் இருக்கு என்று நொந்தது கொண்டே வெளியே புறப்பட்டாள்.

'நீ எங்கம்மா கிளம்பிட்ட'

"ஹ்ம்ம்ம்ம்ம்.. டென்னிஸ் விளையாடப் போறேன்" முறைத்துக் கொண்டே கூறினாள் வீணா

'பெத்தவங்க நீங்க மட்டும் விளையாடப் போங்க. பிள்ளைங்க விளையாடினா மட்டும் படிக்கப் போன்னு சொல்லி திட்டுங்க' என்றாள் வைஷு.

MTB கிரிக்கெட் கிரௌண்ட் :
"ஸ்வேதா நீ என்ன இங்க?"

'வேற எதுக்கு வீணா. ராகுலைத் தேடி தான். காலைலேயே ராகுல் நல்ல பிள்ளையா பால் வாங்கிட்டு வர்றேன்னு கிளம்பினான். அப்ப எனக்கு தெரியல எதுக்கு பயபுள்ள இன்னைக்கு ரொம்ப பொறுப்பா இருக்கான்னு. ஒரு மணி நேரம் கழிச்சு தான் புரிஞ்சது.'

"இன்னும் எல்லாருக்கு சின்னப் பசங்கன்னு நினைப்பு. சரி ஸ்வேதா உன் பையன் கிஷோர் எங்க? உறங்கிட்டு இருக்கானா?"

'ராகுலை எழுப்பி விட்டதே அவன் தான். இங்க சீனியர்ஸ் டீம் விளையாடிட்டு இருக்கா. அங்க பாரு ஜூனியர்ஸ் டீம்'

அவள் கை காண்பித்த இடத்தில் 10 சிறுவர்கள் விளையாடிக் கொண்டு இருந்தார்கள். எல்லாரும் வசந்தின் நண்பர்கள் பிள்ளைகள்.

"ஸ்வேதா எனக்கு பொண்ணா பிறந்ததுனால ஒன்னு குறையுது" என்றாள் வீணா.

ஸ்வேதாவும் வீணாவும் சிரித்தார்கள். இருவரும் ஒரு மணி நேரம் பேசினார்கள் வைஷுவும் கிஷோரும் செய்யும் சேட்டைகளைப் பற்றி.

'வீணா கிளம்பலாமா' என்றான் வசந்த்.

"நீங்க போய் இன்னொரு மேட்ச் ஆடுங்க நான் ஸ்வேதா கூட பேசிட்டு இருக்கேன்" என்றாள் வீணா.

'வீட்டுல வைஷு தனியா இருப்பாடி. பசியா இருப்பா. வா கிளம்புவோம்'

"இவ்வளவு நேரம் அது தோனலையா உங்களுக்கு"

'வீட்டுல போய் நம்ம சண்டைய வச்சுக்குவோம். ராகுல் ஸ்வேதா நாங்க கிளம்புறோம். மச்சான்ஸ் பை' எல்லாரிடமும் விடை பெற்றான் வசந்த்.

"ஸ்வேதா கண்டிப்பா ஒரு நாள் வீட்டுக்கு நீங்க எல்லாரும் வரனும்" என்று விடை பெற்றாள் வீணாவும்.

மதியம் 2 மணி:

"வசந்த் இங்க வா" வீணா அலறும் சத்தம் கேட்டு ஹாலுக்கு வந்தான் வசந்த.

'என்ன ஆச்சு வீணா' என்றான் வசந்த்.

"உன் மகளைப் பாரு எனக்கு பிடிச்ச பாட்டு வைக்க மாட்டேங்கிறா!"

'ஏன் டி எப்பவும் என் செல்லத்தோட சண்டை போட்டுட்டே இருக்க?'

"நான் என்ன பண்றது வசந்த். நம்ம கல்யாணத்துக்கு முன்னால நீ என் கூட அவ்வளவு சண்டை போடுவ. இப்ப ரொம்ப மாறிட்ட. மாமியார் கூட சண்டை போடலாம்னு பார்த்தா.... உன்னை பெத்தவங்க ஆச்சே உனக்கு மேல பொறுமைசாலியா இருக்காங்க. ஊரெல்லாம் என் மருமகள் அப்படி இப்படின்னு என்னை புகழ்றதுக்கே அவங்களுக்கு நேரம் பத்துறது இல்லை. சரி வசந்த, அப்ப நான் உன் செல்லம் இல்லையா. வைஷு மட்டும் தானா?" என்றாள் வீணா.

சிரித்தான் வசந்த்.

'அம்மாவுக்கு அந்த பாட்டை வச்சிடு வைஷு. மம்மி பாவம்ல'

"அப்பா, நான் பிறந்ததுல இருந்து இந்தப் பாட்டை மட்டும் தான் எப்பவும் கேட்டுட்டே இருக்கேன். எங்க ஸ்கூல் பிரேயர் சாங் கூட எனக்கு மனப்பாடம் ஆகலை ஆனால் இந்தப் பாட்டு என் மனசுல அப்படி பதிஞ்சு போயிடுச்சு...." என்றாள் வைஷு.

வசந்திற்கு என்ன பாட்டு என்று புரிந்து விட்டது. டிவி யில பார்க்கலைன்ன என்ன.. என் வீணா செல்லத்திற்கு நான் பாடுறேன் என்று 'உயிரே என் உயிரே என்னவோ நடக்குதடி" என்று பாட ஆரம்பித்தான் வசந்த்.

"அப்பா ப்ளீஸ் பா. நீ பாடாத. நான் அந்த சேனலையே வச்சிடுறேன்" என்று சேனலை மாற்றினாள் வைஷு.

இப்பொழுது வீணாவும் வசந்துடன் சேர்ந்து பாட ஆரம்பிக்க ஹாரிஸ் ஜெயராஜை திட்டிக் கொண்டே தன் அறைக்கு ஓடினாள் வைஷு.

டிவியில் பாடல் முடிந்த பின்னும் இவர்கள் பாடுவது முடிந்த பாடில்லை....

ஒரு திங்கள்கிழமை:
வைஷுவை ஸ்கூலில் இறக்கிவிட்டார்கள் வீணாவும் வசந்தும். வைஷு டாடா காண்பித்து முடிக்கும் வரை வசந்த் அந்த இடத்தை விட்டு காரை நகர்த்தவில்லை. "கிளம்பு வசந்த் நமக்கு பின்னால பாரு ஜாம் ஆயிடுச்சு" என்றால் வீணா. 'என் பிள்ளை உள்ள போனதுக்குப் பிறகு தான் நான் கிளம்புவேன்' என்றான் வசந்த். வைஷு ஸ்கூலுக்குள் சென்றதும் காரை வீணா அலுவலகத்திற்கு செலுத்தினான்.

"வசந்த் எத்தனை முறை சொல்லி இருக்கேன். இந்த ரோட்டுல வராதன்னு"

'இந்த ரோடு தான் மா டிராபிக் இல்லாம இருக்கும்'

"டேய் என்கிட்டே பொய் சொல்லாத டா. நீ ஏன் இந்தப் பக்கம் வர்றன்னு எனக்கு தெரியும் டா"

'என்னடி புருஷனை மரியாதை இல்லாம டா போட்டு பேசுற'

"நீ பண்ற காரியத்துக்கு உனக்கு மரியாதை வேற வேணுமா"

கார் 'கயல்விழி கலை மற்றும் அறிவியல் கல்லூரி' சாலைக்குள் நுழைந்ததும் வேகத்தை மிகவும் குறைத்தான் வசந்த்.

'அந்த லாவண்டர் கலர் சுடிதார் பொண்ணு ரொம்ப அழகா இருக்கிறா? இல்ல?'

"ஆமா உன் தங்கச்சி மாதிரியே இருக்கா பார்க்க" என்று வீணா வசந்தை முறைத்துக் கொண்டே கூறினாள்.

'அந்த பச்சைக் கலர் உன் தங்கச்சி மாதிரி இல்ல வீணா? என்ன அழகு!'

"அப்ப அவளையே கட்டி இருக்க வேண்டி தான. இனிமேல் என்கிட்ட நீ எதுவும் பேசாத" வீணா பேச்சை நிறுத்திக் கொண்டாள்.

'வீணா.. புஜ்ஜு குட்டி.. என் செல்லம்ல. பேசு மா. இனிமேல் இந்த ரோட்டுல நான் வரமாட்டேன்'

வீணா லேசாக சிரித்தாள்.

'புதுசா ஒரு காலேஜ் திறந்திருக்காங்க. நாம அந்த வழியே போகலாம்'

"நீ திருந்தவே மாட்ட. என் ஆபீஸ் வந்திருச்சு. நான் இறங்கிக்கிறேன். ஈவ்னிங் பார்ப்போம்'

'எப்பவும் தர்றத தராம போற?'

"என்னது?"

'flying kiss'

"என் முன்னால வேற பொண்ணுங்களை சைட் அடிச்சல்ல அதனால கட். பை"

வசந்த் பாவமான முகத்தோடு கிளம்ப ஆபீஸ் கேட்டுக்குள் நுழையும் முன் திரும்பி வசந்தைப் பார்த்தாள் வீணா. மற்றவர்களுக்குத் தெரியாமல் திருட்டுத்தனமாக ஒரு flying kiss கொடுத்து விட்டு ஆபீசுக்குள் நுழைந்தாள் வீணா. வசந்தின் மனசைப் போல காரும் பறக்க ஆரம்பித்தது....

வசந்த் ஆபீஸ் சென்றடைந்ததும் வீணாவிடம் இருந்து கால் வந்தது.

'சொல்லு டி'

"வசந்த், ஊர்ல அம்மாக்கு உடம்பு சரி இல்லை"

'என்னடி ஆச்சு அத்தைக்கு? பயப்படுற மாதிரி எதுவும் இல்லைல'

"இல்லை வசந்த், எப்பவும் வர்ற முதுகு வலி தான். இப்ப வலி கொஞ்சம் அதிகமா இருக்குதுன்னு அம்மா சொன்னாங்க"

'சரி டி, நீ ஊருக்கு கிளம்பு அம்மாவை பார்த்துக்கோ. ஆபீஸ்ல லீவ் அப்ளை பண்ணிட்டியா?'

தன் மனதை நன்றாக புரிந்து கொள்ளும் கணவன் அமைந்ததை எண்ணி மிகவும் மகிழ்ச்சி அடைந்தாள் வீணா.

"உன்கிட்ட பேசிட்டு லீவ் அப்ளை பண்ணலாம்னு இருந்தேன் வசந்த்"

'லூசா டி நீ. நான் என்ன சொல்லப் போறேன். நீ லீவ் அப்ளை பண்ணு. நான் உனக்கு டிக்கெட் போடுறேன்'

"வசந்த், வைஷ்ணவி...."

'அவளுக்கு இப்ப பைனல் எக்ஸாம்ஸ் இருக்கு டி. முடிஞ்சதும் நான் அவளை கூட்டிட்டு வர்றேன்.'

"அத்தை வேற இந்த வாரம் தான் மதினி வீட்டுக்கு போனாங்க. அவங்களை கூப்பிடலாமா?"

'நான் பார்த்துக்கிறேன் டி வைஷு வை. பத்து நாளில் எக்ஸாம்ஸ் முடியப் போகுது. அவா என்ன சின்னக் குழந்தையா?'

'சரி வசந்த். பஸ் டைமை பொருத்து என்னை பிக் அப் பண்ண வந்திடு'

இருவரும் போனை கட் செய்தார்கள்.

கோயம்பேடு பேருந்து நிலையம், மாலை 6.34 மணி,
எதுவுமே பேசாமல் அமைதியாக இருந்தார்கள் வீணாவும் வசந்தும். திண்டுக்கல் செல்லும் பேருந்து புறப்படத் தயாராக இருந்தது.

'பஸ் கிளம்பப் போகுது வீணா. உள்ள போ'

வீணா பதில் எதுவும் பேசாமல் தான் ஜன்னலோர இருக்கையில் அமர்ந்து வசந்தைப் பார்த்தாள். வசந்த் ஏதாச்சும் பேசு என்று அவள் உள்மனம் ஏங்கியது.

'மிஸ் யு வீணா' என்றான் வசந்த்.

"மிஸ் யு டூ வசந்த்" என்றாள் வீணா.

பேருந்து புறப்பட்டது.

தன் வீட்டை அடைந்ததும் வசந்திற்கு போன் செய்து தான் பத்திரமாக வந்து சேர்ந்ததை தெரிவித்தாள் வீணா. வீட்டு வேலைகள் அனைத்தையும் கவனித்துக் கொண்டாள். அப்பா அம்மாவை அழைத்துக் கொண்டு ஹாஸ்பிடல் சென்றாள். அம்மாவிற்கு மட்டும் இன்றி அப்பாவுக்கும் ஒரு complete checkup செய்தாள். ஹாஸ்பிடல், வீட்டு வேலைகள் என்று இரண்டு நாட்கள் ஓடிப் போனது.

புதன்கிழமை இரவு 10 மணிக்கு வசந்திற்கு போன் செய்தாள்.
"வைஷு என்ன பண்ணிட்டு இருக்கா? படிச்சிட்டாளா?"

'படிச்சு முடிச்சிட்டு இப்ப தான்டி உறங்க ஆரம்பிச்சா'

"அம்மாவைத் தேடினாளா? உனக்கு எந்த சிரமும் இல்லையே வசந்த்?"

'அவளா? அப்பா, அம்மா சீக்கிரம் வரலைன்னா நாம வேற அம்மா பார்த்துக்கலாம்ன்னு சொன்னாடி.'

"அதுக்கு துரை என்ன சொன்னீங்க.."

'வைஷு, உன் எக்ஸாம்ஸ் முடிஞ்சதும் நாம இன்டர்வியு வச்சு புது அம்மாவை செலக்ட் பண்ணலாம்னு சொன்னேன்'

"நீ.... சார் அப்புறம் எதுக்கு அன்னைக்கு பஸ் எத்தி விடும் போது கண் கலங்கி நின்னீங்க?"

'நீ மட்டும் என்னவாம். ஆனால், அங்க போய் சேர்ந்ததும் என்னையும் என் பொண்ணையும் மறந்திட்ட. எப்ப வீட்டுக்கு வரப் போறன்னு கூட சொல்லலை'

"சொல்றேன் வசந்த். அம்மாக்கு இன்னும் வலி குறையலை"

'நீ வேணா பாரு.. சீக்கிரமா மட்டும் நீ வரலைன்னா புதுசா ஒரு அம்மாவை பார்க்கப் போறோம் பாரு'

"விளையாட்டுக்கு கூட அப்படி சொல்லாத வசந்த். ப்ளீஸ்"

'விளையாட்டுக்கு சொல்லலை டி'

வீணா பதில் ஏதும் பேசவில்லை.

'என்ன பதிலைக் காணோம்'

"நான் வைக்கிறேன் வசந்த். அப்புறமா பேசுறேன்"

'சரி நாம இப்ப சண்டை போட வேணாம். பேசாம அம்மாவை நம்ம வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு வந்திடு டி. இங்க வச்சு அவங்களை பார்த்துக்கலாம்'

"இல்லை வசந்த். அம்மாவை இப்ப எங்கயும் ட்ராவல் பண்ணக் கூடாதுன்னு டாக்டர் சொல்லி இருக்காங்க"

'ஹ்ம்ம் சரி டி. அம்மாவை பார்த்துக்கோ. பரீட்சை முடிஞ்சதும் நான் வைஷுவை கூட்டிட்டு வர்றேன். கொஞ்சம் அடிக்கடி போன் பண்ணு டி. நீ இல்லாம ஏதோ தனியா இருக்கிற மாதிரி இருக்கு டி'

"சரி டா. கண்டிப்பா பண்றேன். என் செல்லத்துக்கு குட் நைட்" என்றாள் வீணா.

'குட் நைட். வசந்த் ட்ரீம்ஸ்' என்றான் வசந்த்.

அடுத்த நாள் தன் பக்கத்து வீட்டில் இருக்கும் திவ்யாவை பார்த்தாள். திவ்யா பள்ளியில் வீணாவின் ஜூனியர். இருவரும் பக்கத்து பக்கத்து வீடு என்பதால் நெருங்கிய தோழிகளாய் பழகினர்.

"எப்படி பெங்களூர் ல இருந்து வந்த? ஊருக்கு வர்றதா என்கிட்ட நீ சொல்லவே இல்லை" என்றாள் வீணா.

திவ்யா பதில் ஏதும் பேசாமல் அமைதியாகவே இருந்தாள்.

"என்னடி ஆச்சு" என்றாள் வீணா.

'மனசே சரி இல்லைக்கா. அதான் வீட்டுக்கு வந்திட்டேன்' என்றாள் திவ்யா.

"என்னடி ஆச்சு. வேலை ரொம்ப அதிகமா இருக்கா. மன அழுத்தமா?"

'வேலை எல்லாம் நல்லா தான் போகுது. நான் கார்த்திக் ன்னு ஒரு பையனை காதலிக்கிறதா உங்ககிட்ட சொல்லி இருக்கேன்ல'

"ஹ்ம்ம் ஆமா டி"

'நேத்து அவனோட ஜி மெயில ஓபன் பண்ணிப் பார்த்துட்டு இருந்தேன். அதுல காவ்யான்னு வேற ஒரு பொண்ணோட மெயில்ஸ், போட்டோஸ் எல்லாம் இருந்துச்சுக்கா. அந்த பொண்ணு யாருடான்னு கேட்டதுக்கு அவன் பதில் ஏதும் சொல்லலை. அப்புறம் அந்த மெயில்ஸ் எல்லாம் படிச்சுப் பார்த்தேன். எனக்கு முன்னால அவன் அந்தப் பொண்ணை லவ் பண்ணிருக்கான். இப்ப அவங்களுக்குள்ள எதுவும் இல்லைன்னு சொல்றான். எனக்கு என்ன பண்றதுன்னே தெரியலை அக்கா. மனசுக்கு ரொம்ப கஷ்டமா இருந்துச்சு அதான் ஊருக்கு வந்திட்டேன்' என்றாள் திவ்யா.

வீணாவுக்கு என்ன சொல்வது என்றே தெரியவில்லை. "நல்லா யோசிச்சு தெளிவான ஒரு முடிவுக்கு வாடி. தனியா இருக்காத. அக்கா இங்க தான் இருப்பேன் இன்னும் கொஞ்ச நாளைக்கு. இன்னைக்கு சாயங்காலம் நாம கோவிலுக்குப் போகலாம்" என்றாள் வீணா.

'சரிக்கா' என்றாள் திவ்யா.

அன்று இரவு வசந்த் போன் செய்தான்.
'என்ன மேடம் ரொம்ப பிஸியா? ஒரு கால் கூட இல்லை?'

"அப்படி இல்லை வசந்த். திவ்யா தெரியும்ல அவளும் ஊருக்கு வந்திருக்கா. ரொம்ப நாளைக்கு அப்புறமா அவளைப் பார்த்தேனா அதான் அவள்ட்ட பேசிட்டு இருந்தேன்"

'ஓ சரி டி.. என்னடி இன்னைக்கு டல்லா இருக்கா. என்னாச்சு? உடம்புக்கு ஒன்னும் இல்லைல'

"நல்லா தான் இருக்கேன் வசந்த்"

சிறிது நேரம் யோசித்தவளாய்,

"வசந்த் உன் ஜிமெயில் பாஸ்வோர்ட் என்ன?" என்றாள் வீணா.

'நான் சொல்றேன்னு சொன்னப்ப வேணாம்னு சொன்ன. இன்னைக்கு என்ன திடீர்னு'

"சும்மா தான். சொல்லேன்"

'veenabk534'

"நான் ஏன் வசந்தை சந்தேகப்படுறேன்? வசந்த் அப்படி எல்லாம் இருக்க மாட்டான்" என்று யோசித்தாலும் அவளையும் அறியாமால் கேட்டே விட்டாள்.

"வசந்த் நான் உன்னை ஒன்னு கேட்பேன். ஆமா இல்லைன்னு மட்டும் பதில் சொல்லணும்"

'என்னடி புதிர் போடுற.. சரி கேளு'

"உன்னோட முதல் காதல் நான் தான?"

இந்தக் கேள்வியை சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை வசந்த்.

'அது வந்து வீணா.... இல்லை'

வீணாவிற்கு தூக்கி வாரிப் போட்டது. வசந்திடம் இருந்து இந்த பதிலை எதிர்பார்க்கவில்லை.

'ஆனால், அந்தக் காதல் வேற வீணா'

"நீ எதுவும் பேச வேணாம் வசந்த். விளையாட்டுக்கு நீ சொன்னாலே என்னால தாங்கிக்க முடியாது. உன் முதல் காதலைப் பற்றி மேல எதுவும் சொல்லாத வசந்த்"

அழைப்பை துண்டித்தாள் வீணா. வசந்த் அழைத்துக் கொண்டே இருந்தான். அவனிடம் பேச அவள் மனம் விட்டுக் கொடுக்கவில்லை.

மறுநாள் திவ்யாவைப் பார்த்தாள் வீணா.
"என்னடி முடிவு பண்ணி இருக்க?"

'நான் உங்க கிட்ட என்ன பண்ணலாம்னு கேட்க வந்தேன் அக்கா..'

"என்கிட்டையா!! நீயாவது புத்திசாலித் தனமா முடிவு எடு டி. உன் வாழ்க்கைக்கு முடிவு சொல்ற தகுதியில நான் இல்லை"

திவ்யாவுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. 'சரிக்கா' என்றாள்.

அன்று இரவு வசந்த் நம்பரில் இருந்து மீண்டும் கால் வந்தது. நான்காவது முறை தான் எடுத்தாள் வீணா.

"அம்மா எப்பம்மா வீட்டுக்கு வரப் போற?" என்றாள் வைஷு.

"நான் எதுக்கு டி வரனும். நீ தான் வேற அம்மா பார்க்கலாம்ன்னு சொன்னல்ல. அப்புறம் நான் எதுக்கு?"

"அப்பா நேத்துல இருந்து ரொம்ப அப்செட்டா இருக்காரும்மா"

"ஹ்ம்ம் நானும் தான்"

"என்னம்மா ஆச்சு. உடம்பு சரி இல்லையா? அப்பாகிட்ட பேசுறியா?"

"வேணாம் டி. நீ சாப்பிட்டியா கண்ணு"

"நான் சாப்பிட்டேன்மா. அப்பா தான் இன்னும் சாப்பிடலை"

"உன்னை பத்தி மட்டும் தான் கேட்டேன் வேற யாரையும் பத்திக் கேட்கலை. சரி நீ போய் உறங்கு வைஷு. பரீட்சை முடிஞ்சதும் நீ பாட்டி வீட்டுக்கு வந்திடு"

"அப்பாவை நீ தான் தனியா விட்டுட்டு போயிட்ட. நான் வர மாட்டேன்மா. நீ பாட்டியை கூட்டிட்டு இங்க வா"

"இனிமேல் நான் அங்க வரமாட்டேன். புது அம்மாவை பார்க்கச் சொல்லு உங்க அப்பாவை" என்று கோபமாக பேசிவிட்டு வைத்தாள் வீணா.

'Please call me. Let me explain. Missing you a lot Veena' என்று மெசேஜ் அனுப்பி இருந்தான் வசந்த். வீணா இன்னும் வசந்தை மன்னிக்கவில்லை. 'Missing you a lot Veena' வை மட்டும் ஒரு நூறு முறை படித்து விட்டு உறங்கிப் போனாள்.

'அக்கா நான் ஊருக்கு கிளம்பலாம்னு இருக்கேன்' என்றாள் திவ்யா.

"என்னடி முடிவு பண்ணி இருக்க. அவனை மறந்திடலாம்ன்னு தான?"

'இல்லைக்கா. அவன் இல்லாம என்னால வாழ முடியாதுக்கா. "A man is lucky if he is the first love of a woman, and a woman is lucky if she is the last love of a man" என்று கேட்டிருக்கேன் அக்கா. அந்த விதத்துல நாங்க ரெண்டு பேரும் அதிர்ஷ்டக்காரங்க. ஏன் பசங்களுக்கு மட்டும் அப்படின்னு இப்ப நான் யாருகிட்டயும் வாதாட விரும்பல. ஆயிரம் தடவைக்கு மேல யோசிச்சு பார்த்துட்டேன் அது உண்மை தான்னு தோனுது. என் வாழ்க்கை என் முதல் காதல் கார்த்திக் கூட தான் நல்லா இருக்கும். அவன் என்னை கண்டிப்பா காலம் பூரா சந்தோசமா பார்த்துக்குவான். என்னால மட்டும் தான் அவன நல்லா பார்த்துக்க முடியும். என் முடிவு சரி தானக்கா?'

"ஆல் தி பெஸ்ட்" என்றாள் வீணா.

அடுத்த நிமிடம் வசந்திற்கு போன் செய்தாள் வீணா.
"ஹலோ வசந்த்"

'அம்மா.. அப்பா வீட்ல இல்லம்மா'

"எங்கடி போய் இருக்காரு?"

'அவரோட முதல் காதலை வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு வரப் போய் இருக்காரு. நீ தான் எங்களை வேற அம்மா பார்த்துக்க சொல்லிட்டல்ல'

"என்னடி சொல்ற?"

'சரிம்மா புது அம்மா வர்றதுக்குள்ள நான் போய் கிச்சனை கிளீன் பண்றேன். அப்ப தான் அவங்க வந்ததும் சமையல் பண்ண சரியா இருக்கும்'

"ஏன்டி யாரு சமைச்சு போட்டாலும் சாப்பிடுவியா? இருடி உங்க ரெண்டு பேரையும் அங்க வந்து கவனிச்சுக்கிறேன். அவளை!!! இப்பவே கிளம்பி அங்க வர்றேன்னு உங்க அப்பாகிட்ட சொல்லிடு"

'சரி சொல்லிடுறேன் மா. உன்னோட டிரஸ் எடுக்க வர்றன்னு சொல்லிடுறேன்'

"உனக்கு இருக்குடி, உங்க அப்பா சும்மா இருந்தாலும் நீ தான் ஏத்தி விட்டு இருப்ப. இந்தா வர்றேன்" போனை கட் செய்தாள் வீணா.

ஊருக்குப் போய் வைஷுவை கூட்டிக் கொண்டு வருவதாக தன் அம்மாவிடம் சொல்லிவிட்டு சென்னை வந்து சேர்ந்தாள் வீணா.

ஒரு பெண் உருவம் உள்ளே நடந்து கொண்டிருந்ததை பார்த்தவளுக்கு இதயம் ஒரு கணம் நின்று விட்டது. உள்ளே சென்று ஒரு கலவரத்தை ஏற்படுத்தி விடலாம் என்று வீட்டுக்குள் நுழைந்தவளுக்கு ஒரே ஆச்சரியம். உள்ளே இருந்த பெண் உருவம் வேறு யாருமல்ல வீணாவின் அத்தை, வசந்தின் அம்மா. மீண்டும் வீணாவின் இதயம் துடிக்க ஆரம்பித்தது.

'என்னோட முதல் காதல் என்னோட அம்மா தான். இதை எங்க என்னை சொல்ல விட்ட' என்றான் வசந்த்.

வீணா மகிழ்ச்சி வெள்ளத்தில் மூழ்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

'அம்மா வந்ததும் நானே ஊருக்கு வந்து உன்கிட்ட நேர்ல தெளிவா பேசலாம்னு இருந்தேன். ஆமா இப்ப எப்படி திடீர்னு வந்த?' என்றான் வசந்த்.

ஊரில் நடந்த எல்லாவற்றையும் சொல்லி முடித்தாள் வீணா.
"எப்படியோ வசந்த், என்னைப் பொருத்த வரை உன்னோட முதல் காதலும் நான் தான், உன்னோட கடைசிக் காதலும் நான் தான். நான் ரொம்ப அதிர்ஷ்டக்காரி" என்றாள் வீணா.

'என்னோட கடைசிக் காதல் நீன்னு நான் சொன்னேன்னா?'

"என்ன சொல்ற வசந்த்?"

'ஆமா வீணா, வேற யாரையும் நான் காதலிக்க மாட்டேன்னு நினைச்சேன். ஆனால், அவா என் வாழ்க்கைல வந்ததும் எல்லாமே மாறிடுச்சு'

"யாரு அவா வசந்த். எல்லா பிரச்சனையும் முடிஞ்சிடுச்சுன்னு இப்ப தான் நினைச்சேன். ஆனால....என்னை ரொம்ப அழ வைக்காத வசந்த். நான் எங்க அம்மா வீட்டுக்கே போறேன் திரும்ப. பாருங்க அத்தை. நான் இப்ப என்ன பண்ணனும்? என்கிட்டவே எவ்வளவு தைரியமா சொல்றான். இனிமேல் உன் காதல்ல நான் குறுக்கிட மாட்டேன் வசந்த். நான் இந்த வீட்டை விட்டு போயிடுறேன்"

"டேய், ஏன்டா அவளை இவ்வளவு சீண்டிப் பார்க்கிற?" என்றார் வசந்தின் அம்மா.

'என்னோட இந்தக் காதலுக்கு காரணம் நீ தான் வீணா. நான் உன்னைத் தவிர யாரையும் காதலிக்க மாட்டேன்னு தான் நினைச்சேன். ஆனால், நீ தான்....'

"நான் என்ன டா பண்ணேன்???? என்னை ரொம்ப குழப்பாத வசந்த்"

'என் தேவதை வீணா மூலமா தான என்னோட குட்டி தேவதை வைஷு கிடைச்சா. அப்ப காரணம் நீ தான?'

"You! You! You! You! You! You! You! Stupid! my sweet Idiot!"

நடப்பதை எல்லாம் வசந்தின் அம்மா ரசித்துக் கொண்டிருந்தார்.

"வசந்த், திவ்யா சொன்னால 'A man is lucky if he is the first love of a woman, and a woman is lucky if she is the last love of a man' இதை பத்தி என்ன நினைக்கிற?"

'அதைப் பத்தி எனக்கு தெரியல. என்னைப் பொருத்த வரை என்னோட உயிரா நீ இருக்க, உன்னோட உயிரா நான் இருக்கேன். இதான் அதிர்ஷ்டம்ன்னு நினைக்கிறேன். என் வாழ்க்கைத் துணையா நீ அமைந்தது என் பாக்கியம்' என்றான் வசந்த்.

"I am so lucky to get you as my life da" என்றாள் வீணா.

"என்னை மன்னிச்சிடு வசந்த், உன்னை புரிஞ்சுக்காம சண்டை போட்டுட்டேன். நான் சந்தேகப்பட்டுட்டேன்ல உன்மேல"

'இல்லைடி. நீ என்கிட்ட கோபப்பட்டது, சண்டை போட்டது எல்லாமே சந்தேகத்துனால இல்லை. என் மேல இருக்கிற possessiveness னால. உன்கிட்ட எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சதே உன்னோட possessiveness தான்.

"I Love you Vasanth"

'Love you too டி என் பொண்டாட்டி'

'வீணா!'

"ஹ்ம்ம்."

'வீணா'

"சொல்லு டா"

'எனக்கு இன்னொரு காதல் வேணும்' என்று வீணாவின் காதில் கிசுகிசுத்தான் வசந்த்.

"நீ ரொம்ப ரொம்ப கெட்டவன் டா" வெட்கத்துடன் வசந்தின் மார்பில் முகத்தை புதைத்தாள் வீணா.

- காதல் தொடரும் :-)

காதல் - பிரிவு

2011-03-30T13:00:00.002+05:30

கேட்டதில் பிடித்தது,

உனக்குள் இதயம்
இருக்கிறது என்று
உணர்த்த உனக்குள்
வருவதே 'காதல்'

நான் கிறுக்கியது,

இதயமற்றவர்கள்
இருக்கிறார்கள் என்று
காதலுக்கு உணர்த்த
வருவதே 'பிரிவு'

காவியக் காதல்

2011-03-22T13:08:00.001+05:30

பிரிந்த காதல்கள் தான்
இதுவரை காவியம்
படைத்து இருக்கின்றன.
நாமாவது வாழ்ந்து
முதல் காவியம்
படைப்போம்.
வருவாயா????

பெங்களூர் - சென்னை - பெங்களூர்(கிறுக்கல்கள்)

2011-03-01T19:17:00.000+05:30

நேற்றே எழுத வேண்டிய பதிவு. மிகவும் அசதியாக இருந்ததால் இன்று தான் எழுத முடிந்தது.

25.02.2011
டாடா காண்பித்து விட்டு ஆபீசில் இருந்து 1.15 மணிக்கு புறப்பட்டாலும் வீட்டில் இருந்து புறப்பட 2.45 மணி ஆகிவிட்டது. மனதில் ஒரு சின்ன தடுமாற்றம் ஏற்பட்டதை என்னால் மறுக்க முடியாது. அம்மாவிடம் சொல்லவில்லை சென்னை போறதைப் பற்றி அதுவும் பைக்கில்....அப்புறம் என் கல்லூரி நண்பன் என்னை நம்பி வருகிறான். இருவரும் புறப்பட்டோம். பைக்கில் நெடுதூரப் பயணம் இதுவரை சென்றதில்லை. ஒரே வேகத்தில் 100 கி மீ ஓட்டினேன். வண்டியை நிறுத்தி ஒரு ஐந்து நிமிடங்கள் ஓய்வெடுத்தோம். அப்புறம் நானும் ஷங்கரும் மாறி மாறி வண்டி ஒட்டி 8.15 மணிக்கு சென்னையை அடைந்தோம். ஷங்கரை இன்னொரு கல்லூரி நண்பன் விக்னேஷ் வந்து அழைத்துச் செல்ல நான் நேராக சென்னையில் பணி புரிந்த என் பழைய ஆபீஸ் சென்றேன் மத்திய கைலாசில் இருந்து சோழிங்கநல்லூருக்கு. அங்கே சில நண்பர்களை சந்திக்க முடிந்தது. அவர்களுடன் சிறிது நேரம் மொக்கை போட்டு விட்டு விடை பெற்றேன் என் அலுவலக நண்பர்களுடன். வேளச்சேரி கிண்டி வழியாக அடையார் வந்து சேர்ந்தேன். என் கல்லூரி நண்பர்கள் பெசன்ட் நகர் பீச்சில் இருக்க அவர்களுடன் சேர்ந்து கொண்டேன் இரவு 11 மணிக்கு. அருண் ஐஸ் கிரீம், ப்ரூட் ஷாப் சென்றோம். அடையாரில் விக்னேஷ் வீட்டிற்கு வந்து சேரும் போது மணி 12.30.

26.02.2011
காலை எழும் போது மணி 10.30. கல்லூரி நண்பர்களுடன் மதியம் பைக்கில் மகாபலிபுரம் போவதாய் சங்கக் கூட்டத்தில் முடிவு செய்யப் பட்டது(மறுபடியும் பைக்கா!!!!). அந்த ட்ரிப் கிளம்புவதற்கு முன்பாக சைதையில் இருக்கும் நண்பரை(கார்த்திக்) சந்திக்கச் சென்றேன். மதிய உணவை அடையார் வசந்த பவனில் முடித்தேன் என் கல்லூரி நண்பர்களுடன். வேறு ஒரு நண்பரும் எங்களுடன் சேர்ந்து கொள்வதாக இருந்தது. அவரை அழைக்க விக்னேஷ் சென்று விட நான் கிண்டி சென்று என் அலுவலகத் தோழியை சந்தித்தேன். அந்த நண்பரை அழைத்துக் கொண்டு விக்னேஷ் வந்து விட நான், ஷங்கர், விக்னேஷ் மற்றும் அந்த நண்பர் ஆகிய நால்வரும் இரண்டு பைக்கில் புறப்பட்டோம். ECR ரோட்டில் செல்ல வேண்டும் என்பது என் நீண்ட நாள் கனவு, ஆசை என்று கூட சொல்லலாம்(இப்படி எல்லாம் கூட ஒரு கனவா, ஆசையா!!!!). போகும் வழியில் பீச் ஒன்று தெரிய வண்டியை நிறுத்தினோம். கடலில் ஒரு 30 நிமிடங்கள் ஆட்டம் போட்டு விட்டு மாமல்லபுரம் பயணத்தை தொடர்ந்தோம். 5.45 க்கு சென்றடைந்தோம். 6 மணி வரை தான் பூங்காவிற்குள் செல்ல அனுமதி என்பதால் டிக்கெட் தரவில்லை. நாங்கள் கடற்கரைக்குச் சென்றோம். மற்ற மூவரும் துப்பாக்கி சுடுதலில் பிஸியாக இருக்க நான் என்னவெல்லாம் சாப்பிடலாம் என்று நோட்டமிட்டுக் கொண்டிருந்தேன். மாங்காய், மிளகாய் பஜ்ஜி, பொறி, தர்பூசணி என்று அங்கே கிடைத்த எல்லாவற்றையும் சாப்பிட்டோம். 7 மணிக்கு புறப்பட்டோம். 8 மணி அடையார் வந்து சேரும் பொழுது. அதன் பின் மேலும் ஒரு அலுவலகத் தோழியை சந்திக்கச் சென்றேன். என் கல்லூரி நண்பர்கள் மற்றும் அலுவலக நண்பருடன் மந்தைவெளி வழியாக சத்யம் சென்றேன். சத்யம் ஸ்க்ரீனில் நான் பார்த்த முதல் திரைப்படம் - பயணம். நைட் ஷோவிலும் கூட்டம் நிரம்பி வழிந்தது எனக்கு மட்டும் ஆச்சர்யமாக இருந்தது. படத்தை மிகவும் ரசித்துப் பார்த்தேன். குறிப்பாக shining star சீன்ஸ். அண்ணா சாலை வழியாக இரவு வீடு வந்து சேர்ந்தோம். சிறிது நேரம் டிவி பார்த்து விட்டு அனைவரும் உறங்கினோம்.

27.02.2011
காலை 7 மணிக்கு எழ வேண்டும் என்று முடிவு செய்து 8 மணிக்கு எழுந்தேன். 10.30 மணிக்கு என் பழைய அலுவலகத்தில் கிடைத்த நண்பர்களைச் சந்தித்தேன். அவர்களுடன் சேர்ந்து அபிராமி மால் சென்றேன். அபிராமி செல்வதும் இது தான் முதல் முறை. ஸ்ரீ அன்னையில் காவலன் பார்த்தோம். அதன் பின் Ampa Skywalk சென்றோம். எப்பொழுது அலுவலக நண்பர்களைச் சந்தித்தாலும் KFC கண்டிப்பாகச் செல்லுவோம். இந்த முறையும் தப்பவில்லை. ஆனால், வெறும் பாப்கார்ன் சிக்கன் மட்டுமே சாப்பிட முடிந்தது சில நண்பர்கள் சுத்த சைவம் என்பதால். இந்தியா இங்கிலாந்து கிரிக்கெட் போட்டியை பெரிய திரையில் ஒளிபரப்பிக் கொண்டிருந்தார்கள். அப்போட்டியைக் காண அவ்வளவு கூட்டம் இருந்தது. மூன்றாவது மாடியில் இருந்து சாப்பிட்டுக் கொண்டே பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம். சச்சின் சதம் அடித்ததும் கீழே வந்துவிட்டோம். இந்தியா பேட்டிங் முழுவதையும் மிக்க ஆரவாரம் செய்து கொண்டு பார்த்தோம். அது ஒரு வித்தியாசமான அனுபவமாக இருந்தது. அதன் பிறகு அனைவரும் வீட்டிற்கு புறப்பட்டோம். அனைவரிடமும் விடைபெற்றுக் கொண்டு நான் அடையாறுக்கு புறப்பட்டேன். சென்னையை விட்டு நாளை பெங்களூருக்கு கிளம்ப வேண்டும் என்று நினைத்துப் பார்த்தேன். என்னையும் அறியாமல் என் கண்கள் கலங்கின. என் கல்லூரி நண்பர்கள் கண்டுபிடித்துவிட்டனர் என் முகம் வாடிப் போய் இருப்பதை. இரவு உணவு அடையாரில் முடித்தோம். கிரிக்கெட்டில் இந்தியா தோற்று விடும் நிலைமையில் இருந்தது. மொபைலில் ஸ்கோர் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தோம். திடீரென்று பார்த்தால் இந்தியா ஜெயித்து விடும் போல தோன்றவே வீட்டிற்கு விரைந்தோம். நாங்கள் மேட்ச் பார்க்க ஆரம்பித்த நேரமோ என்னவோ இந்தியா சொதப்பியது. ஆட்டம் டை யில் முடிந்தது இந்த சென்னை ட்ரிப்பிறகு மேலும் ஒரு சிறப்பைத் தந்தது.

சில நண்பர்களை நேரமின்மையால் சந்திக்க முடியாமல் போனது மிக வருத்தமாக இருந்தது.

28.02.2011
காலை 5.25 மணிக்கு புறப்பட்டோம். ஓசூர் வரும் வரை எனக்கு ஒன்றும் தோன்றவில்லை. அதன் பிறகு தான் ஐயோ என்று இருந்தது. சென்னையை மிகவும் மிஸ் செய்கிறேன். சென்னையில் எனக்கு பிடித்த இடங்களை, என் நண்பர்களை. பெங்களூர் வந்து சேரும் போது மணி 10.15. இன்றைய தினம் முழுவதும் ஏதோ ஒரு கடுப்பு என்னுடன் இருந்து கொண்டே இருந்தது.

எல்லாவற்றையும் சொல்லி விட்டேனா???? இல்லை.... இந்த இரண்டு நாட்களும் சென்னையில் சுற்றாத இடங்கள் இல்லை. அதுவும் என் பைக்கில். ஏதோ ஒரு சந்தோசமும் ஒரு இனம் புரியாத வலியும் இருந்து கொண்டே இருந்தது. எப்பொழுதும் இந்த வலி இருக்கத் தானே போகிறது. பைக் ஓட்டும் போதெல்லாம் அவள் என்னுடன் இல்லை என்ற எண்ணம் மட்டுமே என் மனதில் இருந்தது. 27 ஆம் தேதி சென்னையில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த வடபழனிக்கு சென்றேன். காலை 9 மணியில் இருந்து 10.15 மணி வரை அங்கே சுற்றி கொண்டே இருந்தேன் தனிமையில். இன்னும் கொஞ்ச நேரம் அங்கே இருக்க வேண்டும் போல இருந்தது. எங்கே செல்கிறேன் என்று தெரியவில்லை அவள் நினைவுகள் என்னை அழைத்துச் சென்ற இடங்களுக்கு எல்லாம் சென்று கொண்டிருந்தேன். கத்தி அழ வேண்டும் போல இருந்தது. வடபழனியை விட்டுக் கிளம்பவே மனசில்லை.

இந்தப் பயணம் முழுமையாக இருந்ததா என்று கேட்டால் இல்லை என்று தான் சொல்லுவேன். நான் எப்பொழுது சென்னை சென்றாலும் அது முழுமை அடையப் போவதில்லை. அவள் இல்லாத எந்தப் பயணமும் முழுமை பெறப் போவதில்லை என் வாழ்க்கைப் பயணத்தைப் போலவே.

என் அடுத்த பயணத்தை நோக்கி காத்து இருக்கிறேன்.

பயணங்கள் முடிவதில்லை....

பெங்களூர் - சென்னை. என் முதல் பயணம் (கிறுக்கல்கள்)

2011-02-25T12:28:00.003+05:30

இது கதையோ, கட்டுரையோ அல்ல. என் வாழ்வில் நடக்கும், நடக்கப் போகும் சில முக்கிய நிகழ்வுகளையும் இனி கிறுக்கலாம் என்று என் மனம் முடிவு செய்துள்ளது. எனவே கிறுக்க ஆரம்பிக்கிறேன் 'கிறுக்கல்கள்' என்ற உப தலைப்பில்.

இதைப் படித்து நேரத்தை வீணடிக்க வேண்டாம் என்று கருதுபவர்கள் இதோடு நிறுத்திக் கொண்டு தங்களுக்குப் பிடித்த வேலைகளை செய்யத் தொடங்கலாம். ஒரு சின்ன அறிவுரை "நேரம் பொன் போன்றது" என்பதால்.

பெங்களூரில் இருந்து சென்னைக்கு முதன் முதலில் பயணம் செய்யப் போகிறேன். இவன் பொய் சொல்கிறான் பெங்களூரில் இருந்து சென்னைக்கு இவன் பல முறை சென்றுள்ளான் என்று என் நெருங்கிய நண்பர்கள் உண்மை பேசாலாம். ஆனால் நான் சொல்வதும் முற்றிலும் உண்மை. இன்று நான் செல்லும் பயணம் முற்றிலும் எனக்கு புதிதானது. எனவே என் முதல் பயணம் என்று குறிப்பிட்டேன். நிறைய புதிர் போட்டு குழப்புறானே என்று என்னைத் திட்ட வேண்டாம். 'பாவம் அவரே கன்பீஸ் ஆயிட்டாரு போல என்று வடிவேலு ஸ்டைலில் காமெடியும் செய்ய வேண்டாம். நானே சொல்லி விடுகிறேன் முதன் முதலாக பெங்களூரில் இருந்து சென்னைக்கு என் பைக்கில் செல்கிறேன்.

இதற்கு தான் இந்த பில்டப் கொடுத்தானா என்று நினைக்கிறீர்களா? ஆசை, கனவுகள் என்று இப்பொழுதெல்லாம் அதிகம் எதையும் என் மனதினுள் வைத்துக் கொள்வதில்லை. நானா விரும்பி எதையும் வாங்கவும் மாட்டேன். ஆனால், சமீபத்தில் நான் காத்திருந்து வாங்கியது என்னுடைய Honda Unicorn. பாவம் என் உடல் சுமையை சுமப்பது மட்டுமின்றி என் மனச் சுமையையும் இரண்டரை மாதங்களாக சுமக்க ஆரம்பித்திருக்கிறது அந்த ஜீவன் எனக்கு பைக்காக வாக்கப்பட்டதால்.

என்னுடன் என் கல்லூரி நண்பன் ஷங்கரும் வருகிறான். வேலை இருக்கிறது, அது இது என்று என்னன்னமோ காரணம் சொல்லி என்னிடம் இருந்து தப்பிக்கலாம் என்று பார்த்தான். ஆனால் நான் அவனை விடுவதாய் இல்லை. மற்ற ஊர்களுக்கு நான் இவ்வளவு எதிர்பார்ப்புகளுடன் செல்ல மாட்டேன். ஏன், என் பிறந்த ஊருக்குக் கூட. சென்னை - A special place to me. கண்டிப்பாக ஏன் என்று தெரிந்திருக்கும் நான் வேற சொல்ல வேண்டுமா!

என் கல்லூரி நண்பர்கள் எத்தனையோ முறை சென்னை வரும் படி அழைத்த போதும் 'Chennai - Its too hot man!' என்று பீட்டர் விடுவது என் வழக்கம். இவன் என்ன சுவிஸ்லையா பொறந்தான் என்று சென்னை நண்பர்கள் என்னைத் திட்டாதீர்கள். என் கல்லூரி நண்பர்களிடம் ஏற்கனவே நிறைய வாங்கி கட்டிகொண்டேன். அவள் என் வாழ்வில் வரும் வரை சென்னை எனக்கு பிடிக்காத ஊராகத் தான் இருந்தது. இப்பொழுதெல்லாம் என் நண்பர்கள் அழைக்காமலே சென்னைக்கு செல்கிறேன். எனக்கு மிகவும் பிடித்த ஊர்களில் இரண்டாமிடம் சென்னைக்கு. முதல் இடம் அவள் பிறந்த ஊர் ஆயிற்றே :-)

அவளைப் பார்க்க சென்னைக்கு பைக்கில் செல்ல வேண்டும் என்று எனக்கு மிகவும் ஆசையாக இருக்கும். ஆனால் அப்பொழுது பைக் என்னிடம் இல்லை. இதை ஆசை என்று கூட சொல்ல முடியாது பேராசை என்று தான் நான் சொல்லுவேன். ஏனென்றால் எனக்கு அப்பொழுது பைக் ஓட்டத் தெரியாதே. அவளை எப்படியாவது என் பின்னால் உட்கார வைத்து ஒரு 100 மீட்டர் தூரமாவது போக வேண்டும் என்ற ஒரே ஒரு ஆசை காரணமாகத் தான் கல்லூரி நண்பர்களிடம் இரவல் வாங்கி பைக் ஓட்ட கற்றுக் கொள்ள ஆரம்பித்தேன். இப்பொழுது பைக்கும் வாங்கி விட்டேன். என்ன?, என் பைக் கொடுத்து வைக்கவில்லை அந்த தேவதையை ஏற்றிக் கொண்டு உலா வர.

சென்னையில் சில நண்பர்களை சந்திக்கப் போகிறேன். வேறு எங்கு செல்லலாம் என்று இதுவரை முடிவு செய்யவில்லை. கண்டிப்பாக வடபழனி முருகன் கோவிலுக்குச் செல்லுவேன். சாமி கும்பிடுவதை நிறுத்திவிட்டேன் பல மாதங்களாக. இருந்தாலும் கோவில் வாசல் வரை சென்று முருகனை திட்டி விட்டு வருவேன். கோபத்தை யாரிடமும் காட்ட முடியவில்லை. கடவுளிடம் மட்டும் தானே காட்ட முடிகிறது.

பெங்களூர் - சென்னை பைக் பயணத்தை வைத்து ஏற்கனவே ஒரு கதை கூட எழுதி இருக்கிறேன். இங்கே படித்துப் பாருங்கள். இன்று நிஜமாகவே டீமிற்கு மெயில் அனுப்பப் போகிறேன் "Will be leaving by 1.30 today" என்று. ஒரே ஒரு வித்தியாசம் அந்தப் பதிவை எழுதும் போது இருந்த சந்தோஷம் இன்று இப்பொழுது மெயில் அனுப்பும் போது இருக்காது.

என் முதல் பயண அனுபவத்தை திரும்பி வந்து கிறுக்குகிறேன்.

Tata :-)

அனாதை

2011-02-14T00:00:00.001+05:30

என் காதலை
அனாதை
ஆக்கிவிடாதே!
அந்த ஜீவனுக்கு
சொந்தம் என்று
சொல்லிக் கொள்ள
யாரும் இல்லை
உன்னைத் தவிர....

வரமா சாபமா

2011-01-28T19:51:00.001+05:30

கி பி 14-02-2010

கோவை, காலை 10.57
'அங்கிள், நானும் உங்க பொண்ணு மீராவும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் உயிருக்கு உயிரா காதலிக்கிறோம். கல்யாணம் பண்ணிக்கனும்னு ஆசைப்படுறோம்'

"நீங்க என்ன சாதி, மதம்?"

'மாசத்துக்கு ஐம்பதாயிரம் சம்பாதிக்கிறேன். காலம் முழுவதும் உங்க பொண்ண உங்களை விட பத்திரமா பார்த்துக்குவேன்'

"நீ என்ன சாதி, மதம்"

'உங்க சாதி மதத்தால மீராவுக்கு கிடைக்காத சந்தோஷம் என்னோட வாழ்ந்தா மட்டும் தான் கிடைக்கும்'

"அப்படி ஒரு சந்தோஷம் அவளுக்கு தேவை இல்ல. என் சாதி மதம் கவுரவம் இதெல்லாம் தான் எனக்கு முக்கியம். என் பொண்ணு சந்தோசமா வாழ்றதும் வாழாததும் அவளோட இஷ்டம்"

'எங்க மனச புரிஞ்சுக்கோங்க. ப்ளீஸ்'

"இதுக்கு மேல உங்கிட்ட பேச எனக்கு இஷ்டமில்லை. நீ கிளம்பலாம்"

மாலை 4.34
'மீரா, என்னடி சொல்ற???? நீ எடுத்திருக்கிறது ரொம்ப கோழைத்தனமான முடிவு'

"எனக்கு வேற வழி தெரியலை கார்த்திக். நீ வேற ஒரு பொண்ணை கல்யாணம் பண்ணிக்கோ"

'உன்னைத் தவிர வேற யாரையும் என்னால நினைச்சு கூட பார்க்க முடியாது மீரா. நீ இல்லாத இந்த உலகத்துல நான் வாழுவேன்னு நினைக்கிறியா?'

"நம்மளால என்ன பண்ண முடியும்னு நினைக்கிற கார்த்திக்?"

'எங்கேயாவது ஓடி போயிடலாம் மீரா. வாழ்றதுக்கு தான் நான் உன்னை காதலிச்சேன். உன்னை பிணமா பார்க்க இல்ல. நீ மட்டும் தற்கொலைன்னு முடிவுக்கு போனா கண்டிப்பா நானும் உயிரோட இருக்க மாட்டேன்'

"நீ எதுக்கு சாகனும்? என்னைக் காதலிச்சது தவிர நீ வேற என்ன பாவம் பண்ண?"

'வா மீரா, நாம இந்த ஊர்ல இருக்க வேணாம்'

"எங்க அப்பவ எதிர்த்திட்டு ஓடிப் போய் வாழ முடியாது கார்த்திக். எப்படியாவது நம்மள தேடிப் பிடிச்சிடுவாங்க. எங்க அப்பா உன்னை உயிரோட விட மாட்டாரு. பெத்த மகளை மட்டும் கொல்ல மனசு வராம என்னை வேற எவனுக்காது கட்டி வச்சிடுவாரு. அவனோட வாழ்ந்திட்டு நான் தினம் தினம் சாகுறதுக்கு ஒரேடியா செத்துப் போறது எனக்கு பிடிச்சிருக்கு. நீ இல்லாம என்னால வாழ முடியாது கார்த்திக்"

'மீரா.... நம்மள ஒன்னா வாழ தான் விடமாட்டாங்க சாக விடுவாங்கல்ல'

"நீ எதுக்கு கார்த்திக்....."

'எப்ப நீ மட்டும் சாகனும்னு முடிவு பண்ணிட்டியோ அப்பவே நானும் முடிவு பண்ணிட்டேன் மீரா'

"கார்த்திக்...."

'நம்மளோட மரணம் ஒரு நாலு பெற்றோர்களையாவது திருத்துனா நம்ம மரணத்திற்கு வெற்றி தான் மீரா'

"இன்னைக்கு எல்லோருக்கும் காதலர் தினம். நம்ம காதலுக்கு மட்டும் நினைவு நாள் கார்த்திக்"

'....'

"கார்த்திக். நாம ரெண்டு பேரும் வாழ, காலமும் இருக்கு காதலும் இருக்கு. ஆனால், நாம தான் வாழாம சாகப் போறோம்"

'அடுத்த ஜென்மத்துல வாழலாம் மீரா'

மறுநாள் எங்கள் காதல் செய்தித்தாள்களிலும் தொலைக்காட்சிகளிலும் வெறும் செய்தியாய் மற்றும் மாறிப் போனது.

கடவுளிடம் அழைத்துச் செல்லப்பட்டோம். "அடுத்த பிறவியிலும் நீங்கள் மனிதர்களாகத் தான் பிறக்கப் போகிறீர்கள். உனது ஆசை என்ன? ஒன்றுக்கு மட்டுமே அனுமதி" என்றார் என்னிடம்.

'எல்லோருமே நல்லவங்களா இருக்கிற உலகத்துல எங்க காதல் பிறக்கணும்' என்றேன்.

"எல்லோருமே நல்லவங்களா இருக்கனுமா!!! புரியல தெளிவாகச் சொல்லு" என்றார்.

"இந்த உலகத்துல மனிதர்களுக்குள்ள எந்தப் பிரிவும் இருக்கக் கூடாது. ஒரு மனிதன் இன்னொரு மனிதனோட உணர்வுகளை மதிக்கணும். பணத்தால நடக்கிற காரியம் எல்லாம் அன்பால நடக்கணும். அப்படி ஒரு உலகத்துல எங்கள் காதல் பிறக்கணும்' என்றேன்.

"உன்னோட ஆசையும் இது தானா மீரா?" என்று கடவுள் வினவ மீரா "ஆமாம்" என்றாள்.

கி பி 05-07-3403

கோவை, காலை 10.57
'அங்கிள், நானும் உங்க பொண்ணு மீராவும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் உயிருக்கு உயிரா காதலிக்கிறோம். கல்யாணம் பண்ணிக்கனும்னு ஆசைப்படுறோம்' என்றேன்.

"மீரா எல்லாத்தையும் என்கிட்ட சொல்லிட்டா மாப்ள. எப்ப கல்யாணத்தை வச்சுக்கலாம்" - மீராவின் அப்பா, என் மாமா.

'வேலை விஷயமா அமெரிக்காவுக்கு அடுத்த மாசம் போறேன் அங்கிள். அம்மாவும் அப்பாவும் அதுக்கப்புறம் வச்சுக்கலாம்ன்னு சொன்னாங்க'

"சரி மாப்ள. அப்பவே வச்சுக்கலாம். முதல் முறை நம்ம வீட்டுக்கு மாப்ள வந்திருக்காரு போய் குடிக்க ஏதாச்சும் எடுத்திட்டு வா மீரா"

"கார்த்திக் நீ தான் நல்லா காபி போடுவல்ல. உனக்கு போட்டுட்டு எனக்கும் சேர்த்து ஒரு கப் எடுத்திட்டு வர்றியா? கிச்சன் வலது பக்கம் இருக்கு" என்றாள் மீரா.

'கல்யாணத்துக்கு முன்னாடியும் நான் தான் சமையலா????' என்று நான் சொல்ல மாமா புன்னகைத்தார்.

'சரி மாமா நான் கிளம்புறேன். நீங்க, மீரா, அத்தை எல்லாரும் கண்டிப்பா சென்னைல எங்க வீட்டுக்கு வரணும் நான் வெளிநாடு கிளம்புறதுக்குள்ள' என்றேன்.

"கண்டிப்பா மாப்ள" என்றார்.

அவரிடம் விடைபெற்றுக் கொண்டு சென்னை வந்து சேர்ந்தேன்.

"கார்த்திக்"

'சொல்லு டி'

"கண்டிப்பா நீ இந்த onsite ட்ரிப் போனுமா"

'நான் ஆசைப்பட்டா போறேன். உனக்கே தெரியும்ல நான் ஏன் இப்ப போறேன்னு! நம்ம நாட்டை விட்டுப் போறதுக்கு யாரும் ஆசைப்படுறது இல்லை. செந்தில் போய் இரண்டு வருஷம் முடியப் போகுது. அவனும் ஒரு வருஷமா இந்தியா வரணும்ன்னு புலம்பிட்டே இருக்கான். நாம டீம் மீட்டிங்ல முடிவு பண்ண படி ஆறு மாசத்துக்கு மட்டும் தான் இனிமேல onsite ல இருக்கணும். அதுக்கப்புறம் போகத் தேவை இல்லை. நான் இப்ப போயிட்டு வந்திட்டா இனிமேல் உன்னை எப்பவும் பிரியப் போறது இல்லைல'

"புரியுது டா. ஆனாலும் உன்னைய பிரிஞ்சு ஆறு மாசம் எப்படி இருக்கிறது?"

'எப்ப ஆறு மாசம் முடியும்னு நாம ரெண்டு பேரும் காத்துக்கிட்டு இருக்கப் போறோம். காதல்ல காத்திருப்பும் ஒரு சுகம் தான'

"போடா.. எனக்கு கோபமா வருது. பேசுறதுக்கு தான் அது எல்லாம் நல்லா இருக்கும். எனக்கு ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கு டா"

'எனக்கு மட்டும் கஷ்டமா இல்லையா'

"போஜனம் சேஸேஸி போன் மாட்லாடு" என்று அம்மா குரல் கேட்டது. "அம்மா ஏதோ சொல்றாங்க டா" என்றாள். 'ஐது நிமிஷன்லோ ஒஸ்துன்னா மா ' என்று அம்மாவிற்கு பதில் அளித்துவிட்டு' சாப்பிட்டு போன் பேச சொல்றாங்க டி' என்றேன் மீராவிடம்.

"கார்த்திக், வீட்ல எப்பவும் தெலுங்குல தான் பேசுவீங்களா"

'அப்படி எல்லாம் இல்லை டி. வீட்ல நான் மட்டும் இருந்த அம்மா தெலுங்குல பேசுவாங்க.தமிழ் அம்மாவுக்கு அவ்வளவு வேகமா பேசத் தெரியாது'

"நானும் தெலுங்கு கத்துக்கணும் டா. அப்ப தான் அம்மாவுக்கு என்னை சீக்கிரமா பிடிக்கும்"

'இதையே தான் அம்மாவும் சொன்னாங்க. தமிழ் நல்லா பேசக் கத்துக்கணும் அப்ப தான் மருமகள்ட்ட நிறைய பேச முடியும்னு'

"நீ தான் தெலுங்கு சொல்லிக் கொடுக்கனும் கார்த்திக்"

'அம்மா என்னன்னா தமிழ் சொல்லித்தான்னு சொல்றாங்க நீ தெலுங்கு. நடுவுல நான் தான் மாட்டிக்கிட்டேன்'

சிரித்தாள்.

"சரி கார்த்திக் சாப்பிட போ. நானும் சாப்பிட்டு நைட் கால் பண்றேன்"

இருவரும் அழைப்பை துண்டித்தோம்.

அடுத்த வெள்ளிக்கிழமை இரவு ஏழு மணி:
"கார்த்திக் யாரு வந்திருக்கான்னு பாரு" - அம்மா

'யாரும்மா?'

'ஹே மீரா நீ இங்க.. என்கிட்ட கூட சொல்லாம திடீர்னு வந்திருக்க. ஊருக்கு போறேன்னு சொன்ன?'

"சேரன் எக்ஸ்பிரஸ் 10.10 க்கு தான் கார்த்திக். அதுக்கு முன்னால உன்னையும் அம்மாவையும் பார்த்துட்டு போலாம்னு தான்"

'இப்பவே மாமியாருக்கு ஐஸ் வைக்கிறியா?'

அம்மா எங்கள் இருவரின் ஜோடிப் பொருத்தத்தையும் பார்த்து ரசித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். "நீங்க பேசிட்டு இருங்க நான் போய் சாப்பாடு ரெடி பண்றேன் நைட்டுக்கு" என்று சொல்லிவிட்டு கிச்சனுக்குள் நுழைந்தார்கள்.

"கார்த்திக் நான் தெலுங்கு கத்துக்கிட்டு வர்றேன். நீ ஏதாச்சும் சொல்லு நான் அதை தெலுங்கு ல சொல்றேன்"

'"கார்த்திக், எனக்கு ஒரு கிஸ் வேணும்" இதை தெலுங்கு ல சொல்லு. தெலுங்கு ல தான் சொல்லனும்னு இல்ல. நீ உனக்கு தெரிஞ்ச எந்த மொழியிலனாலும் சொல்லு நான் பதில் சொல்லுவேன் பாரேன்'

"உனக்கு.... இரு அம்மாகிட்ட சொல்றேன். அம்மா...." என்று மீரா எனக்கே கேட்காதவாறு அம்மாவை கூப்பிட்டாள்.

'என்ன மீரா, அம்மாவை கூப்பிட பயமா இருக்கா. இரு நானே கூப்பிடுறேன்' என்று நான் வாயைத் திறக்க நொடிப்பொழுதில் கன்னத்தில் ஒரு முத்தம் பதித்து விட்டு ஓடிப் போய் நல்ல பிள்ளையாய் அவளிடத்தில் அமர்ந்திருந்தாள்.

"அம்மாவை இப்ப கூப்பிடு கார்த்திக்" என்றாள்.

'அம்மா....' எனக்கு வெறும் காற்று தான் வந்தது.

"கார்த்திக், வேற கேளு"

நான் மறு கன்னத்தை காண்பித்தேன்.

"ஐயோ கார்த்திக் இன்னைக்கு ஒன்னு போதும், தமிழ்ல நீ ஏதாச்சும் சொல்லு நான் தெலுங்கு ல சொல்றேன். கொஞ்சம் ஈஸியா சொல்லு"

'ஓ அதுவா..' சிறிது நேரம் யோசித்தேன் 'என்னை ஹாலுக்கு போகச் சொல்லு தெலுங்குல'

ஐந்து நிமிடம் யோசித்தாள்.

'என்ன டி ஊருக்கு போயிட்டு வந்து சொல்லிடுவியா?'

சிரித்தாள். எழுந்து ஹாலுக்குச் சென்றாள்.

'எங்க டி அங்க போற?'

"இக்கட ரா கார்த்திக்" என்றாள்

'அடிப்பாவி "என்னை ஹாலுக்கு போ" ன்னு சொல்லச் சொன்னா ஹால்ல போய் நின்னுட்டு "இங்க வா" அப்படின்னு சொல்ற. இப்படியே போச்சுன்னா இன்னும் ஒரு இருபதே வருசத்துல நீ தெலுங்கு கத்துக்கிடலாம்'

"போ லூசு" சிணுங்கினாள்.

"சாப்பிட வாங்க ரெண்டு பேரும்" என்று அழைத்தாள் அம்மா. மூவரும் சாப்பிட்டு முடித்தோம்.

'அம்மா, நான் போய் மீராவை ஸ்டேஷன்ல விட்டுட்டு வந்திடுறேன்'

"சரி டா. பார்த்து பத்திரமா போங்க. அவளை விட்டுட்டு உன் பிரண்ட்ஸ் வீடுன்னு சுத்திட்டு இருக்காத. வீட்டுக்கு வரணும்"

'சரிம்மா'

"சரி அத்தை நான் போயிட்டு வர்றேன்"

"சரி மீரா. அம்மா அப்பாவை ரொம்ப கேட்டதா சொல்லு"

'மீரா பைக்கா?? காரா??' என்று நான் கேட்க "எப்படி நல்லவன் மாதிரி கேட்குறான். கார்லயே போலாம் கார்த்திக்" என்றாள் மீரா.

நானும் மீராவும் பைக்கில் கிளம்பினோம். என் தோள்களை இறுக்கப் பற்றிக் கொண்டாள்.

"கார்த்திக், நான் ஊருக்கு போனுமா?"

'சரி போலையா. உன்னை ஹாஸ்டல்ல விட்டுடுறேன்'

"என்னைய ஸ்டேஷன்ல விட்டுட்டு போயிடாத கார்த்திக். என் கூடவே இரு"

'சரி உன்னோடவே இருக்கேன். உன்னைய தனியா விட்டுட்டு போகல'

இருவரும் பேசிக்கொண்டே சென்றோம். கார்த்திக் அம்மா கால் பண்றாங்க என்று போனை எடுத்தவள் அப்பொழுது தான் மணியைப் பார்த்தாள்.

"டேய் மணி 11 டா. இன்னுமா நாம ஸ்டேஷன் போய் சேரல. எங்க டா போயிட்டு இருக்கோம்? முதல்ல அம்மாகிட்ட பேசு. அப்புறம் கவனிச்சுகிறேன் உன்னை"

"கார்த்திக் எங்க டா இருக்க. இன்னும் வீட்டுக்கு வரலை" - அம்மா

'இல்லம்மா. மீரா தனியா ஊருக்கு போகப் பயந்தா. அதான் நானும்....'

"அவா கூடவே சேரன்ல ஏறிட்டியா????"

'இல்லம்மா. கோயம்பத்தூர்ல போய் அவளை விட்டுட்டு வந்திடுறேன் மா பைக்கில'

"கார்த்திக்!!!! உங்க அப்பா வரட்டும். அவர்ட்ட பேசிக்கிறேன்"

'என் செல்ல அம்மால்ல. கோச்சுக்காதம்மா. நாளைக்கு சாயந்திரம் வந்திடுவேன். எனக்கு பிடிச்ச மீன் குழம்பு பண்ணி வச்சிடு'

"உன்னைய ஒன்னும் சொல்றதுக்கில்ல. உங்க அப்பாகிட்ட பேசிக்கிறேன். என் மருமகளை பத்திரமா கூட்டிட்டு போடா" போனை கட் செய்தாள்.

"ஏன் கார்த்திக் என்னைய கோயம்பத்தூர் வரை விட வர்ற? என்னைய உனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருக்கா கார்த்திக்"

'இல்லடி உன் தங்கச்சிய பார்த்து ரொம்ப நாள் ஆச்சு. அதான் பாத்துட்டு போலாம்னு'

"போடா எவ்வளோ பீல் பண்ணி கேட்டேன். எல்லாம் போச்சு" கோபித்துக் கொண்டாள்

'அவ்வளவு தூரம் வர்றேனே எனக்கு எதுவும் கிடையாதா?'

"என் தங்கச்சிய தான பார்க்க வர்ற அவகிட்டயே வாங்கிக்கோ"

'சரி' என்று மட்டும் சொல்லிவிட்டு அதன்பின் ஏதும் பேசவில்லை. NH 45ல் 100 KMPH இல் பைக் சென்று கொண்டிருந்தது.

"சாருக்கு கோபம் வந்திடுச்சு போல"

நான் எதுவும் பேசவில்லை.

"கார்த்திக், நீ வீட்ல கேட்டல்ல. அதை இப்ப தெலுங்குல சொல்ல ட்ரை பண்றேன். கரெக்டான்னு சொல்றியா?"

'ஹ்ம்ம்.... அந்த ஹாலுக்கு போ தான....சொல்லு'

"கார்த்திக் நாக்கு ஒக்க முத்து காவாளி"

'என்னது! வீட்ல மட்டும் தெரியாத மாதிரி நடிச்ச'

"அம்மா இருந்தாங்க. அதான்"

'அப்ப....'

பைக்கை நிறுத்தினேன்.

"கார்த்திக் நான் ஒன்னு தான் கேட்டேன் இதோட முப்பத்தி நாலு ஆச்சு"

'இதை ரெண்டாவது கொடுக்கும் போதே நீ சொல்லி இருக்கலாம்ல'

"...."

'ஆனாலும் டி, எது முக்கியமோ அதை எல்லாம் சீக்கிரமா தெலுங்கில கத்துக்கிட்ட'

"சீ போடா லூசு.." அந்த நிலவொளியில் அவள் வெட்கம் நட்சத்திரமாய் மின்னியது.

காலை ஆறு மணி. கோயம்பத்தூர் வந்து சேர்ந்தோம். சேரன் வருவதற்கு இன்னும் அரை மணி நேரம் இருந்தது.

'உங்க அப்பா ஸ்டேஷன்க்கு வெளிய தான நிப்பாரு?'

"ஆமா கார்த்திக். நீ வீட்டுக்கு வாயேன்"

'இல்லடி சேரன் வந்ததும் நான் கிளம்புறேன். நீ ரயில்ல வந்ததாகவே இருக்கட்டும். மாமாட்ட கல்யாணத்துக்கு அப்புறமா இந்த உண்மைய சொல்லிக்கலாம்'

"கார்த்திக். ஒரு கன்னத்துல கொடுத்தா இன்னொரு கன்னத்துலயும் கொடுக்கணும்னு எங்கேயோ படிச்சு இருக்கேன்....அதனால"

'அதனால'

"அதனால"

'ரயில்வே ஸ்டேஷன் டி'

"என் புருசனுக்கு நான் கொடுக்கிறேன்"

....

'ஆனாலும்.... சரியான fraud டி நீ. பார்க்க மட்டும் ரொம்ப அமைதியா சாதுவான பொண்ணு மாதிரி முகத்தை வச்சுக்கோ'

"என்னைய ஆறு மாசம் தனியா விட்டுட்டு போறல்ல அதுக்குத் தான் இந்த முத்த தண்டனை"

அவள் சொல்லி முடிப்பதற்கும் சேரன் எக்ஸ்பிரஸ் தடம் ஒன்றில் வந்து சேருவதற்கும் சரியாக இருந்தது.

'நான் இந்த சன்டே கிளம்புறேன் டி US க்கு'

"நீயேன் இதை முன்னாலேயே சொல்லலை. நான் send off பண்ண சென்னைலயே இருந்து இருப்பேன்ல. ஏன்டா இப்படி பண்ண"

'நீ அழுறதை என்னால தாங்கிக்க முடியாது மா. அதான் சொல்லலை. நீ ரொம்ப கஷ்டப்படுவ. அம்மா அப்பா கூட இருந்தா கொஞ்சம் பெட்டரா பீல் பண்ணுவ. அதான்'

"போ லூசு. எத்தனை மணிக்கு பிளைட்?"

'நாளைக்கு அதிகாலை நாலு மணிக்கு டா. நான் போய் சேர்ந்ததும் உனக்கு தான் முதல்ல போன் பண்ணுவேன். சரியா? என் புஜ்ஜு குட்டில கொஞ்சம் சிரிமா. ப்ளீஸ்'

எனக்காகச் சிரித்தாள்.

'சரி டி. நான் கிளம்புறேன். நீ உடம்பை பார்த்துக்கோ. அடிக்கடி வீட்டுக்கு போ. உன் அத்தையை கவனிச்சுக்கோ. அப்பா ஆபீஸ் ட்ரிப் ன்னு போயிடுறாரு. அம்மா தனியா இருப்பாங்க"

"நான் பாத்துக்கிறேன் டா. நீ பத்திரமா போயிட்டு வா. இருந்தாலும் நாளைக்கு உன்னை send off பண்ண நான் இல்லைன்னு கஷ்டமா இருக்கு டா"

'ப்ளீஸ் மா. ஆறு மாசம் சீக்கிரமா முடிஞ்சிடும். பிப்ரவரி 14 நான் உன்னை பார்க்க வரப் போறேன். இப்ப இருந்தே நாட்களை எண்ண ஆரம்பிச்சிட்டேன்'

பிரிய மனமில்லாமல் இருவரும் பிரிந்தோம். மீராவையே பார்த்துக் கொண்டு இருந்தேன். அவள் கண்கள் கலங்கி இருந்தன. என் கண்களைப் பற்றி சொல்ல வேண்டுமா என்ன????

US போய் சேர்ந்ததும் மீராவுக்கு போன் செய்தேன். 'என்ன டி இன்னும் உறங்காம இருக்க?'

"நான் இப்ப தான் டா வேலைக்கு வந்தேன்"

'என்ன டி சொல்ற?'

"ஆமா கார்த்திக், நான் இந்தியா டைம் ல வொர்க் பண்ணா உன்னோட நல்லா பேச முடியாது. அதான் நைட் ஷிப்ட் கேட்டு வாங்கிட்டேன் இந்த ஆறு மாசத்துக்கு. நீ வேலை பார்க்கிற நேரம் நானும் வேலைல இருப்பேன். அப்ப தான் மத்த நேரம் உங்கிட்ட நிம்மதியா பேச முடியும்"

'உன் உடம்புக்கு ஏதாச்சும் ஆகிடப் போது டி நைட் ஷிப்ட் வர்றதுனால'

"அதெல்லாம் ஒன்னு ஆகாது டா. நீ இருக்கல்ல என்னைப் பார்த்துக்க" சிரித்தாள்.

'உனக்கு ஏதாச்சும் ஒன்னுன்னா நான் இங்க ரொம்ப துடிச்சுப் போயிடுவேன் டி. நான் உன் பக்கத்துலயும் இல்ல. ஒரு வாரம் வந்து பாரு உடம்பு ஒத்து வரலைன்னா நார்மல் டைமிங் ல வரனும். சரியா?'

"சரிங்க புருஷா"

இருவரின் வேலைப் பளுவும் அதிகமாகிக் கொண்டே சென்றது. நாட்கள் போகப் போக மீரா என்னோடு பேசுவது குறைந்தது. தினமும் ஒரு மின்னஞ்சலாவது அனுப்பியவள், மெயில் அனுப்புவதையும் நிறுத்தி இருந்தாள்.

'ஏன் மீரா, இப்பொழுதெல்லாம் நீ சரியாகப் பேசுறதே இல்லை? உன் உடம்புக்கு எதுவும் இல்லைல? வீட்ல எல்லாரும் நல்லா இருக்காங்களா?'

"எல்லாரும் நல்லா இருக்காங்க டா. உனக்கு வேலை ரொம்ப அதிகமாயிடுச்சுன்னு மேனேஜர் சொல்லிட்டு இருந்தாரு. வேலை முடியலன்னா நீ வர்றது லேட் ஆனாலும் ஆயிடும்னு சொன்னாரு. நீ சீக்கிரம் இந்தியா வரனும்ல. அதனால தான் என் காதலை சேர்த்து வச்சு உன்கிட்ட மொத்தமா காட்டுற நாளுக்காக காத்துக்கிட்டு இருக்கேன் டா. அந்த நாள் எப்ப வரும்ன்னு தான் தெரியலை"

'பிப்ரவரி ல தான் நான் வர்றேன் ல....'

"பிப்ரவரி ல நீ என்னை பார்க்க வருவல்ல?"

'என்னடி என்னமோ மாதிரி பேசிட்டு இருக்க? உனக்கு என்ன ஆச்சு? நான் சொன்ன மாதிரி பிப்ரவரி ல வருவேன் என் செல்லத்தை பார்க்க'

"வராம இருந்திடாத டா. உனக்காக நான் எப்பவும் காத்துக்கிட்டு இருப்பேன்"

'நானும் தான் டி. உன் கை பிடிக்கப் போற நாளுக்காக காத்துக்கிட்டு இருக்கேன்'

சிரித்தாள்.

நாட்கள் மிகவும் மெதுவாகச் சென்றன. ஒரு வழியாக இந்தியா செல்லும் நாளும் வந்தது.

கி பி 14-02-3404
காலை 6 மணிக்கு சென்னை வந்து சேர்ந்தேன்.

"கார்த்திக், மீரா இதை உங்கிட்ட கொடுக்கச் சொன்னா" என்று ஒரு லெட்டரை என்னிடம் கொடுத்தாள் அம்மா.

"என் காதலுக்கு,

வந்திட்டியா கார்த்திக்? உன்கிட்ட இருந்து நான் ஒரு உண்மைய மறைச்சிட்டேன். US போறதை என்கிட்ட மறைச்சல்ல எனக்கு தெரிஞ்சா கஷ்டப்படுவேன்னு நானும் அதையே தான் டா பண்ணேன் நீ கஷ்டப் படக்கூடாதுன்னு. தப்பா? நான் உன்னை விட்டு நிரந்தரமா போகப் போறேன். ஒரு விதத்துல நீ இங்க இல்லாததும் நல்லது தான் டா. இங்க இருந்திருந்தா என்னைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் நான் சாகப் போறேங்கிற நினைப்பு தான் உனக்கு இருந்திட்டே இருந்திருக்கும். என் செல்லத்துக்கு எப்பவும் என்னோட சிரிச்ச முகம் மட்டும் தான் ஞாபகம் இருக்கணும். நம்ம கல்யாணத்துக்கு தான் நாள் குறிப்பாங்கன்னு நினைச்சேன் ஆனால் என் சாவுக்கு நாள் குறிச்சிட்டாங்க. எனக்கு blood cancer இருக்காம். இருந்தாலும் நான் அதிர்ஷ்டக்காரி டா. உன் காதல் எனக்கு கிடைத்த காதலர் தினம் அன்னைக்கு தான் என்னோட நினைவு நாள். நான் என்ன டா பாவம் செய்தேன்? உன்கூட வாழணும்ன்னு அவ்வளவு ஆசையா இருக்கு. ஆனால், எனக்கு வாழ்றதுக்கு காலம் இல்லாம போச்சு டா. ஒரு நாளாவது உன் பொண்டாட்டியா வாழுற பாக்கியம் கூட எனக்கு கிடைக்கலைடா. என்னைப் பார்க்க வர வேணாம் கார்த்திக். நீ அழுதா என்னால தாங்கிக்க முடியாது டா.

இ ஜென்மன்லோ நீத்தோ லேனா ரோஜுலு அண்ணி சேர்ச்சி ஒச்சே ஜென்மன்லோ நீத்தோ நா ஜீவிதம் உண்டலாணி ஆஷிஷ்துன்னான்னு... நீ செய் பேட்டே தினானிக்காக காசுகொனி உன்னானு.....

தெலுங்கு கரெக்டா பேசுறேனா?

முத்தங்களுடன்
உன் காதல்,
மீரா"

'இந்த ஜென்மத்தில் உன்னுடன் வாழாத நாட்களை எல்லாம் சேர்த்து இனிவரும் ஜென்மங்களில் வாழ வேண்டும். உன் கை கோர்க்கப் போகும் நாளுக்காக காத்துக் கொண்டிருப்பேன்" என்பதை தெலுங்கில் எழுதி இருந்தாள் மீரா.

என் மீராவைப் பார்க்க புறப்பட்டேன். உலகமே எனக்கு இருட்டானது.

இதோ மீண்டும் என் பக்கத்தில் என் மீரா. "அடுத்த பிறவியிலும் நீங்கள் மனிதர்களாகத் தான் பிறக்கப் போகிறீர்கள். உங்கள் ஆசை என்ன?" - எங்களிடம் கேட்டார் கடவுள்.

எங்கள் இருவரின் காதலுக்கு மட்டும் கிடைத்த வரமா சாபமா என்று தெரியவில்லை....

காதல் காலம்

2011-01-20T16:44:00.001+05:30

எல்லோருக்கும்
இறந்த காலம்,
நிகழ் காலம்,
எதிர் காலம்
என்று மூன்றிருக்க
எனக்கு மட்டும்
எல்லாமே ஒன்றாய்
'உன் காதல்' காலம்.

என் டைரி பக்கங்களில் சில....

2011-01-18T18:54:00.003+05:30

08-12-2010

'எப்படி டி இருக்க?' காலம் இப்படி ஒரு கேள்வியை உன்னிடம் கேட்க வைக்கும் என்று நான் கனவிலும் நினைத்ததில்லை. 'பிரிவு' - வாழ்வில் எத்தனையோ பிரிவுகளை சந்தித்து இருக்கிறேன். பள்ளிப் படிப்பு முடிந்து நண்பர்களை பிரிந்தது, முதன் முதலாக அம்மாவை விட்டு பிரிந்து சென்று கல்லூரி விடுதியில் சேர்ந்தது, கல்லூரி முடிந்து மீண்டும் பிரிவு, பணியில் ஒரே இடத்தில் நிரந்தரமாக இல்லாததால் மீண்டும் மீண்டும் நட்பின் பிரிவு.... இப்படி பிரிவுகள் தான் வாழ்க்கை என்றாலும் அவை அனைத்தையும் காலத்தின் கட்டாயம் என்று என் மனம் ஏற்றுக் கொள்கிறது உன் காதல் தந்த பிரிவைத் தவிர. அவர்கள் அனைவருடனும் தினமும் அல்லது என்றோ ஒரு நாள் பேசுகிறேன் அல்லது பார்க்கிறேன். இப்படி டைரியில் மட்டும் 'எப்படி இருக்க' என்று விடை கிடைக்காத கேள்வியை கிறுக்கும் நிலைமை வந்தது இல்லையே...

உனக்கு தெரியுமா இப்பொழுதெல்லாம் தினமும் டைரி எழுதுவதில்லை. என் மனச் சுமையை என் டைரியும் ஏன் சுமக்க வேண்டும்? எழுதாததற்கு இன்னொரு காரணமும் இருக்கிறது உன் பிரிவு தரும் வலியை சரியாக என் டைரியிடமாவது சொல்ல எந்த மொழியிலும் எனக்கு வார்த்தை கிடைக்கவில்லை...

ரொம்ப நாட்களுக்குப் பிறகு இன்று டைரி எழுத ஒரு காரணம் உள்ளது.

நீ ஆசைப்பட்ட மாதிரி பைக் வாங்கிட்டேன் லூசு. Honda unicorn. இதை உன்கிட்ட சொல்லனும்னு தோனுச்சு அந்த ஒரே காரணம் தான் இன்னைக்கு என் டைரியை திறந்தேன். பைக் வாங்கிட்டேங்கிற சந்தோசத்தை விட, நீ என் கூட இல்லையே இந்த சந்தோசத்தை பகிர்ந்துக்க அப்படிங்கிற கஷ்டம் தான் அதிகமா இருக்கு....

பைக் வாங்கியதும் உன்னைத் தான் மனசுல நினைத்தேன். உங்கிட்ட சொல்லிட்டே தான் முதல் முறை பைக்கை ஸ்டார்ட் பண்ணேன். ஓட்டினேன். இந்த சந்தோஷம் போதும்ல!!!! சத்தியமா போதாது பா. நீ பின்னால உட்காரனும் உன்கூட ஊரை சுற்றனும் என் பைக்ல.. போ டி.. என் வாழ்க்கையில் எல்லாம் எப்பவுமே கனவா தான் இருக்கு 'நீ என்னைக் காதலித்ததை' தவிர....

'Life goes on' ன்னு சொல்லுவ அடிக்கடி. 'Yes, Life is going on and on'... ஆனால், வாழ்க்கையில நல்லதோ கெட்டதோ ஏதாச்சும் ஒன்னு நடக்கும் போது நீ என் பக்கத்துல இல்லன்னு ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கு லூசு.

08-12-2009

'ஆபீஸ் பஸ் இன்னைக்கு மிஸ் பண்ணிட்டேன். லோக்கல் பஸ்ல ஆபீஸ் வர்றதுக்குள்ள போதும் போதும்னு ஆயிடுச்சு டி'

"பேசாம ஒரு பைக் வாங்கலாம்ல. நீ நினைச்ச நேரத்துக்கு ஆபீஸ் வரலாம் எந்த கஷ்டமும் இல்லாம"

'லைசென்ஸ் இன்னும் எடுக்கலை டி'

"முழுசா சொல்லு டா. உனக்கு பைக் ஓட்ட தெரியாது அதனால இன்னும் லைசென்ஸ் எடுக்கலைன்னு" சிரித்தாள்.

'பைக் ஏதோ ஓட்டுவேன். வண்டி வாங்கணும்ன்னு இதுவரை தோனலை. லைசென்ஸ் எடுக்கலை. ஆனால் எப்ப உன்னை காதலிக்க ஆரம்பிச்சேனோ அன்னைல இருந்து வாங்கனும்னு தோனுது'

"நல்லா வேளை டா சாமி நீயும் நானும் ஒரே ஊர்ல இல்லை"

'ஏன்?'

"ஒரே ஊர்ல மட்டும் இருந்திருந்தோம் என்னை பின்னால வச்சுக்கிட்டு சுத்துறதுக்காகவே எவ்வளோ சீக்கிரம் முடியுமோ அவ்வளவு சீக்கிரம் நல்லா பைக் ஓட்டக் கத்துக்கிட்டு லைசென்ஸ் எடுதிருப்பல்ல.. உடனே ஒரு பைக்கையும் வாங்கிட்டு வந்து என் ஹாஸ்டல் முன்னால வந்து நின்னுருப்ப"

'இவ்வளவு நாளா இது எனக்கு தோனாம போயிடுச்சே. வர்றேன் டி உன் ஹாஸ்டலுக்கு. உன்னை என் பைக்கில தூக்கிட்டு போகப் போறேன் பாரு'

சிரித்தாள்.

'எனக்கு இன்னொரு ஆசையும் இருக்கு டி'

"என்ன?"

'நீ என் பின்னால உட்கார்ந்து வர்ற மாதிரி உன்னோட வண்டியில உன் பின்னால உட்கார்ந்து நான் வரனும் உன்னை கட்டிப் பிடிச்சுக்கிட்டு'

"ஆசையைப் பாரு" வெட்கத்தோடு சிணுங்கினாள்.

ஒரு காமெடி டி. உன்கிட்ட பேசிட்டு போன பிறகு நடந்துச்சு.

'மேடம் டூ வீலர் பார்கிங் ஸ்டிக்கர் வேணும்'

"வண்டி நம்பர் சொல்லுங்க சார்"

'வண்டி இனிமேல் தான் வாங்கணும்'

"சார், வண்டிய வாங்குங்க முதல்ல. அப்புறமா ஸ்டிக்கர் வாங்கிக்கோங்க"

'அசிங்கப்படேன் டி'

"உன் பைக் ஆர்வத்துக்கு அளவே இல்ல டா. தேவையா இப்படி அசிங்கப்படுறது" அவளின் சிரிப்பு நிற்கவே இல்லை.

16-12-2010

மார்கழி மாதம் முதல் நாள். காலை எழுந்ததும் என் காதல் பொக்கிஷங்கள் அடங்கிய பேக்கை எடுத்தேன். உள்ளிருந்து ஒரு அட்டைப் பெட்டியை பிரித்தேன். குளிரைத் தாங்க ஒரு ஜாக்கெட் இருந்தது. கொடுக்கப்பட்ட தேதியைப் பார்த்தேன் 16-12-2009. எனக்கு என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை. முதல் முறை இன்று தான் அதை அணியப் போகிறேன். எனக்கு அதை அணிய மனமில்லை. காரணம் ஒன்று தான் எங்கே அது பழதாகி விடுமோ என்று. உன்னிடம் இருந்து எனக்கு காதல் பரிசு எதுவும் இனி கிடைக்கப் போவது இல்லையே. நான் இப்பொழுது பாதுகாக்கும் சொத்தே நம் காதல் தான டி.

இருந்தாலும் அதை அணிய முடிவெடுத்தேன். அதை அணியும் போது ஏதோ நீ என்னுடன் இருப்பது போல ஒரு உணர்வு. நீ கொடுத்த ஜாக்கெட்டை அணிந்து கொண்டு இன்று தான் முதல் முதலாக என் பைக்கில் செல்கிறேன். பைக்கை ஸ்டார்ட் செய்தேன் நீ என் பின்னால் ஏறி அமர்ந்தது போல இருந்தது....

16-12-2009

'ஹே லூசு எங்க டீம் ல நாங்க சீக்ரட் ஏஞ்சல் கேம் விளையாடுறோம்'

"ஓ.. சரி நீ யாருக்கு கிப்ட் தரணும்?"

அவளிடம் இந்த கேள்வியைத் தான் எதிர்பார்த்தேன். அவள் கோபமாக கேட்பது போல இருந்தது.

அவளை மேலும் கோபப்படுத்தி பார்க்கலாம் என்று தோன்றியது எனக்கு.

'நான் எங்க டீம் ல சரண்யா க்கு தரணும் டி.. என்ன டி வாங்கித் தரலாம்'

"டேய் என்ன கொலைகாரியா மாத்திடாத. உனக்கு என்ன தைரியம் என்கிட்ட அவளுக்கு என்ன வாங்கித் தரலாம்னு கேட்ப?"

'கேம் தான டி. ஏன் கோச்சுக்கிற?'

"ஆமா கேம் ல. இதையே சாக்கா வச்சுக்கிட்டு உன் டீம் ல இருக்கிற எல்லாவளுக்கும் ஏதாச்சும் வாங்கிக்கொடு ராசா. இன்னைக்கு சாயங்காலம் என்னைய கூட்டிட்டு போ நானே செலக்ட் பண்ணித் தரேன். போதுமா?"

எனக்கு மனதுக்குள் சிரிப்பு தான் வந்தது.

மாலை நான்கு மணிக்கு எனக்கு ஒரு பார்சல் வந்திருப்பதாக கால் வந்தது. உள்ளே ஒரு அழகான கருப்பு ஜாக்கெட் இருந்தது. என் டீம் நண்பர்களிடம் காண்பித்தேன் மிகவும் அழகாக இருப்பதாக எல்லோரும் சொன்னார்கள்.

"உனக்கு இன்னைக்கு என்ன கிப்ட் டா கிடைச்சது?"

'என்னோட ஏஞ்சல் கிட்ட இருந்து எனக்கு ஜாக்கெட் கிடைச்சிருக்கு டி. நான் தான் இன்னும் வாங்கித் தரணும். என்னோட ஏஞ்சல் யாருன்னு தெரியலை டி. ரொம்ப நல்லா இருக்கு ஜாக்கெட். வாங்கித் தந்தது யாருன்னு தெரிஞ்சா அவங்களுக்கு ஏதாச்சும் பண்ணனும் டி'

"போ போடா ஊர்ல இருக்கிற எல்லாத்துக்கும் ஏதாச்சும் பண்ணு. போய் தங்கத்துல ஏதாவது வாங்கிக்கொடு சரியா. நான் ஒரு லூசு. எங்க டீம் லயும் இந்த கேம் இருக்கு ஆனால் உன்னைத் தவிர வேற யாருக்கும் எதுவும் வாங்கித் தரக் கூடாதுன்னு நான் அதுல சேரவே இல்லை. ஆனால் நீ...."

'கோபம் எப்ப மேடம் குறையும்?'

அவளிடம் இருந்து பதில் ஏதும் இல்லை.

'நீ தான் இதை வாங்கினேன்னு எனக்கு தெரியும்'

"எப்படி?"

'நானும் அந்த கேம்ல சேரவே இல்லையே'

"ஏன்"

'எது பண்ணாலும் என் ஏஞ்சலுக்கு தான் பண்ணனும்'

"இப்ப தான் சந்தோசமா இருக்கு. போட்டுப் பார்த்தியா? கரெக்டா இருக்கா? வாங்கும் போது நான் போட்டுப் பார்த்து தான் வாங்கினேன். எனக்கு கொஞ்சம் பெருசா இருந்துச்சு அப்ப உனக்கு சரியா இருக்கும்னு எடுத்துட்டேன்"

'எனக்கு கரெக்டா இருக்கு டி. உலகத்துல எங்க தேடுனாலும் இப்படி ஒரு ஜாக்கெட் என்னால வாங்க முடியாது'

"ஏன்?"

'நீ முதல்ல போட்டுப் பார்த்ததுல்ல'

"நீ.... நீ.... போடா...." சிணுங்கினாள்.

சிறிது நேரத்தில் என் டீம் லீட் வந்தார்.
"ஜாக்கெட் நல்லா இருக்கு டா"
'என் ஏஞ்சல் வாங்கிக் கொடுத்தது அண்ணா....'
அவர் அதை போட்டுப் பார்க்க எடுக்க, 'அண்ணா ஏஞ்சல் வாங்கிக் கொடுத்ததை வேற யாரும் போட்டுப் பார்த்தா ஏஞ்சல் குற்றம் ஆயிடும்' என்றேன். அவருக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை.

31-12-2010

நாளை புத்தாண்டு. சென்ற வருடம் உனக்கு தான் முதன் முதலில் வாழ்த்தினேன். எனக்கு கிடைத்த முதல் வாழ்த்தும் உன்னுடையது தான். இப்பொழுதெல்லாம் பண்டிகை, விழா வருகிறது என்றால் கோபம் தான் வருகிறது. யாருக்கும் வாழ்த்து சொல்லவும் பிடிக்கவில்லை வாழ்த்து பெறவும் விருப்பமில்லை. என் மொபைலை ஆப் செய்தேன். வாழ்த்தில் 'happy' வெறும் சொல்லளவில் மட்டுமே இருப்பதில் எனக்கு பிடிக்கவில்லை.

ஏன் 2009 முடிந்து 2010 பிறந்தது என்று இருக்கிறது இப்பொழுது 2011 ம் பிறக்கப் போகிறது. ஆனால் என் மனமோ 2009 வருடத்தில் நான் வாழ்ந்த வாழ்வை திரும்பி வாழவே ஆசைப்படுகிறது. அந்த வாழ்க்கை திரும்ப கிடைக்கும் பொழுது தான் மீண்டும் டைரி எழுதுவேன். "அப்படியென்றால் நீ எழுதப் போறதே இல்லையா" என்று என் டைரி கேட்டது. முற்றுப் பெறாத டைரி பக்கங்களுக்கு என் கண்கள் முற்றுப்புள்ளி வைத்தது கண்ணீரால்.

விழி நீர்

2010-12-31T03:35:00.003+05:30

என் விழிகள்
சிந்துவது
கண்ணீர் அல்ல....
காதல்.